Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013)

Ik heb dit album nu al diverse keren op gezet om te luisteren, maar ik denk dat ik het nu maar een keer ga lezen, met dank aan Slowgaze

Thanks Slowgaze, ik ga het album toch nog een kans geven, met de tekst erbij.

Het mooiste dat Nick Cave ooit gemaakt heeft.

Vandaag na maanden van wachten eindelijk dit prachtige album op vinyl mogen ontvangen.
Wat me meteen opvalt bij het eerste opzetten al is de mooie heldere productie. Werkelijk elk tingeltje, aanslag van de piano of keelgeluidje is te horen. De plaatsing van de instrumenten is fenomenaal goed en bij het sluiten van de oogjes zou ik toch durven zweren dat meneer met zijn slechte zaad hier gewoon in mijn luisterkamer staat te spelen. Cognacje, heren? Griezelig echt, echt griezelig.

De muziek op dit album doet me terugdenken aan the Boatsman's Call. Ingetogen, weinig opsmuk, heel puur en eerlijk. Precies de Nick Cave waar ik van houd. De stemming op dit album is met een inktzwarte penceel heel zorgvuldig vastgelegd. Soms breekbaar en hier en daar zelfs angstaanjagend. Na een enkele luisterbeurt merk ik dat er al deuntjes en beelden blijven hangen.
Teksten heb ik ( nog) niet meegelezen, maar Cave kennende zal dat wel in orde zijn.
Ik vind het album nu al goed, maar ik wacht nog even om er een cijfertje aan te geven. Kan alleen maar hoger uitvallen bij meerdere luisterbeurten, vermoed ik.

Vroeger toen Broner nog een klein Bronertje was, had ik van die grote rode sprookjesboeken met rood-gele casettebandjes erbij. Die casettes zorgden voor een fantastische sprookjessfeer. Als ik naar dit nieuwe album van Nick Cave luister is het alsof ik 25 jaar terug in de tijd ga en mij weer in het sprookjesbos bevind.

Mijn 3de plaat van Nick Cave, en na slechts 3 albums heeft de man al een plaats kunnen veroveren in mijn lijst van persoonlijke helden. Zijn laatste worp is er weer eens goed op. In het begin deed het album me niet zoveel, op het geweldige Jubilee Street en Push Tha Sky Away na vond ik het niet veel soeps.
Maar nu blijken de andere nummers toch ook goed te zijn, enkel the water's edge doet nog moeilijk. Voorlopig een 3,5 met Push the sky away als absolute topper.

Mooi toch?
Gefeliciteerd & welkom!

(En wie is nr. 3? Let love in mag ik hopen??)

Na Henry's dream, No More shall we past en deze, dacht ik aan the good son.
Maar Let Love in lijkt me een beter alternatief

Water's edge

Laats werd ik gevraagd om mee te gaan naar het concert van Nick Cave waarop ik negatief heb geantwoord. Puur omdat ik niet genoeg ken van Nick Cave en nooit de moeite heb genomen me erin te verdiepen,Tot mijn grote spijt moet ik nu constateren. Vanwege de hoge notering in de rotatie lijst heb ik dit album aangeschaft en ik vind het een heerlijk dromerig, zweverig stukje muziek. Had best graag met eigen ogen gezien hoe Nick dit live gaat vertolken.............Vier sterren van mij voor een wat komt als een leuke verassing.

Uit respect voor Nick heb ik het lange tijd niet willen zeggen maar heb eigenlijk nooit veel gehad met de titel van dit album.

Heb iets soortgelijks zelfs al eens gehoord in een Lenny Kravitz nummer.

Vind het dus eigenlijk een beetje te afgezaagd voor Nick's doen.

Doet natuurlijk verder geen afbreuk aan de kwaliteit van dit verder uitstekende album.

Het eerste album van Nick Cave dat ik van de eerste tot de laatste nood schitterend vind.
Zelfs het prachtige Boatman's Call, waar deze Push The Sky Away qua sfeer dicht bij aanleunt, heeft een misser (afsluiter Green Eyes).

Dit album is voor mij ook de sleutel tot veel ander werk van Nick Cave & the Bad Seeds, wat ik nu op een of andere manier gemakkelijker te verteren vind...

Bij mij is het kwartje eindelijk gevallen! Mede dankzij de teksten en misschien ook wel het weer. Push the sky away is geen plaat die je met een bewolkte lucht moet beluisteren. Of zo.

Aye

Beetje jammer, kabbelend album. The Boatman's Call en No More Shall We Part zijn toch veul beuter als het rustigere Cave-oeuvre beschouwd dient te worden? Grinderman en Dig.. waren weer erg goed en hoopte ook dat Cave hierop zou voortborduren.

|Dit is gewoon wat reclame rraat in de trant van de man heeft nog nooit iets beters opgenomen... CillitBang heeft ook nog nooit beter vlekken opgenomen.

