The Police - Outlandos d'Amour (1978)

Maar meteen gekocht na het legendarische optreden op Pinkpop 1979.
So Lonely stond toen net in de Top-40
Wat hebben we die songs nog lang nagebruld.
Het was ook een LP die iedereen toen zowat had.

Nu zoveel later klinkt het nog steeds gewoon fris, moet ik zeggen.
Het was natuurlijk een redelijk uniek geluid destijds. Hele open, heldere gitaarmuziek met reggae-invloeden, een zanger met een hele hoge stem en een fantastische drummer, die met drieen live toch behoorlijk wat herrie maakten.

Kant 1 heeft uiteindelijk zijn waarde weten te behouden, met de 2 hits en Hole In My Life. Peanuts op het randje en Next To You als wat minder nummer.
Van kant 2 vind ik het geneuzel Be My Girl-Sally en de Masoko Tanga nog steeds (vroeger dus ook al niet) niet goed.
De overige 3 hebben wat mij betreft ook de tand des tijds doorstaan met als hoogtepunt weer het lekkere snelle Truth Hits Everybody.
Op vinyl en nog steeds 4 sterren.

Van iemand de plaat gekregen en net voor het eerst gedraaid. The Police is toch eigenlijk wel een stuk meer punk-achtig dan ik dacht, maar ik hoor er ook wel symfo in terug. Grote verrassing was toch wel de reggae/afrobat van Masoko Tanga, wat een heerlijk nummer! Kant b gaat gauw nog een keer op!

Gek dat jij deze (nog) niet kende. Dit lijkt me nou bij uitstek een band voor jou.

The Police is nieuw voor mij, ik kende eigenlijk alleen de hitjes.

Dan zal de opvolger je vast en zeker ook bevallen.

Wat een heerlijk debuut is dit "Outlandos d'Amour" van The Police zeg. De eerste vier nummers zijn echt van grote klasse. Een lekkere ruige opener in de vorm van "Next to You". Daarna komen de heerlijke lome reggae vibes van "So Lonely". Klassieker "Roxanne" verveelt mij nooit, in tegenstelling tot vele anderen naar ik begrijp. "Hole in My Life" is een wat onbekender liedje, maar ik vind het een van de hoogtepunten van "Outlandos d'Amour". De andere bekende single "Can't Stand Losing You" is er ook weer eentje om heerlijk mee te deinen. Het afsluitende "Masoko Tanga" heeft een heerlijke groove. Eigenlijk zitten alle liedjes wel goed in elkaar. De een wat meer recht-toe-recht-aan dan de andere, maar allemaal uitermate genietbaar. The Police combineert pop, rock, reggae en funk tot een verschrikkelijk smakelijke smeltkroes. Stuart Copeland zorgt voor de jazz, Sting funkt met zijn bas en Andy Summers laveert daar met melodieuze gitaarriffs mooi tussendoor. Wat een debuut en wat een sensatie is The Police uiteindelijk geworden!

Geweldig debuut, nagenoeg tot de top gevuld met topnummers. Raar dat Sting solo zo matig is. Hij heeft hier toch de meeste nummers geschreven.

1e 3 soloalbums wel een geluisterd? (4 eigenlijk, want ook die is nog erg sterk)

De eerste 4 soloalbums van Sting halen makkelijk het niveau van zijn albums met The Police. Ze zijn zelfs wat evenwichtiger omdat er geen compromis gesloten hoefde te worden.

Dat neemt niet weg dat dit een geweldige debuutplaat is natuurlijk, al is kant B beduidend minder dan de briljante A-kant. Na Can't stand Losing you zakt het toch wel wat in vind ik.

Heb m weer eens op de draaitafel liggen, maar ik blijf bij mijn 2,5 ster... aantal zeer sterke songs, maar ook aantal onder het niveau wat we later te horen zouden krijgen.

Peanuts is voor mij echt echte dieptepunt op dit album

Dit was echt wel een leuk debuut van the Police. Roxanne, So Lonely en Can't stand losing you. Wie kent die nummers niet? Fris, dynamisch en blijft leuk om te horen. En dan die ondeugende tekst Be My Girl. ha!

Lekker fris debuut van dit trio. Voortgekomen uit de punk, maar veel te goed voor dat genre. Het scheutje reggae was precies wat ze nodig hadden. Copeland is een topdummer, Summers een ijzersterke gitarist en Sting een briljant componist.
Ik kan de hits van dit album (incl. Roxanne) nog steeds zeer waarderen.
De frisheid ging er na dit album wel uit, maar het bleef een verrekt lekker bandje.

Veel te goed voor dat genre? 'Dat genre' leverde de pop/rockmuziek wel een enorme kracht en vernieuwingsdrang op voor de komende decennia!

Heb je wel eens nagedacht hoeveel bands origineel uit de punk kwamen of hoeveel musici door punk hun muziekinstrumenten durfden op te pakken en een band gingen starten?

Ik ga ze niet alle noemen, maar de toplijst van de leden op deze site hier, bestaat voor een belangrijk deel uit.

