Propaganda - A Secret Wish (1985)

Dit is nou de betere jaren 80-muziek. Alhoewel ik het soms wat statisch vind klinken, heeft deze de tand des tijds vrij goed doorstaan. Erger me alleen af en toe aan het gebrekkige Engels wat gezongen wordt. Maar P-Machinery blijft gewoon een steengoed nummer. 3,5*

Ik kan me wel in jullie beiden vinden.

Aan de ene kant sluit Propaganda aan bij act zoals Frankie Goes To Hollywood met zijn bombastische geluid en voel je de hand van Trevor Horn. Het kan zeker gedateerd aan voelen.
Inderdaad, de juiste plaat op het juiste moment.

Anderszijds heb je hier met een band te maken die een geweldige zangeres in hun midden heeft (en die na dit album weer verdween), mooie teksten heeft. En natuurlijk een geweldige presentatie onder andere door Anton Corbijn.
Verder werken Steve Howe (Yes), David Sylvian (Japan), Steward Copeland (Police), Glenn Gregory (Heaven 17), Ian Mosley (Marillion)

Maar om bij FGTH terug te komen. Bij hun vond ik eigenlijk alleen de singles sterk; hier heb je meer te maken met een heel album.

Dream Within A Dream is dromerig en sfeervol. Ook vanwege de mooie toevoeging van blazers, die later over gaan in gitaarwerk.
Je wordt nieuwsgierig en prettig geprikkeld, en het nodigt uit om verder te luisteren.
The Murder Of Love is overduidelijk Trevor Horn, en toch een van de minst spannende nummers. De sound leunt tegen Simple Minds (Once Upon A Time periode).
Jewel is dus gewoon Duel, alleen is die laatste meer dan geweldig. De eerste is gewoon een snellere zwaardere aanloop er naar toe.
Overbodig nummer.
Vervolgens komt dus Duel, wat ik persoonlijk een van de mooiste nummers uit de jaren 80 vind. De stem van Claudia Brücken is niet met iemand anders te vergelijken. Ze heeft een bepaalde scherpte wat in combinatie met het Duitse accent erg mooi uit komt.
Frozen Faces klinkt een beetje als Anne Clark die een samenwerking aan gaat met Front 242. Spannend nummer met de nodige Electric Body Music elementen, waar natuurlijk de kenmerkende Trevor Horn fragmenten in zitten.
Het krachtige P-Machinery is na Dream Within A Dream en Duel het derde hoogtepunt van dit album. Als je goed luistert hoor je verschillende lagen in de keyboard partijen. Volgens mij gebruikte Veronica het toen ook regelmatig bij aankondiging van programma’s.
Babylon Zoo heeft de oplopende stemmen bij Spaceman duidelijk hier af gekeken.
Sorry For Laughing heeft een mooie opbouw; lekkere doem, naar toegankelijke popdeuntjes.
Dan klinkt The Chase weer een stuk luchtiger, voor mij iets te. Samen met The Murder Of Love duidelijk de minste nummers van A Secret Wish, al is het einde wel weer hoopvol.
De afsluiter Dr. Mabuse heeft elementen van Depeche Mode, maar ook van Maria Magdalena van Sandra. Toch is het een van de betere nummers, vooral halverwege. Geweldig die synthdrum. Duidelijke elementen van de latere house met samplers van klassieke muziekstukken. Beetje Art Of Noise.

P.S. Dr. Mabuse duurt wel veel langer dan de 5 minuten die hier aan gegeven worden. Hou het op ruim het dubbele.

Een werkelijk schitterend album dat ik vanavond sinds lange tijd weer eens beluisterd heb nadat ik het nummer "A Dream Within a Dream" naar het gedicht van Edgar Allan Poe tegengekomen was in de MM New Wave KO lijst. Dit openingsnummer vind ik met de afsluiter Dr Mabuse ook de beste track van dit album dat voor mij te boek staat als het beste Duitse Pop-album aller tijden. Hier kan Kraftwerk zelfs niet tegenop. Ook zeer mooi zijn uiteraard de overbekende nummers 'Duel' en 'P-Machinery'.
btw Op mijn LP duurt het nummer Dr Mabuse slechts 5:03 minuten dat wordt gevolgd door The Chase en de afsluiter The Last Word (Strength to Dream). Mag ik aannemen dat de volgorde die we hier op MM aantreffen de volgorde is zoals die op de CD staat.

