Propaganda - A Secret Wish (1985)

Dit is inderdaad de eerste en de beste, de 2de cd eigenlijk gekocht zonder te luisteren destijds afgaande op deze referentie cd van Propaganda.

Dream within a dream blijft maar gaan, minuten lang dezelfde drive zonder vervelend te worden. Kunst als je dat kan.

The chase ook één van m'n favorieten.

Jewel vind ik trouwens een baggernummer. Hadden ze van mij mogen laten....

Uitstekend album van een eendagsvlieg. Sterke songs met goede arrangementen en een mooie productie. Poppy en toch ook tegendraads. En met de nodige bombast, maar nooit overdreven. Ook met een typische jaren tachtig sound, die echter nog steeds staat als een huis.

Ik kan mij nog een concert van ze herinneren tijdens Veronica's Rock Night ergens in 1985. Lekkere opwarmer voor Talk Talk die later die nacht zouden aantreden. Als ik me nog goed herinner met Derek Forbes op de bas (mijn basheld , die net de Simple Minds verlaten had ). .... Welkom in het theater van het sentiment....

Naast het overbekende Duel (machinery) is dit zeker een degelijk en luisterbaar album. P machinery mag ook niet onvermeld blijven.

Grappig dat jongeren van jouw generatie dit nog leuk vinden!

@Mordor: P-Machinery is ook overbekend hoor En in mindere mate Dr. Mabuse ook. Lang niet meer gedraaid dit album, binnenkort weer eens doen.

Je hebt gelijk friek. Ik draai dit album trouwens niet al te vaak. Zag hem tussen m'n platen (altijd leuk als mensen LP's weg doen) weer liggen en was toch wel verrast dat het prettig klinkt. Misschien hier en daar enigzins gedateerd. Maar daar prik ik doorheen.

Berichten verplaatst naar Propaganda

Prima album uit de heerlijke jaren 80. Ik vond de bekendste singles Duel en vooral P-Machinery destijds al goed, maar toen een vriend mij Dream within a Dream op een goed klinkende installatie liet horen, was ik natuurlijk verkocht. En ook nu maakt dit nummer nog steeds indruk.

Een andere vriend van mij had toen een andere versie van dit album met een afwijkende (naar mijn mening minder mooie) uitvoering van Dream within a Dream en Dr Mabuse.

Ik vind dat A Secret Wish - uiteraard dankzij de schitterende produktie van Trevor Horn - de tand des tijds uitstekend heeft doorstaan. Bij dit album draai ik het volume altijd flink omhoog om mij te laten meeslepen door de betoverende en dansbare nummers. De langer uitvoering van Dr. Mabuse (10:41) mag uiteraard niet onvermeld blijven: Fantastisch!

Hoe zit het met track 5 ? Op de LP is P-Machinery nummer 5, en loopt het door tot en met nummer 10 ( Strength to Dream ). Daar is Frozen Faces niet vermeld/aanwezig ?

Het fascineert me dat deze schijf na 23 jaar nog overeind staat.
Toen werd er nogal denigrerend over gedaan in de serieuze muziekpers. Ach, dat zijn ook maar mensen toch ?

Mijn oordeel : fijne tijdloze muziek.

Dit is één van de eerste CD's die ik kocht in 1988. Ik had toen nog niet eens een CD-speler...

Ik heb wel een andere versie dan hierboven beschreven staat. De titels kloppen wel, maar niet de lengte van de tracks. Mijn CD duurt veel langer (51: 57 min) en dat komt doordat een aantal tracks op mijn CD veel langer zijn (gelukkig maar!).

Zo is mijn "Dream within a dream" 9:08 min en niet 8:04 min zoals hierboven staat. Mijn "Jewel" duurt 6:22 min en hier staat slechts 3:08 min. Het grootste verschil is bij het laatste nummer "Dr. Mabuse". Die van mij duurt maar liefst 10:41 min, en hierboven staat 5:03 min.

Blijkbaar heb ik één van de eerste versies van de CD, die dan later ingekort is, wat ik dan weer niet begrijp...