Voor wat betreft The Police, punk bleef zeker de eerste albums een belangrijke ingrediënt van hun muziek. En dat fuseren met andere genres zoals reggae/dub was conform veel andere bands uit de punk die hun creatieve weg vervolgden met het combineren van genres; post-punk geheten.

Lekker rammeldende frisse debuutplaat van The Police, maar aangezien ik meer een 'liedjesman' ben blijft dit het album van de band die me het minste grijpt. Singles 'So Lonely' en 'Can't Stand Losing You' zijn briljant natuurlijk en 'Roxanne' een terechte klassieker (nog steeds gaat de hele zaal uit z'n dak wanneer Sting het nummer inzet). Ook 'Next To You', 'Truth Hits Everybody' en 'Masoko Tanga' gaan er goed in bij mij, maar de rest vind ik toch echt wel een tikkeltje minder (met 'Be My Girl - Sally' als dieptepunt) maar het wordt nooit slecht natuurlijk. Sting gaat op de latere platen ook beter zingen, hier schreeuwt hij me af en toe te veel ('Born In The 50's' - overigens is Andy Summers geboren in 1942 ).
Jammer dat het sterke 'Landlord' het album niet heeft gehaald.

Het enige nummer dat ik minder vind is Born in the Fifties. Verder een geweldig album. Enige punk die ik kan waarderen.

Het kreeg het label punk, maar of dat terecht was?
Ik hoor vooral heel veel energie, drie hele goede muzikanten, wat punkers in de regel niet waren, die een combinatie van reggae en pop c.q rock in een heel verfrissend jasje spelen. Prima debuut overigens.

Volgens mij kregen Elvis Costello en Joe Jackson in het begin ook het etiket punk opgeplakt.
Ik vind deze artiesten eigenlijk soortgelijk, zeer muzikaal, en durven stijlen te mixen, wel met de energie van punk.

In 1978-1981 kregen veel 'nieuwe' acts het label punk of new wave opgeplakt. Muzikaal hadden acts als Elvis Costello, Joe Jackson, Graham Parker en ook Ian Dury niks met punk te maken, wel hadden ze gemeen met de punk beweging dat ze zich behoorlijk afzetten tegen de "oude" artiesten en groepen, vaak weggezet als 'dinosaur bands'.
Als ik me het goed herinner werd in Nederland zelfs een groep als Tom Petty & The Heartbreakers onder punk of new wave geschaard.

Leuke uitspraak van Paul Weller gisteren in de Volkskrant. Punk was eventjes "de van het", slechts 2 jaar, omdat iedereen snakte naar iets nieuws. Het duurde korter dan nu nog iedereen denkt, behalve dan voor de echte punkers die erin zijn gebleven.

The Police is mijn eerste liefde op het gebied van muziek. Speciale band, heerlijk typisch geluid, niet meer geëvenaard op hun manier. Een heel goed debuutalbum van destijds toch alweer redelijk ervaren muzikanten. Overigens blinken ze op elk album wel uit met 1 of 2 niet te plaatsen nummers. Hier Sally, op Synchronicity Mother, etc. Toch een band van het compromis bleek wel.

Post punk was te verdelen in meerdere kampen.
De puristen, die zich ontwikkelden vanuit de punk, zoals Siouxsie and The Banshees en Joy Division, de positivisten zoals U2 en The Alarm, de Bowie imitaters, zoals Bauhaus en je had dan nog een groep die veel ska en reggae in hun sound gooiden.
Over de laatste groep wil ik het even hebben.
Eigenlijk maken die misschien wel de grootste ontwikkeling door.
Artiesten als Elvis Costello, Joe Jackson, The Jam met Paul Weller en The Police met Sting.
Maar laten we eerlijk zijn, ligt hun hart wel bij deze muziek?
Of gebruiken ze de post punk als springplank om op een totaal ander level verder te gaan in hun echte passie.
Vaak zijn het goed ontwikkelde muzikanten, die volgens mij liever een andere sound laten horen.
The Police heeft internationaal gezien het meeste succes.
Ondanks dat de leden al wat op leeftijd zijn, zien ze er nog fris en jeugdig uit.
Vergelijkbaar met onze eigen Doe Maar, die trouwens beïnvloed zijn door deze band.
Outlandos d'Amour klinkt puur, en het lijken eenvoudige pakkende liedjes.
Toch heb ik de indruk dat over elk geluidje is na gedacht.
Luister maar eens goed naar de drum en bas, dan ontdek je steeds weer andere loopjes.
Het gitaarspel is er om de genialiteit te verbergen.
Stel je voor, in deze tijd mocht je geen klasse muzikant zijn, dat is toch niet punk genoeg?
Je moet de uitstraling hebben van een beginnende band, die als het ware gisteren hun instrumenten gekocht hadden, en er nog niet fatsoenlijk op kunnen spelen.
Helaas vielen ze al snel door de mand, So Lonely, Can't Stand Losing You en vooral Roxanne werden grote hits.
In de huiskamer zette moeder de radio harder tijdens het strijken als The Police voorbij kwam.
Het werd wel geaccepteerd, en bij de snel opvolgende albums werd steeds meer de achtergrond hoorbaar.
Eigenlijk ging het al bij hun derde album Zenyatta Mondatta fout.
Reggatta de Blanc sloot nog aan bij het debuut, waarschijnlijk hadden ze al gelijk genoeg nummers om twee albums te vullen.
Vervolgens was de eenheid ver te zoeken, maar omdat het zo’n topmuzikanten waren, hielden ze het nog een paar jaar samen vol.
De albums werden grimmiger en donkerder.
En eigenlijk vind ik deze periode een stuk boeiender.
Neemt niet weg dat Outlandos d'Amour een prachtdebuut is.
Zelfs na al die jaren staat hij nog als een huis.
Rasmuzikanten die op de een of andere manier perfect aanvoelden hoe ze de wereld moeten veroveren.