5,0*

A SECRET WISH 1985

Eerst en vooral: ik heb het album in zijn originele vinyl context beluisterd.
Dus de "analogue variations" van de songs (ook als bonus op de deluxe editie).

Dream within a Dream komt binnen als een ouverture, een programmaverklaring.
Maar dan wel eentje die nogal lang van stof is en daardoor al meteen een aanslag pleegt
op je nieuwsgierigheid en luisterbereidheid. Geschraagd op een soliede beat en gedragen
door een mooie blazersmelodie doet hij even denken aan Art of Noise uit dezelfde ZTT stal.

Ik kies in plaats van "kitscherig" voor "theatraal" en licht "bombastisch".
Maar zo hoort een ouverture wel te klinken, al is Propaganda (what's in a name)
een band die soms nogal eens meer lijkt te beloven dan daadwerkelijk weet te brengen.

The Murder of Love klinkt op vinyl en CD hetzelfde.
Een funky bas doet ons schrap zetten voor een hitpotent nummer.
De synthesizer ornamenten worden er als een dikke laag slagroom opgelegd.
Eigenlijk hoor ik nu die typisch elektro sound uit de tweede helft van de jaren 80
maar dan muzikaal veel grilliger en avontuurlijker vormgegeven: die jazz gitaar kriebelt.

Jewel stuitert de kamer binnen als een ongeslepen diamant.
Het korte nummer neigt meteen meer naar rock en ontpopt zich
tot een instrumental die wil swingen en uit het geluidseffectenvaatje tapt.
Geluidstovenaar en ZTT baas Trevor Horn is hier uiteraard mee in zijn nopjes.

De eerste plaatkant eindigt met één van de beste singles van 1985.
Duel dus waarop Propaganda zich plots laat horen als een onvervalste popgroep.
In mijn associatief geheugen is deze hit verbonden met Kayleigh van Marillion.

Twee albums uit 1985 met een programmatische opbouw en een geijkte songcyclus
waaruit dan plots die ene hit mag openbloeien om de luisteraar naar binnen te lokken.
Ik plak daarom graag het etiket progressieve synthpop op A Secret Wish van Propaganda.

Geen Frozen Faces op de vinyl versie. Ik kom er straks op terug.

p:Machinery was de single die aan Duel voorafging.
Hij haalde de top 10 in Vlaanderen (Duel immers net niet).
Het is ook het nummer met de albumtitel in de lyrics gegoten.
Een goeie song, hoewel ik een heerlijk refrein zoals dat van Duel mis.

Sorry for Laughing breekt weinig potten.
Een doorsnee albumtrack die weliswaar de hitgevoelige lijn doortrekt.
Maar de kleurloosheid verraadt dat het hier niet om een eigen nummer gaat.
Propaganda weet met haar eigen stempel geen indruk te maken op het origineel.

Op vinyl komt nu Dr. Mabuse op visite.
Een single die aan het album een paar maanden vooraf ging
en mag beschouwd worden als het eerste wapenfeit van Propaganda op het ZTT label.
De gepantserde baslijn en Wagneriaanse opsmuk doen niet toevallig aan Frankie denken.

The Chase is ook een titel van Giorgio Moroder.
En zijn geest waait natuurlijk door alle jaren 80 platen
waarop sequencers en elektronica het stuwende ritme bepalen.

Propaganda serveert ons opnieuw een koekje van eigen deeg.
The Chase komt echter niet veel verder dan het kleine zusje van Duel.
En dat brengt me bij de achilleshiel van deze plaat: de melodieën zijn schaars.
In de plaats daarvoor krijg je wel een uitgekiende luisterkaart aan klanken.

The Last Word (Strenght to Dream) probeert hier (enkel op vinyl) wat aan te doen.
Een soort melodische reprise van de albumopener met FGTH baslijn en een orkestratie
die ons weer bij Art of Noise brengt. Was Propaganda ZTT's compromis tussen beide acts?

Frozen Faces voegt aan het CD verhaal een experimentele dance track toe.
Op zich een verdienstelijke poging tot verbreding van het palet, maar hij doorkruist
wel het rijtje hitgevoelige nummers die de vinyl editie beknopter en luistervriendelijker maken.

