menu

Propaganda - A Secret Wish (1985)

mijn stem
3,92 (230)
230 stemmen

West-Duitsland
Pop
Label: ZTT

  1. Dream Within a Dream (9:08)
  2. The Murder of Love (5:13)
  3. Jewel (6:23)
  4. Duel (Eye to Eye) (4:43)
  5. Frozen Faces (4:25)
  6. p:Machinery (3:50)
  7. Sorry for Laughing (3:27)
  8. The Chase (4:05)
  9. Dr. Mabuse (First Life) (10:42)
  10. Dream Within a Dream (Analogue Variation) * (8:03)
  11. Jewel (Analogue Variation) * (3:08)
  12. Duel (Analogue Variation) * (4:43)
  13. p:Machinery (Analogue Variation) * (3:50)
  14. Dr. Mabuse (First Life) (Analogue Variation) * (4:57)
  15. The Last Word (Strength to Dream) (Analogue Variation) * (2:59)
  16. Do Well: [I) the First Cut, (II) Duel, (III) Jewel, (IV) Wonder, (V] Bejewelled * (19:55)
  17. Testament One * (1:20)
  18. Die Tausend Augen des Mabuse [Ridge Farm 12" Remix of Mabuse, May 1984] * (10:08)
  19. Sorry for Laughing [Unapologetic 12" Remix, September 1985] * (10:00)
  20. Thought (Part I) * (2:05)
  21. Thought (Part II) * (0:30)
  22. p:Machinery [Out-take 26.04.85 Goodnight 32] * (4:11)
  23. The Chase [Out-take 26.04.85 the Goodnight Mix] * (3:58)
  24. (Echo of) Frozen Faces * (10:19)
  25. p:Machinery (p:Polish) * (9:26)
  26. Testament Three * (0:20)
toon 17 bonustracks
totale tijdsduur: 51:56 (2:31:48)
zoeken in:
buizen
Mjuman, je kunt in een waterkoker of op een komfoor cola verwarmen.
Lekker met dit winterse weer en je kikkert op van de cafeïne.
Of ijskoude cola drinken.
Wel van Coca Cola natuurlijk, niet die bagger uit de Lidl.

Cured schreef:
......is het wéér eens zover, ik kan het niet meer bijhouden, sorry...Duel : eye to eye


Terug naar de dokter - nog niet genezen, want verkeerd verbonden. AH roept!

Misterfool schreef:
Je zit op een muziekforum, Mjuman. Als je er niet tegen kan dat mensen het met je oneens zijn, moet je je uitschrijven.


Ga weg mollig knaapje - dat zou je willen

Ozric Spacefolk
Volgens mij is het tijd de door mij geworpen knuppel weer uit het hoenderhok te halen.

Ik wilde slechts weten waarom dit kitsch zou zijn, en welke definitie men dan zoal aanhangt.

Misschien kunnen we de term veredelde kitsch voor deze plaat gebruiken?

avatar van lennon
4,0
Nee.. Dit is geen kitsch naar mijn idee.

Dit is gewoon erg goede popmuziek

avatar van Edwynn
De ene hapklare brok is nu eenmaal beter te vreten dan de andere. Al verschilt dat van petsoon tot persoon. En ja, U2 maakt ook hapklare brokken.

avatar van lennon
4,0
Mjuman haalt u2 erbij maar het gaat hier uiteindelijk om Propaganda.

avatar van Edwynn
Ook lekkere hapklare brokken. Ja hoor.

Misterfool
Ozric Spacefolk schreef:

Ik wilde slechts weten waarom dit kitsch zou zijn, en welke definitie men dan zoal aanhangt.

Onder het genot van een goede kop zwarte koffie ( ), wil ik hier wel op reageren. Dit album vind ik geen kitsch. Kitsch is mijn inziens muziek die zich zodanig richt op het grote publiek (vaak door middel van sentimentaliteit) dat het aan een persoonlijkheid ontbeert. Het gevolg is dan veilige muziek die klinkt alsof het net uit de fabriek is gerold. Ten dele is dit een subjectieve norm die elke user weer anders zal invullen. Ik denk zelf bijvoorbeeld aan carnaval's-muziek. levensliederen etc. Muziek die meer buiten de lijntjes kleurt, zal daarentegen minder makkelijk als kitsch te bestempelen zijn.