Tsja, wat kan ik nog zeggen over dit album? Een top album uit mijn collectie, klinkt prachtig in de productie van Trevor Horn. "Dr. Mabuse" is geweldig, zeker in de lange versie die op mijn CD staat. "P-Machinery" hoor ik ook liever in de lange versie, maar die heb ik op een andere CD ("Outside World"). Eigenlijk vind ik alle nummers geweldig.

Je hebt inderdaad een van de eerste versies van het album. Ik heb zelf 3 cd-versies van dit album: de persing die jij hebt, een Japanse versie met bonustracks (o.a. 12 inch van Duel, die ook weer op Outside World staat) en de SACD. Op de latere heruitgaven is er nogal het een en ander gewijzigd in de tracktijden. De geluidskwaliteit van de SACD is overigens voortreffelijk (zie ook de opmerking van Dynamo D)

Ik vind dat er geen slecht nummer op dit album is te vinden, hoewel ik vooral Sorry for laughing, Duel/Jewel en Dr mabuse erg mooi vind.

Vernieuwing zonder daarbij de drang 'hip' te willen zijn en daarmee enige diepgang niet schuwende, zo klinkt Propaganda voor mij.

Michael Mertens kom ik nog wel eens tegen als leverancier van remixen, bijvoorbeekd voor de band Distorted Reality.

Zangers Claudia Brücken vormt tegenwoordig samen met OMD's Paul Humpreys de band One Two en live spelen zij ook nog Propaganda (en OMD) nummers. Toch had haar band Act mer weg van wat Propaganda op deze plaat laat horen.

Jammer dat de band in deze samenstelling niet meer heeft uitgebracht (vezamelaars en remixen even daargelaten).

Typisch voorbeeld van een band die met enkele goed in het gehoor liggende liedjes gedurende een bepaalde periode enorm populair waren. De band is vervolgens op alle belangrijke podia terug te vinden en achteraf vraag je jezelf af: hoe was dat mogelijk?

Je lijkt erop, Snakeskin, dat je hier een zelfde discussie wilt aanslingeren als je deed bij Architecture & Morality van OMD.

Ik snap je punt ook niet. Je zegt zelf dat de liedjes van deze band goed in het gehoor liggen. Dat klopt, zeker op dit album A Secret Wish. En ze waren gedurende een bepaalde periode enorm populair. Dat klopt ook wel, gedurende de release en kort daarna van dit album. Prima toch?

Zeg je nu dat deze band nu weer op alle belangrijke podia te vinden zijn? Daar weet ik niets van, nooit iets van gehoord. Als dat zo is, prima, waarom niet? Als ze daar dit album spelen, dan zullen ze daar vele mensen een groot plezier mee doen.

Dit album vind ik één van de beste van de jaren 80. Dat de band hierna deze kwaliteit niet heeft behouden, maakt me niets uit. Ik spreek hier over dit album A Secret Wish en dat is voor mij een topalbum.

Het lijkt me duidelijk dat Snakeskin geen liefhebber is van muziek uit de jaren 80. Dat is zijn goed recht. Ik ben het niet met hem eens, maar dat mag. Maar om nu de belangrijke albums van de jaren 80 allemaal laag te stemmen en te zeggen dat die albums allemaal niet zoveel voorstellen, gaat me echt te ver.

@foxhusky
Propaganda verkocht heel veel platen, kwam regelmatig op televisie, bij grote evenementen was deze band top of the bill. Deze band was in 1985 gedurende een periode net zo onontkoombaar als "don't you forget about me" van Simple Minds en de daaraan gekoppelde film The Breakfast Club. Ik vind dat sentiment heerlijk en kan (omdat ik toen jong was) de sensatie die het teweegbracht nog voelen.

Maar al te vaak kon ik de sensatie die het teweegbracht niet begrijpen. De paar leuke liedjes die prettig in het gehoor liggen, waren niet sterker dan bijvoorbeeld de singles van The Waterboys die in dat jaar "This is the sea" uitbracht. Qua impact bleven die ver achter bij Propaganda.

