Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013)

Mogelijk. Maar ik vind het 'drone'-geluid, zoals Nick Cave het zelf noemde volgens mij, van de loops van Warren Ellis ook storend. Er is zeker sfeer, zeker weten, maar die dreunende bas en de hakkelende geluiden werken tegen me. Het klinkt vierkant, machinaal. Terwijl ik juist de organische klanken van albums voor Grinderman sterk waardeerde.

Het sobere, minimale van dit album spreekt mij sterk aan. Cave put hier diep uit de kracht van het weglaten. Weinig franjes is troef hier.

Awel, heb ik hier eigenlijk drie keer hetzelfde gezegd. Maar ik meen het wel.

Dat komt vaak voor, je ondekt een nieuwe artiest die je geweldig vind en dan wil je meteen alles van hem horen

Dat heb ik nu ook voor met Wilco. Sinds ik YHF heb ondekt moet ik alles van hen horen

Ook voor mij was dit album mijn eerste kennismaking met Nick Cave and the Bad Seeds. Het eerste nummer We No Who U R sprak me al gelijk aan. Het nummer legt gelijk een unieke sfeer neer en daarmee werd ik in het album getrokken. De conclusie van het nummer is prachtig (We know who you are/We know were you live). Prachtig hoe Nick Cave dat stukje zingt. Ingetogen, maar toch vol emotie. De backing vocals erachter maken het compleet.

De rest van het album blijkt een perfecte voortzetting van die grimmige sfeer. Toch heeft elk nummer ook iets eigens. Alle nummers zijn qua begeleiding en structuur behoorlijk minimaal gehouden, maar door het hele album zijn een paar momenten verstopt die eruit springen en je bij de les houden. Wanneer We Real Cool op 2:40 over gaat op de bridge, met die piano en violen (Sirius is 8.6 light years away/Arcturas is 37) of het moment waarop Higgs Boson Blues openbreekt op 5:30. Op dat soort momenten geeft Nick Cave nét even dat beetje extra en weet hij met zijn muziek elke ader van mijn lichaam binnen te dringen. Het zijn nou net dat soort momenten in de muziek die de echte topmuziek van gewoon goede muziek onderscheiden.

Naar aanleiding van dit album ben ik nu ook de andere albums van Nick Cave gaan luisteren en ik ben fan geworden! (The Mercy Seat, Saint Huck en Your Funeral, My Trial, wat een geweldige nummers zijn dat toch!) Helaas was zijn concert in de HMH al lang en breed uitverkocht toen ik hem ontdekte, maar een dagje naar Werchter om hem te zien is, hoewel wat duurder, ook erg leuk.

Dit is de eerste echte recensie die ik op MuMe schrijf en dat tekent nog maar hoe bijzonder dit album voor mij op dit moment is. Ik denk niet dat er in 2013 nog een plaat gaat komen die deze voorlopige plaat van het jaar gaat overtreffen!

Dit zijn toch altijd weer leuke stukken om te lezen: een prima recensie debuut en je hebt nog een hoop moois voor de boeg van Nick Cave

Goedemorgen, wat een plaat! Ik ben niet zo omver geblazen door een album sinds het magistrale 'The Suburbs' van Arcade Fire. Maar ook dit is een monumentale plaat, die ik wellicht de volle 5***** ga toebedelen (nog even laten inwerken). Doe ik niet vaak. Heb toch ruim 1000 integrale albums in mijn leven beluisterd en tot nu toe staat de teller van de maximale score op 23 albums. Wellicht sluit dit geweldige 'Push The Sky Away' aan in die mooie rij.
Het is een album uit één stuk, met een kop (de toon is vanaf de eerste noot gezet) en een staart (wat moet ik nog zeggen over het verstilde, spirituele slotnummer). De sfeer is dreigend, ingetogen en explorend. Perfect begeleid een aangekleed (niets te weinig en niets teveel) door de band.
'Jubilee Street' is een ruim zes minuten durende kippenvelexercitie met een prachtige spanningsboog in de opbouw. 'Finishing Jubilee Street' doet mij ook huiveren door die prachtige (inderdaad Aero, Sufjan Stevens achtige) vrouwenkoortjes. De bijna atonale viooldrones in 'Waters's Edge', het is allemaal van een hallucinerende schoonheid.
Ik denk de plaat van het jaar al te hebben beluisterd, maar laat me natuurlijk graag verrassen.