Wel vind ik dit album een tikkeltje overgeproduceerd - de productie mag van mij wel iets rauwer- maar echt een probleem vind ik het niet.

avatar van EttaJamesBrown
3,5
Van nature is propaganda nooit oprecht. Het is gemaakt voor een groter doel.

Het is dan ook niet raar dat er nu gestruikeld wordt over dit duivelsspinsel van Trevor Horn. Kitsch? Zal best. Goede popmuziek? Zeker weten. Propaganda? Twijfelachtig.

avatar van meneer
Even mijzelf quoten ergens uit 2013

meneer schreef:
Hmm, kreeg een berichtje dat ik naar een reünie mag van een VO school uit de tijd van 1985. Dus deze maar eens opgezocht op Spotify. Tijdloos, kom ik achter.

In een top discotheek uit die tijd werd deze 'cd' soms bijna in zijn geheel gedraaid. ' A dream within a Dream' was dan pure Trance op de volle dansvloer. Draaiden ze daarna 'Jewel'.. Ging de hele menigte uit z'n dak. ' 1.. 2.. 3.. 4...'.

Dat dit bijna 30 jaar oud is !! Ik beluister het ergens met nostalgie, maar ook met vernieuwde verwondering dat dit dus toen al kon..

'Ein, Zwei, Drei, Vier...'


Geen Kunst, geen Kitsch, gewoon zeer tijdsgebonden jaren 80 muziek. Ik 18 jaar, geverfde haren, leren stropdasje, semi-New Wave en op Japanse Slofjes de dansvloer op !

'Ein, Zwei, Drei, Vier...'

meneer schreef:
Even mijzelf quoten ergens uit 2013

(quote)


Geen Kunst, geen Kitsch, gewoon zeer tijdsgebonden jaren 80 muziek. Ik 18 jaar, geverfde haren, leren stropdasje, semi-New Wave en op Japanse Slofjes de dansvloer op !

'Ein, Zwei, Drei, Vier...'


Hüttchen von, hüttchen von ...
Papier

Na nu Du - keine Spitzschuhe? Joe J. toonde hoe het moest op Joe Jackson - Look Sharp! (1979) - maar dan eigenlijk in het zwart. Herinner me uit een ander topic dat DjFrankie daarvan wel 6 paar verschillende had.

Die smalle leren stropdassen, recht van onderen. Heb 6 jaar geleden iemand terug naar huis willen sturen toen ie met zo'n stropdas mee wilde naar een grote klant. Had ik gelukkig nog een gekregen (oranje) stropdas (WK weet u wel) in m'n la.

avatar van DjFrankie
Nog 3 paar op zolder, voor de nostalgische sfeer van weleer.

avatar van rkdev
3,0
Mjuman schreef:
Ik ken genoeg U2-nummers die kitsch zijn of daar gevaarlijk dicht in de buurt komen - wat dacht je van One?

Definitie kitsch: "Kitsch is de veelal laatdunkend bedoelde benaming voor artistieke werken die worden gekenmerkt door sentimentaliteit, sensatiezucht of gladheid. Kitsch wordt dikwijls vereenzelvigd met smakeloos, lelijk of slecht."
Nou sorry hoor, je kunt veel vinden van 'One', maar dat voldoet toch op geen enkele manier aan de definitie van kitsch. Wel van een fantastisch gecomponeerde en uitgevoerde pop/rock-klassieker.

Net als 'Duel (Eye to Eye)' van dit album overigens.

avatar van titan57nl
4,5
Achter de nummers van deze plaat zit veel te veel drive en passie om kitsch te zijn.

En U2 vind ik een vreselijke nep band.

sommige muziek lijkt kitsch, maar is muzikaal van een heel hoog niveau, soort sublimatie van emoties in muziek. (denken construeren, balans zoeken, verfijnen, perfectioneren)

Ray Obiedo - Iemanja - YouTube

avatar van rkdev
3,0
titan57nl schreef:
En U2 vind ik een vreselijke nep band.
Niks nep aan die band, is maar wat iedereen zo heel erg graag wil zien om lekker te kunnen klagen.

Ozric Spacefolk
Ik vind op U2, Coldplay en Nickelback afgeven zo makkelijk en goedkoop. Kitsch bijna.