Zoals wel meer artiesten die vanuit de achterhoede als een komeet naar voren schieten is Propaganda een band die op het juiste moment op de juiste plaats was die op dat moment de juiste plaat had klaar liggen die naadloos paste in de tijdgeest. Dat is natuurlijk een kwaliteit. Propaganda was en is daarom vooral een typisch jaren 80 product dat later wegzakt in de herinnering. Ultravox is daar ook zo'n voorbeeld van. ik vind het latere "la ment" leuker dan Vienna, maar die plaat sloeg op het juiste moment de juiste toon aan en steeg naar grote hoogten, waarbij de donkere videoclip vorm gaf aan de toen sombere tijden waarin wij toen leefden.

Ik kan niet nalaten nog te melden dat ik een liefhebber ben van muziek. Muziek is van alle tijden en daarom ben ik ook een liefhebber van de muziek van de jaren tachtig.

het wordt een architecture and morality achtige discussie als dat er van gemaakt wordt. Ik schrijf alleen maar op wat ik van deze plaat vind.

Ik kan me wel in jullie beiden vinden.

Aan de ene kant sluit Propaganda aan bij act zoals Frankie Goes To Hollywood met zijn bombastische geluid en voel je de hand van Trevor Horn. Het kan zeker gedateerd aan voelen.
Inderdaad, de juiste plaat op het juiste moment.

Anderszijds heb je hier met een band te maken die een geweldige zangeres in hun midden heeft (en die na dit album weer verdween), mooie teksten heeft. En natuurlijk een geweldige presentatie onder andere door Anton Corbijn.
Verder werken Steve Howe (Yes), David Sylvian (Japan), Steward Copeland (Police), Glenn Gregory (Heaven 17), Ian Mosley (Marillion)

Maar om bij FGTH terug te komen. Bij hun vond ik eigenlijk alleen de singles sterk; hier heb je meer te maken met een heel album.

Dream Within A Dream is dromerig en sfeervol. Ook vanwege de mooie toevoeging van blazers, die later over gaan in gitaarwerk.
Je wordt nieuwsgierig en prettig geprikkeld, en het nodigt uit om verder te luisteren.
The Murder Of Love is overduidelijk Trevor Horn, en toch een van de minst spannende nummers. De sound leunt tegen Simple Minds (Once Upon A Time periode).
Jewel is dus gewoon Duel, alleen is die laatste meer dan geweldig. De eerste is gewoon een snellere zwaardere aanloop er naar toe.
Overbodig nummer.
Vervolgens komt dus Duel, wat ik persoonlijk een van de mooiste nummers uit de jaren 80 vind. De stem van Claudia Brücken is niet met iemand anders te vergelijken. Ze heeft een bepaalde scherpte wat in combinatie met het Duitse accent erg mooi uit komt.
Frozen Faces klinkt een beetje als Anne Clark die een samenwerking aan gaat met Front 242. Spannend nummer met de nodige Electric Body Music elementen, waar natuurlijk de kenmerkende Trevor Horn fragmenten in zitten.
Het krachtige P-Machinery is na Dream Within A Dream en Duel het derde hoogtepunt van dit album. Als je goed luistert hoor je verschillende lagen in de keyboard partijen. Volgens mij gebruikte Veronica het toen ook regelmatig bij aankondiging van programma’s.
Babylon Zoo heeft de oplopende stemmen bij Spaceman duidelijk hier af gekeken.
Sorry For Laughing heeft een mooie opbouw; lekkere doem, naar toegankelijke popdeuntjes.
Dan klinkt The Chase weer een stuk luchtiger, voor mij iets te. Samen met The Murder Of Love duidelijk de minste nummers van A Secret Wish, al is het einde wel weer hoopvol.
De afsluiter Dr. Mabuse heeft elementen van Depeche Mode, maar ook van Maria Magdalena van Sandra. Toch is het een van de betere nummers, vooral halverwege. Geweldig die synthdrum. Duidelijke elementen van de latere house met samplers van klassieke muziekstukken. Beetje Art Of Noise.