Ook ik kende nog geen integraal album van Cave. Alleen veel losse nummers, die je in de song van het jaar of aller-tijden-lijstjes als de Kink1600 hoort langskomen. Ga me toch maar eens door zijn oeuvre heenwerken, maar dat wordt vast geen zware arbeid als ik alle waarderingen op deze site zie.

Superieur album!!!

Superieur aan wat?

Aan al wat is geweest of nog komen zal?

Vind ik geen afdoende uitleg. Afijn, wat meer on topique: het begint steeds beter te gaan tussen mij en dit album. Verwacht binnenkort een bespreking/mini-essay.

Mini-essay!

Blijf het jammer vinden dat Nick Cave zijn stem erin moet. Zonder zijn stem is het allemaal veel beter.

Waarom luister je dan uberhaupt naar een plaat van Nick Cave...

Hopend dat er toch een keer een instrumentale plaat van hem uit komt? Hopend dat er een keer een dusdanig goede instrumentale onderlaag in zit dat de stem niet meer uit maakt?

Te zien aan zijn 3,0* heeft hij best nog genoten van deze plaat.

Zo luister ik graag naar Jimi Hendrix, alleen die gitaarsolo's zijn zo vervelend...

Zeg toch niet dat ik verbaasd ben dat hij zingt/praat. Ik vind het alleen jammer. In The Assassination waar ook Nick Cave staat zingt hij niet, dus kennelijk kan het wel Want ik heb het niet zo op die pratende zangers, daarbij komt dat ik erg weinig aan de teksten vind. Erg overschat in de muziek altijd.

Van mij mag je. Begrijp ook wel meer, als je dit waarschijnlijk al als gevat commentaar ziet, dat je de teksten ook erg diep vindt hier.

Lijkt me alleen vreemd dat men dit echt zo geniale zanger vindt ofzo. Denk stiekem dat wel meer mensen denken ow wat een mooie klanken wat jammer dat die stem erdoorheen zit. Maar de muziek nog meer als de film is bevolkt door mensen die eeuwig fan zijn en nooit kritisch durven zijn over geprezen platen. Boring! Ik denk ik voeg eens een onpopulaire mening toe aan de saaie pc commentaren hier.

Fijn! Dat is je dan gelukt. Precies waar MuMe voor bedoeld is. Hartelijk dank namens ons fucking boring people!

Ik ben niet saai, ik ben een mooiboy.

Pratende zangers, echt

Wide Lovely Eyes , and it burn burns burns the ring of fire

Zeer goed! Voorlopig na een aantal luisterbeurten geef ik 4 sterren, misschien dat daar nog wat bij komt. Ik kan haast niet wachten tot mijn volgende live-ervaring van Nick Cave op RW .

De video voor Mermaids is nu te bekijken op Pitchfork.

Blijf maar gewoon lekker weg.

Als een nieuwe plaat mij wordt getipt door A. een vrouw, en B. sommige nummers doen denken aan een andere band die ik heel goed vind (ik bedoel geen jatwerk, eerder: mooi geïnterpreteerd) - en dat is hier Tindersticks - zijn dat voor mij al TWEE goede voortekenen.

Na tien keer draaien: fraai, stemmig, zacht-maar-niet-soft, troostend, toegankelijker dan eerder werk. Awel, dit is voorlopig de "mening" van Luxe Interieur.

Voor mij een wat tegenvallend album. Te weinig variatie.

Nick Cave, heeft die eigenlijk ooit iets echt slecht gemaakt? Push The Sky Away is spot on, op alle vlakken raak, met als kers op de taart the Higgs Boson Blues. Wat is de remedie tegen een Higgs Boson Blues (alles bereikt, doelloosheid rest)? You just keep on pushing the sky away! Veel mooier dan dit wordt het niet!

Dan ben ik bang dat ik dan toch echt afhaak.

Push the Sky Away, ik draai ‘m niet zo vaak en dat is voor mij nieuw voor een Nick Cave-plaat. Het heeft me in elk geval een hele tijd geduurd voordat ik er echt in zat; wederom nieuw voor een plaat van Ome Nick. Het bleef aanvankelijk allemaal niet zo hangen, maar ik heb doorgezet. De beste toegangspoort waren toch wel de teksten, die hier wederom behoorlijk sterk zijn. Push the Sky Away zal best vaker een sterke gedichtenbundel met een mooie muzikale begeleiding zijn genoemd, en daar kan ik me bij aansluiten.