Wat een geweldig album. Via een vriend hoorde ik het album live in Berlijn en vond het helemaal geweldig. Nu dus het album gekocht: man, wat een mooie muziek. Nick Cave ken ik natuurlijk als naam maar heb me nog niet verdiept in zijn muziek. Dat ga ik natuurlijk nu wel doen. Ik weet dat hij verschillende albums in andere muziekstijlen heeft gemaakt dus daar sta ik helemaal voor open. Naast mijn muzikale ontdekkingstocht van Frank Zappa, nu dus ook Nick Cave. Heerlijk is muziek toch.

Laatst weer eens gedraaid en toch maar een halve ster erbij.Het album valt nu toch opeens een stuk beter. Vooral Water's Edge en Mermaids zijn ontzettend gegroeid. Het titelnummer blijft er nog steeds eentje van de buitencategorie, wat een parel.

Ondertussen stem verhoogd naar een 5*. Dit is toch wel een van de beste albums die ik al ooit heb gehoord. Echte toppers zijn wat mij betreft Higgs Boson Blues, We Real Cool( vooral het 'Sirius'-stukje), de titeltrack en Jubilee Street natuurlijk. Wat mij betreft is dit album nog beter dan No More Shall We Part, want dat album had iets teveel opvullers. Geweldig album, hopen dat de volgende nog beter wordt(al is dat zo goed als onmogelijk)

Ik heb hem inmiddels m'n top 10 in geslingerd, want dit is werkelijk een prachtig album. Voordat het uitkwam kende ik nog niks van Nick Cave. Inmiddels heb ik bijna al zijn albums uitgebreid beluisterd en staat Nick Cave & the Bad Seeds op nummer 3 in m'n last.fm library. Push the Sky Away blijf ik het beste album vinden dat ik van hem tegen ben gekomen. Zelden wisten Nick Cave & the Bad Seeds een heel album lang zo'n constant niveau te behouden. Daarnaast bevat het album een aantal uitschuiters die aangeven dat we hier met een echte topper te maken. Higgs Boson Blues vind ik het op éen na beste nummer van the Bad Seeds, alleen the Mercy Seat is beter.

Ook vind ik het knap hoeveel dit album verschilt met al het andere werk van Nick Cave. Hij heeft inmiddels al meer dan 20 albums gemaakt. Om dan nog met zoiets nieuws en unieks te komen: Hulde!

Typisch geval van het kennismakingsalbum het beste album vinden. Deel je mening dus duidelijk niet. Maar top dat je de hele discografie bent gaan beluisteren n.a.v. deze.

Denk dat zoiets vooral opgaat bij een artiest die bij al zijn albums ongeveer hetzelfde doet. Dan komt het eerste album wat je hoort het meeste binnen en is de rest wat meer een 'trucje'
Dat lijkt me hier duidelijk niet het geval. Het album verschilt zowel muzikaal als tekstueel gezien behoorlijk van zijn andere werk en dan kan je al het werk van de artiest toch wat objectiever vergelijken wat dat betreft. Maar we zullen uiteraard nooit weten of ik dit album ook zijn beste had gevonden als ik hem niet als eerste had beluisterd natuurlijk

The first cut is the deepest, ze zingen het niet voor niets.

Mooi album waarvan hij in de HMH onlangs een aantal nummers speelde. daar maakte ze iets meer indruk dan op de cd. Vooral de twee sterkste nummers van dit album: We No Who U R en Jubilee Street hadden misschien iets feller kunnen worden opgenomen, meer zoals ze live klonken.

Grappig dat dit album hier zo bekend is, verreweg de meeste stemmen van al hun albums. Ik had toch het idee dat bijvoorbeeld The Boatman's Call een stuk bekender was.

Maar over dit album, weer prachtig, zoals altijd bij Nick Cave and the bad seeds. Fenomenale band, vooral live. Knap hoe ze al ruim 20 jaar alleen maar klasse albums maken. Zie je niet vaak..

Wat ik een beetje jammer vind is dat zijn stem tamelijk zacht uit de mix is gekomen. Op bijvoorbeeld the boatmen's call klinkt hij krachtiger. Meer aanwezig.

Dit album schenkt me de volgende noviteiten:
1) Het is een Nick Cave-plaat en ik vind het over het geheel genomen goed.
2) Het is een poëtisch album, maar ik stoor me nog wel eens aan de teksten.
3) Ik vind precies de singles de beste nummers.
Ongehoord.

Live in Amsterdam HMH

Jubilee street

Push the sky away

Inderdaad opvallend; je zou denken dat zijn klassiekers de meeste stemmen vergaard zouden hebben. Maar bijv. The Good Son scoort maar net iets meer dan de helft van het aantal stemmen van deze plaat.

Misschien dat dit album flink de aandacht heeft gekregen van mensen buiten de vaste Nick Cave-fans om. Met andere woorden, Cave heeft met deze plaat een nieuw, of in elk geval groter publiek aangeboord. Alleen maar mooi toch?

Klopt. Sprekend voor mezelf: ik was vroeger iemand met respect voor Cave. Goed, ontegensprekelijk kwaliteit van de bovenste plank, maar niet echt mijn ding. Dit album heeft de poort echter wagewijd opgengezet, ook naar de eerdere albums die ik vroeger maar 'nnjeeeh' vond. Zo zie je maar...