P.S. Dr. Mabuse duurt wel veel langer dan de 5 minuten die hier aan gegeven worden. Hou het op ruim het dubbele.

Mooi verhaal Deric! Kan me er helemaal in vinden. Dit album roept veel jaren 80 nostalgie op......en met Derek "Simple Minds" Forbes op bas! Wat wil je nog meer.

Dat wist ik weer niet.
Ik stond er versteld van welke grote namen hier allemaal aan mee gewerkt hadden.

Met al die "grote" namen laat het zich wel makkelijker verklaren waarom Propaganda, mede doorbrak naar het grote publiek. Zonder er een nooit van gehoord te hebben is de belangstelling natuurlijk gewekt en komt de trein langzaam op gang. Deze is kennelijk publicitair goed in gang gezet en heeft Propaganda naar de hoogte gestuwd die het bereikt heeft. Knap werk natuurlijk. Alles bij elkaar maakt dat het succes wel iets meer verklaarbaar. Diplomatieke, slimme opstelling van deric met een goed verhaal als vervolg.

P-Machinery

Naar aanleiding van de berichten van de laatste dagen over dit album van Propaganda, heb ik de CD weer eens uit de kast gehaald. Koptelefoon op en genieten maar!

Ook heb ik drie clips toegevoegd aan de tracklisting hierboven. Van Dr. Mabuse bestaan twee clips, ik de zwart/wit clip van 'onze' Anton Corbijn gekozen. Bij het zoeken op YouTube naar die clips, kwam ik ook enkele live optredens tegen van Propaganda uit 1985. Wow, dat is óók geweldig, jammer dat ik daar toen niet bij was.

Inmiddels heeft dit album een plek gekregen in mijn persoonlijke top10.

Wow, en je had al zo'n mooie top 10.

Nog steeds een van mijn favoriete albums. Ik heb ooit de lp gehad. Waar die is gebleven is onbekend. Heb de cd-versie uit 1985 (kan dat?) en de superieure super audio cd-versie. Prefereer geluidstechnisch deze laatste om naar te luisteren, ook al vind ik niet alle remixen even goed. Ik denk nog steeds dat ik het liefst de oorspronkelijke lp-versie op cd zou hebben. In mijn beleving staan hier de ultieme versies van de songs op.

Indertijd - begin jaren tachtig - "doorgroeiende" Abbafan. Vond dit een superalbum. Propaganda riep dat zij verdergingen waar Abba was gestopt en ik kan dat alleen maar beamen, ook al vond ik de groep in eerste instantie een weirde mix van Abba, punk ("Jewel") en synthpop.

Ik heb ook de SACD, die inderdaad fantastisch klinkt. De oude CD-versie uit 1985 wil ik nog een keer op de kop tikken, want daar schijnen toch wat langere mixen op te staan, waar ik wel nieuwsgierig naar ben. Hoogtepunt vind ik het openingsnummer Dream Within A Dream. Koele, ijzige electrowave op zijn best. Echter, dit album bevat ook een van de lelijkste nummers die ik ooit heb gehoord, namelijk het blokkerige en krijserige Jewel. Misschien wel de grootste nagel aan mijn doodskist, zo ondragelijk ervaar ik dit skipnummer. Daarom geen 4,5* maar 4*.

Ik vraag me af waar David Sylvians bijdrage aan P-Machinery precies zit.

In de gitaar.

Hee, ik hoor net dankzij met last.fm-neighbourhood-radio Duel langskomen. Dat nummer behoorde tot mijn latente muziekkennis, maar is bij deze naar het manifeste gedeelte overgeheveld! Wat een leuk liedje zeg. Zal deze plaat dan ook maar eens proberen binnenkort .

Is zeker de moeite waard.

Ik heb een Japanse versie op internet gevonden met extra nummers: Femme Fatale (the woman with orchid), Dr Mabuse (13thlife), Duel (Bitter Sweet), The beta wraparound of P-machinery.

De vinyl versie staat ovg ook in mijn kast....