De link naar Grinderman is duidelijk op Push the Sky Away, muzikaal gezien zeker. De broeierige sfeer is nog steeds aanwezig, maar dan zonder bakken distortion en een vuilbekkende Cave. Een nummer als ‘Water’s Edge’ heeft een Grindermanachtige baspartij en zou destijds met gitaaruitbarstingen zijn aangekleed, maar houdt het nu op piano en viool. De combinatie van die laatste en de praatzang van Cave doen zelfs denken aan de Velvet Underground. Het is een nummer dat plusminus vijf luisterbeurten lang niet bleef hangen, maar opeens begon te intrigeren. Bovendien is het tekstueel bovendien een sleutelnummer van het album: het zeemeerminnenmotief dat op veel teksten op Push the Sky Away speelt hier een grote rol.

Op Grinderman speelde de seksualiteit van de ouder wordende man al een rol, maar dat thema komt ook prominent terug op Push the Sky Away. Cave is inmiddels 55 en geen heel jonge god meer en reflecteert daarop. Stiekem kijkt hij jaloers naar jonge knapen die pochen met hun erecties om knappe meisjes in bed te slepen in ‘Water’s Edge’. Wie een beetje bekend is met de Engelstalige poëzie zal deze zeemeerminnen, geobserveerd door een buitenstaander, ook snel in verband brengen met T.S. Eliots bekende regels ‘I have heard the mermaids singing, each to each. // I do not think that they will sing to me.’

Vanuit dat motief begon ik ontdekkingsreisjes in Push the Sky Away te ondernemen. Eén van de nummers die direct al goed viel, is ‘Highs Bosson Blues’, een typisch Cave-nummer met een onnavolgbare, verhalende tekst. De ik-persoon krijgt te horen over het Highspartikel, dat een belangrijke aanwijzing is in het wetenschappelijke onderzoek naar waar het leven vandaan komt. De ‘ik’ heeft grote moeite met die doorbraak en besluit af te reizen naar Genève, waar de Hadron Collider staat. Ondertussen lijkt hij een reis door de tijd te maken: hij komt Robert Johnson tegen, die zijn ziel aan de duivel verkoopt, en in Memphis een man hoort preken ‘in a language that’s completely new’. Mijn interpretatie: dat is Elvis. De ‘ik’ gaat op zoek naar het ontstaan van het leven en komt via het ontstaan van de popmuziek uit bij de erotiek: Hannah Montana wordt aangetroffen in een zwembad (water! Nu hoort er al een belletje te rinkelen) en de ik-persoon bedrijft de liefde met haar tot ze geen alter ego meer nodig heeft: ‘Miley Cyrus, you were the best girl I’ve ever had’.

Vanuit dit perspectief biedt Push the Sky Away ook een wijds tekstueel landschap om te ontdekken. Het lijkt om een vrij losjes opgezet conceptalbum te gaan, waar in elk geval belangrijke thema’s en motieven op aan te wijzen zijn, die in verschillende nummers terugkomen. Erotiek wordt geassocieerd met water, water met de oorsprong van het leven; zo simpel kan het zijn. De slang-achtige titel ‘We Real Cool’ verwijst bijvoorbeeld niet zozeer naar een status van coolheid hebben, maar naar een bekoelde relatie. (IJs is bevroren water, afijn, daar hebben treffen we weer zo’n lijntje aan.)

Die vele tekstuele maken voor mij (ik heb natuurlijk een bijbaantje als poëzierecensent) Push the Sky Away, naast het vertrouwde, maar toch prettig lichtjes afwijkende geluid, toch de moeite waard, na het aanvankelijke doorbijten. Het zijn geen typische Cave-ballads geworden, veel liedjes lijken er weliswaar op, maar het is toch anders, elementair bijna. De piano is niet meer het voornaamste instrument en sfeermaker, maar juist viool- en baspartijen die je niet als lead zou verwachten. Majesteuze, memorabele melodielijnen als op pak ‘m beet The Good Son ontbreken, evenals het ruwe beuken van Grinderman. Daardoor komt de focus meer op de wat ongemakkelijke sfeer te liggen, waar je inderdaad even goed in moet komen. Daarna blijkt het geluid uitstekend te passen bij de stripclubfilosofiecolleges van de oudere man die zijn worm niet meer zo goed kan temmen (of specifieker: hem niet meer zo goed uit de grond kan laten kruipen) en daarom des te meer tijd heeft om het leven te overdenken.