A Secret Wish blijft voor mij een onderhoudende plaat die absoluut **** verdient.
Al was het maar omdat hij ons mooi de eigenzinnige muziektaal van Propaganda laat horen.
Dat ze er zelfs een paar hits uit konden puren (die er ook allemaal op staan), siert de band.

Al fan van het eerste uur van Duel:eye to eye en P.Machinery, twee van de beste songs ooit.
Vandaar de 4 sterren.
De rest van het album is veel minder melodieus en dus minder toegankelijk, maar daarom niet slecht. Frozen Faces en de eerste single dr Mabuse vond ik altijd wel goed.
Een heel persoonlijk album van een baanbrekende band met zeer herkenbaar stemgeluid van oa Claudia Brücken.

Vandaag weer eens op hoog volumeniveau van gesmuld tijdens een autorit. Niet omdat het hard móet, maar ik word nog steeds blij van dit album. Het bevat veel detail, is lekker dynamisch en zeer gevarieerd. Ik houd wel van die scherpe randjes en een beetje gepast geweld. Jewel is een gek nummer, maar heerlijk om uit je plaat te gaan, Trevor Horn heeft uiteraard de dikste vinger in de pap, maar het is gelukkig niet over de top als het gaat over electronica. Bij Art of noise heb ik dat soms wel. Enfin, een plaat die nooit echt oud wordt en waarvan ík nog met volle teugen van kan genieten.

Een band uit de tijd van Simple Minds. We draaiden het veelvuldig en bovenal hard halverwege de jaren '80. De vocals op Jewel en Dual zijn glaszuiver en indrukwekkend krachtig. Wanneer ik anno 2021 het album beluister trek ik de conclusie dat het enthousiasme van weleer verdwenen is

Een waanzinnig goed album uit de jaren '80.
Inderdaad op hoog volume en een muziekminnend mens kan dan niet rustig blijven zitten.

P-Machinery, Duel, Dr. Mabuse, het fraai gesproken intro in de openingstrack A dream witthin a dream...
Het is allemaal even prachtig, de muziek met de geweldige blazers sectie....
Ook in die tijd was het een openbaring. En dan die hoes met die stalen maliënkolder, ook heel mooi....

Het heeft mij altijd verbaasd dat deze geweldige groep met zeer creatieve geniale mensen het bij zo'n klein oeuvre hebben gehouden....
Vroeg in de jaren '90 kwam er nog een album 1234 wat zeker ook als goed beschouwd kan worden, maar met een andere samenstelling.

In de samenstelling zoals bij A secret wish, hadden ze nog veel meer moois kunnen uitbrengen.

Gelukkig is een van de grootste talenten van de groep Claudia Brücken, nog wel door gegaan met het uitbrengen van geweldig werk. O.a met The Act - Snobbery & Decay , maar ook latere releases zijn van hoge kwaliteit.

Een album met veel gemengde herinneringen. Aan mijn schoonmoeder die ernstig ziek wase en niet zo lang na het verschijnen van dit album is gestorven, aan haar dochter, mijn schoonzus, die zwaar verslaafd was en inmiddels ook is overleden en tenslotte doet het me ook denken aan de leuke tijd in disco-rent met René. Ook daar werd het album regelmatig gedraaid.

Mijn schoonzus was ook weg van het album en we hebben het vaak gedraaid in de keuken. Ik zie ons nog zitten aan de grote keukentafel. Het is een album om te swingen, maar ook om serieus beluisterd te worden.

Propaganda, een Duitse band gevormd in de vroege jaren tachtig, staat bekend om hun innovatieve en synth-gedreven geluid dat de grenzen van pop en elektronische muziek verlegt. De band, opgericht door Ralf Dörper, Andreas Thein, en Susanne Freytag, verkreeg snel faam door hun unieke muzikale stijl en avant-gardistische benadering. Hun debuutalbum A Secret Wish uit 1985 wordt beschouwd als een mijlpaal in de synthpop- en new wave-genres, met baanbrekende productietechnieken en complexe, emotioneel geladen composities.

Toen ik voor het eerst A Secret Wish beluisterde, was ik onmiddellijk gefascineerd door de diepte en de gelaagdheid van het album. Het opent met het epische Dream Within a Dream, een sonische reis die de luisteraar meteen onderdompelt in een etherische en mysterieuze sfeer. De poëtische teksten, geïnspireerd door Edgar Allan Poe, worden ondersteund door een rijk tapijt van synthesizers en elektronische beats, die een bijna hypnotiserend effect creëren.