Goed verhaal. Het waren idd alle drie al geschoolde en ervaren muzikanten voor deze aftrap. Summers kende ik voordien als uitmuntend gitarist bij Kevin Coyne. Ik was stomverbaasd toen hij opeens in The Police bleek te spelen. Dat was heel andere koek. En bepaald niet de mijne. Vrolijke jukeboxdeunen, daar niet van. Maar ook erg tijdgebonden en muzikaal nogal vluchtig. Hun discografie beslaat zo'n zes jaar en toen was de muzikale formule uitgewerkt, de chemie verdampt. Wijs besluit om dan ook te stoppen.

Goed verhaal deric raven

Je hoort duidelijk de muzikale klasse. Copeland bijv. voegt als drummer gewoon meer toe dan menig andere slagwerker uit dit genre en tijdperk.
Summers zijn inbreng is zeer functioneel ( op de juiste momenten heel relevant en met een goede sound.)
Sting is een zeer goede bassist en wat de heren gezamelijk brengen is echt wel klasse.
Songmatig is niet alles even sterk hier,maar het goede is wel blijven hangen en de energie is aanstekelijk.
Als ik ze zie en hoorde live 2007, heeft het meeste nog weinig aan kracht ingeboet.
Ze zijn zich in hun relatief korte bestaan wel blijven ontwikkelen.

Er staan wat mij betreft teveel zwakke nummers op. Pas op hun laatste plaat is het allemaal (eindelijk) een stuk constanter geworden.

En toch Ik vind het een beetje jammer dat ze, gezien hun individuele kwaliteiten, er als band muzikaal niet meer hebben uit weten te halen. Compositorisch en tekstueel vind ik de meeste songs nogal simpel en weinig verrassend. Dat verklaart m.i. ook die aanstekelijke meezingbaarheid van een mooi rijtje hits. Bijna alles op conto van Sting want die bracht het meeste in (en streek het meeste op). De band werd zodoende zijn vehikel en de springplank voor zijn solocarrière. Het is hem gegund, al ben ik geen fan van zijn vocalen.

In voetbaltermen gesproken kistenkuif, met 11 individulisten ga je ook geen wedstrijd winnen.
Sting en Copeland waren bepaald geen vriendjes en dat kan ook invloed hebben op het artistieke verhaal.
Tourschema's waren toendertijd heftig en je zit toch met elkaar opgescheept.
Maar nogmaals, ik vind het wel meevallen.
Meesterwerken hebben ze op albumgebied niet gemaakt, maar optellend is er van alle werken genoeg blijven hangen - steengoede singles over het algemeen en genoeg sterke albumtracks.
Ik vond hun reunietour uit 2007 ook zeer overtuigend.
De mannen hebben wel wat neergezet, maar dan verdeeld over meerdere albums.

ik ga wel enigszins mee met de kist. er was indertijd (1978) genoeg inspiratie (ook bij ons luisteraars) om de nieuwe golf te omarmen. maar de afwerking was toch iets te pover, beginnendebandachtig. en de volgende koerste al op het succes. te weinig persoonlijkheid zeggen we dan.

Het debuutalbum stond nog met één been in de punk maar het was duidelijk te horen dat The Police zich verder ontwikkelde en ze hadden toen al een eigen sound. Het lijkt vrij simpel maar vooral ritmisch zit het wel geraffineerd in elkaar. Na al die jaren heeft dit album nog niets van zijn aanstekelijkheid en energie ingeboet.

Precies!

Punk was een tijdelijke schoonmaakwoede met (quasi-)amateurisme als uitgangspunt. Maar daarvoor zijn deze bandleden gewoon te goed. Ik vind bij The Police dan ook niets van punk terug behalve misschien in het eerste singletje. Ritmisch klopt het idd allemaal prima dankzij Copeland. Maar de melodieën, teksten en rijmschema's blijven mij op dit album te vaak steken in de vormkeuze van herhaling. Dat blijkt overigens zeer effectief wat betreft toegankelijkheid en energie. Dat zeker. Maar voor mij muzikaal daardoor wel wat minder spannend.