Maar goed, het gaat hier om de kunst van Propaganda en Trevor Horn. Kitsch voor sommigen, kunst voor anderen.

rkdev schreef:
(quote)

Definitie kitsch: "Kitsch is de veelal laatdunkend bedoelde benaming voor artistieke werken die worden gekenmerkt door sentimentaliteit, sensatiezucht of gladheid. Kitsch wordt dikwijls vereenzelvigd met smakeloos, lelijk of slecht."
Nou sorry hoor, je kunt veel vinden van 'One', maar dat voldoet toch op geen enkele manier aan de definitie van kitsch. Wel van een fantastisch gecomponeerde en uitgevoerde pop/rock-klassieker.

Net als 'Duel (Eye to Eye)' van dit album overigens.


Humorist net als die rockmaat van je - vanuit je eigen muziekopvatting kan je onmogelijk met dergelijke stelligheid claimen dat iets wel of geen kitsch "is". Dat vergt wel degelijk een zekere consensus. En dan nog zijn de omstandigheden soms bepalend: laat mij op een vrijdagavond na een goede projectafsluiting "warm draaien" in Café Nol aan de Wester en gegarandeerd dat ik net als de rest van het team meezing met Hazes Het laatste rondje; idem in een gay bar in Frankfurt met het team met Modern Talkings You Can Win... . Niet bekend staan om een eigen ruimhartige smaak en muziek-outlook - weglopen met U2 en bijv ook Hurts (een tip van mij) - en dan Modern Talking veroordelen als "kitsch"; lekker easy jongens.

Dit is geen kitsch en dat is Modern Talking ook niet. En met U2 ben ik al jaren klaar - ik was erbij toen ze debuteerden in de Melkweg (voor nog geen 20 florijnen en niet 100 euro van these days) en toen hadden ze nog ballen. Tekenend is de foto van een paar jaar geledenvan Bono die in een ruime zwem-short uit het water komt, en zijn handen achter de band steekt: het lijkt alsof ie zijn ballen zoekt

avatar van lennon
4,0
Heb jij Elvis Presley ook ontmoet?

Mjuman....je moet niet vergeten dat iedereen vrij is om iets kitsch te vinden of niet.
Kitsch betekent niet dat t slecht is.

Jij noemt you can win if you want van modern talking, enorme kitsch (zoals ik al eerder zei). Maar een verdomd lekker popliedje durf ik te bekennen.

Verder zou ik je willen verzoeken om met ondertiteling te gaan schrijven want ik haak echt halverwege af in je stukken tekst die best interessant kunnen zijn (soms)

Misterfool
Modern Talking wordt hier genoemd en dat vind ik wel degelijk een voorbeeld van kitsch. Gladder dan een aal die muziek. Ik zie geen reden om "kitsch" niet te zien als een enigszins subjectieve norm. Zeker omdat het me ook afhankelijk lijkt van cultuur, tijdsgeest etc. Bij die laatste zin vind ik het overigens haast jammer dat ik niet iets als Antropologie of Sociologie studeer, want dat zou bij uitstek een onderwerp zijn waar ik graag eens een onderzoek over zou willen doen.

lennon schreef:
Heb jij Elvis Presley ook ontmoet?


Nee, en Lennon ook niet. En verder is het niet zo relevant wie wel. De meeste artiesten staan wel open voor een goed en zinvol gesprek.

En nou ga ik naar m'n Ardmore. De deal is nl dat ik fijne whisky mijn onverdeelde aandacht moet geven en niet op MuMe 'hangen' - alleen muziek luisteren en/of lezen.

En Legal Luke als potentieel cultuurwetenschapper is wel een beeld dat een fikse neut vergt, als tolerantiepremie

avatar van dazzler
4,0
A SECRET WISH 1985

Eerst en vooral: ik heb het album in zijn originele vinyl context beluisterd.
Dus de "analogue variations" van de songs (ook als bonus op de deluxe editie).

Dream within a Dream komt binnen als een ouverture, een programmaverklaring.
Maar dan wel eentje die nogal lang van stof is en daardoor al meteen een aanslag pleegt
op je nieuwsgierigheid en luisterbereidheid. Geschraagd op een soliede beat en gedragen
door een mooie blazersmelodie doet hij even denken aan Art of Noise uit dezelfde ZTT stal.

Ik kies in plaats van "kitscherig" voor "theatraal" en licht "bombastisch".
Maar zo hoort een ouverture wel te klinken, al is Propaganda (what's in a name)
een band die soms nogal eens meer lijkt te beloven dan daadwerkelijk weet te brengen.

The Murder of Love klinkt op vinyl en CD hetzelfde.
Een funky bas doet ons schrap zetten voor een hitpotent nummer.
De synthesizer ornamenten worden er als een dikke laag slagroom opgelegd.
Eigenlijk hoor ik nu die typisch elektro sound uit de tweede helft van de jaren 80
maar dan muzikaal veel grilliger en avontuurlijker vormgegeven: die jazz gitaar kriebelt.

Jewel stuitert de kamer binnen als een ongeslepen diamant.
Het korte nummer neigt meteen meer naar rock en ontpopt zich
tot een instrumental die wil swingen en uit het geluidseffectenvaatje tapt.
Geluidstovenaar en ZTT baas Trevor Horn is hier uiteraard mee in zijn nopjes.

De eerste plaatkant eindigt met één van de beste singles van 1985.
Duel dus waarop Propaganda zich plots laat horen als een onvervalste popgroep.
In mijn associatief geheugen is deze hit verbonden met Kayleigh van Marillion.

Twee albums uit 1985 met een programmatische opbouw en een geijkte songcyclus
waaruit dan plots die ene hit mag openbloeien om de luisteraar naar binnen te lokken.
Ik plak daarom graag het etiket progressieve synthpop op A Secret Wish van Propaganda.

Geen Frozen Faces op de vinyl versie. Ik kom er straks op terug.

p:Machinery was de single die aan Duel voorafging.
Hij haalde de top 10 in Vlaanderen (Duel immers net niet).
Het is ook het nummer met de albumtitel in de lyrics gegoten.
Een goeie song, hoewel ik een heerlijk refrein zoals dat van Duel mis.

Sorry for Laughing breekt weinig potten.
Een doorsnee albumtrack die weliswaar de hitgevoelige lijn doortrekt.
Maar de kleurloosheid verraadt dat het hier niet om een eigen nummer gaat.
Propaganda weet met haar eigen stempel geen indruk te maken op het origineel.

Op vinyl komt nu Dr. Mabuse op visite.
Een single die aan het album een paar maanden vooraf ging
en mag beschouwd worden als het eerste wapenfeit van Propaganda op het ZTT label.
De gepantserde baslijn en Wagneriaanse opsmuk doen niet toevallig aan Frankie denken.

The Chase is ook een titel van Giorgio Moroder.
En zijn geest waait natuurlijk door alle jaren 80 platen
waarop sequencers en elektronica het stuwende ritme bepalen.

Propaganda serveert ons opnieuw een koekje van eigen deeg.
The Chase komt echter niet veel verder dan het kleine zusje van Duel.
En dat brengt me bij de achilleshiel van deze plaat: de melodieën zijn schaars.
In de plaats daarvoor krijg je wel een uitgekiende luisterkaart aan klanken.

The Last Word (Strenght to Dream) probeert hier (enkel op vinyl) wat aan te doen.
Een soort melodische reprise van de albumopener met FGTH baslijn en een orkestratie
die ons weer bij Art of Noise brengt. Was Propaganda ZTT's compromis tussen beide acts?

Frozen Faces voegt aan het CD verhaal een experimentele dance track toe.
Op zich een verdienstelijke poging tot verbreding van het palet, maar hij doorkruist
wel het rijtje hitgevoelige nummers die de vinyl editie beknopter en luistervriendelijker maken.

A Secret Wish blijft voor mij een onderhoudende plaat die absoluut **** verdient.
Al was het maar omdat hij ons mooi de eigenzinnige muziektaal van Propaganda laat horen.
Dat ze er zelfs een paar hits uit konden puren (die er ook allemaal op staan), siert de band.

dazzler schreef:
Sorry for Laughing breekt weinig potten.
Een doorsnee albumtrack die weliswaar de hitgevoelige lijn doortrekt.
Maar de kleurloosheid verraadt dat het hier niet om een eigen nummer gaat.
Propaganda weet met haar eigen stempel geen indruk te maken op het origineel.


Misschien kan ik daar wel een verklaring voor geven. Het nummers is geschreven voor/met gitaar: hoekig, puntige staccatoritmes. Die kun je niet zomaar 'vertalen' naar keyboardpartijen: die zijn veel vloeiender.

Groot was mijn teleurstelling toen bij het tweede concert van The Passions in NL bleek dat leadgitarist Clive Timperley was vertrokken - gitaarpartijen (waarin de flanger een serieuze rol speelt) werden gespeeld door een monofone synth.

Ook bij jazz kan je dat ervaren: bepaalde classics die door Jimmy Smith op hammond-orgel worden gespeeld.

Niet alle gitaarliedjes kunnen zonder (ingrijpende) aanpassing worden gecoverd.

avatar van deric raven
4,0
Daar heb je zeker een punt.
Verder denk ik dat men in deze periode probeerde om een bepaald kil geluid neer te zetten door het gebruik van synths, wat niet altijd werkt.
Gitaar heeft over het algemeen een warmer geluid.

avatar van Chameleon Day
4,0
Ik vind SfL helemaal geen slechte uitvoering. Komt wellicht ook omdat ik deze versie eerder kende dan het origineel. En ik was toen puber...voorkeuren worden in de jeugd bepaald, zo schijnt...

Chameleon Day schreef:
Ik vind SfL helemaal geen slechte uitvoering. Komt wellicht ook omdat ik deze versie eerder kende dan het origineel. En ik was toen puber...voorkeuren worden in de jeugd bepaald, zo schijnt...


There is no second chance for a first impression. Combineer dat met de wet van geheugenwerking: de oudste imprints blijven het langst en voila ...

Vergeet ook niet dat Josef K de blauwdruk is geweest voor veel gitaarbandjes na de eeuwwisseling: iig Franz Ferdinand; en ten dele ook Kaiser Chiefs - alhoewel die qua jolig/poligheid ook wel schatplichtig zijn aan XTC.

avatar van stoepkrijt
4,5
Duel is zo'n nummer dat ik al jarenlang kende, zonder dat ik er ooit een titel, laat staan een artiest aan heb kunnen koppelen. Ook toen ik me ging verdiepen in '80s-muziek is Propaganda heel lang buiten beeld gebleven. Nu weet ik eindelijk wat ik al die tijd heb moeten missen: Dit spannende en originele new wave-album. Niet alleen laten de synths een afwisselend geluid horen, ook de liedjes verschillen qua toon behoorlijk van elkaar. Tussen Jewel en Duel is dat contract waarschijnlijk het meest duidelijk.

Duel, p:Machinery en Dr. Mabuse zijn duidelijk de beste nummers, die laatste twee zijn mijn persoonlijke favorieten. Vooral de lange versie van die laatste is heerlijk.

4,0
Al fan van het eerste uur van Duel:eye to eye en P.Machinery, twee van de beste songs ooit.
Vandaar de 4 sterren.
De rest van het album is veel minder melodieus en dus minder toegankelijk, maar daarom niet slecht. Frozen Faces en de eerste single dr Mabuse vond ik altijd wel goed.
Een heel persoonlijk album van een baanbrekende band met zeer herkenbaar stemgeluid van oa Claudia Brücken.

5,0
Vandaag na lange tijd weer eens afgespeeld, en heeft nog niks verloren. Sfeervol soms, dan weer rauw, vaak beetje overgeproduceerd ( tijdsbeeld waar ik toen zeker wel van hield). Al met al nog steeds volle bak * waard voor mij.

4,0
ATZ
Dit album heeft moeten rijpen.
Ik heb de lp een hele tijd geleden eens gekocht, maar na één luisterbeurt verdween die in de kast.
Het kwartje viel pas na het beluisteren van de extended cd-versie.
Geweldig album!

avatar van VanDeGriend
5,0
Jeetje. Na dik 30 jaar de plaat weer eens gedraaid. De cd tussendoor natuurlijk. Maar dit is toch een van dé soundtracks van mijn jongere jaren die ik nu nog steeds geweldig vind.

avatar van VanDeGriend
5,0
Waarvan acte

avatar van Chameleon Day
4,0
We hebben goede nota genomen van uw bericht in deze. Indien we nog vragen hebben, nemen we contact met u op. Don't call us, we call you. Cheers!

avatar van Premonition
3,5
Goh, zag dat ik deze nog niet eens had gewaardeerd. De live versies zijn imo een stuk beter, maar dat komt omdat de gitaar van Kevin Armstrong een prominentere rol heeft (en een uitstekende ritmesectie ).

Gast
geplaatst: vandaag om 10:47 uur

geplaatst: vandaag om 10:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.