Elke track op het album heeft zijn eigen unieke karakter en draagt bij aan de algehele narratieve ervaring. Dr. Mabuse bijvoorbeeld, is een donkere en dramatische compositie, doordrenkt met sinistere ondertonen en een pulserende ritmische basis. De vocale prestaties van Claudia Brücken zijn hier bijzonder indrukwekkend; haar expressieve stem geeft de muziek een krachtige emotionele lading.

Met The Murder of Love gaat Propaganda over naar een strakke en dansbare beat. Het nummer sprankelt met energie en de ritmische baslijn houdt je van begin tot eind in beweging. De krachtige beats en scherpe teksten zorgen voor een aangrijpende luisterervaring. Het is een fascinerende mix van emotie en elektronische muziek die je niet snel vergeet. Dit nummer toont de perfecte balans tussen melodie en ritme.

Jewel is een van de hoogtepunten van het album, met zijn hypnotiserende opzwepende ritmes en betoverende melodieën. De vocalen zijn hier bijzonder sterk en dragen bij aan de mystieke sfeer van het nummer. intensiteit bouwt op naar een climax die moeilijk te weerstaan is. Het is een perfecte illustratie van de innovatieve stijl van Propaganda.

Duel (Eye to Eye) volgt de lijn van dansbaarheid en strakheid die we van Propaganda gewend zijn. Het is een nummer dat je zowel fysiek als emotioneel in beweging brengt. De opbouw naar het refrein is meesterlijk uitgevoerd. Het contrast tussen de kalmere verzen en de explosieve refreinen maakt dit nummer tot een boeiende luisterervaring.

Frozen Faces biedt een moment van reflectie met zijn kille, minimalistische geluiden. De koude synths en de afstandelijke vocalen scheppen een gevoel van isolatie en introspectie. Het nummer voelt enigszins rommelig aan en mist de coherentie die de andere nummers wel hebben. Het is een nummer dat je aan het denken zet en diepere lagen van het album onthult.

Met p:Machinery zet Propaganda weer een aanstekelijk en swingend nummer neer. De prachtige melodie en het opzwepende refrein maken dit een van de meest memorabele tracks. Het is onmogelijk om stil te blijven zitten bij dit nummer. Het is een anthem van de jaren tachtig dat zijn tijd ver vooruit was.

Sorry for Laughing heeft een fijne melodie die je meteen pakt. De emotionele diepgang van dit nummer, gecombineerd met de subtiele elektronische arrangementen, maakt het tot een ingetogen maar krachtig stuk muziek Het betoverende refrein blijft nog lang in je hoofd hangen nadat het nummer is afgelopen. Het is een emotioneel geladen track die een diepe indruk achterlaat.

Met The Chase keert het album terug naar een sneller tempo en een meer dynamische sound. Het refrein van is fantastisch en nodigt uit tot meezingen. Dit nummer heeft een aanstekelijke energie die je meeneemt op een rit door opzwepende ritmes en pakkende melodieën. De opbouw en de climax zijn meesterlijk uitgevoerd.

Dr. Mabuse (First Life) sluit het album af met een heerlijk ritme en een hemelse melodie. Een episch nummer dat alle elementen van Propaganda's muziek samenbrengt. Stilzitten is onmogelijk bij dit nummer. Het is de perfecte afsluiter van een album dat je van begin tot eind weet te boeien.

Wat A Secret Wish echt uitzonderlijk maakt, is de coherentie en de artistieke visie die het album als geheel uitstraalt. Elk nummer is zorgvuldig samengesteld en draagt bij aan het grotere geheel, waardoor het album voelt als een meesterlijk geconstrueerde muzikale reis. De productie, onder leiding van Trevor Horn, is ongeëvenaard, met een scherp oor voor detail en een gedurfde benadering van geluidsontwerp.

In zijn geheel genomen, biedt A Secret Wish een buitengewone luisterervaring die zowel uitdagend als bevredigend is. Het album is een testament aan de creatieve en innovatieve geest van Propaganda en blijft een essentiële luisterervaring voor liefhebbers van synthpop en elektronische muziek. De complexe structuren, emotionele diepgang, en technische virtuositeit maken het tot een tijdloze klassieker die zijn plaats in de muziekgeschiedenis meer dan verdient.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl