The Police - Outlandos d'Amour (1978)

Dat poëziestuk over Sally is best wel schrijnend. Dit fragment bijvoorbeeld:
She came all wrapped in cardboard, all pink and shrivelled down
A breath of air was all she needed to make her lose that frown
I took her to the bedroom and pumped her with some life
And later in a moment that girl became my wife

Het doet mij denken aan die reportage over mannen die verliefd waren om zo'n love doll.

Zeer fraai album hoor. Truth Hits Everybody en Born in the 50's vind ik iets minder, maar verder geen zwakke nummers.

Tja the Police ken ik alleen maar van een paar hits maar als ik de reacties hier en daar zie moet dit toch wel een heel aardige band zijn.? Als ik dit ergens goedkoop zie liggen neem ik hem wel eens mee.

Damn, ik word oud

Ik ken deze band niet goed omdat ik de singles niet allemaal zo leuk vindt. Daarom heb ik nooit de stap gemaakt om het album te kopen.

Vanwege het spelplezier, de onbevangenheid en de eerlijkheid van dit debuutalbum.... blijf ik dit hun beste album vinden, ook al zijn niet alle songs even topperdetop, maar als geheel werkt dit bijzonder goed.
Naast de singles vind ik Next To You, Born in The Fifties (ik dus ook!) maar vooral Hole In My Life gewoon héérlijke nummers.
Topplaat, en ik zal er nooit een half sterretje afhalen!

Dat snap ik wel joh, het is voor mij gewoon humor om te lezen dat mensen The Police niet kennen. Gezien je Top 10 denk ik trouwens dat je hier wel iets mee kan

Oké zal hem eens proberen!

so lonely, een van pliesies beste nummer uit het ouvre wat mij betreft

Die gitaarsolo dan in So Lonely ! Dat eenzame gejank .. Oh ja check deze versie van Roxanne even die is echt goed..

YouTube - Sting - Branford Marsalis - Roxanne


Oh en deze met Manu Katché als waardige vervanger van Copeland..

YouTube - Sting - Roxanne (Live Tuscany, Sept. 11, 2001)

Fantastisch album. Echt een klasssieker
Vooral de singles zijn goed maar de rest van t album nag er ook wezen hoor
Wel jammer dat ik niet met deze muziek opgegroeid ben, maar toch geniet ik heel erg van.

nee ataloona is te jong

Hmm... ik vind het nogal een irritante sound. Het lijkt wel alsof dit een garagebandje is, die nog een heleboel te leren heeft. (Oke, het is dan wel The Police, maar ik vind het voor zo'n alom gerespecteerde band erg amateuristisch en rommelig klinken)

Naast Roxanne (en misschien Can't Stand Losing You) staat op dit album geen goede muziek. De teksten stellen niet veel voor (constant één of twee zinnetjes herhalen) en de muziek al helemaal niet. En Sting z'n stem begint me tegen het eind van het album ook de keel uit te hangen.
Elke keer die slappe fade-outs op willekeurige momenten zijn ook vervelend. Het maakt namelijk niet uit of zo'n liedje twee of tien minuten duurt: hetzelfde is die toch wel.

Voor zo'n 'goede' band vind ik het verbazingwekkend slecht. Jammer.

Eigenlijk vind ik dit ook geen al te beste Police-plaat meer. Can't Stand Losing You en Truth Hits Everybody hebben een vinkje en daar is het wat mij betreft ook wel zo'n beetje mee gezegd - ik kan inmiddels nauwelijks meer geloven dat So Lonely twee jaar geleden nog in mijn Police top 10 stond. Bovengemiddeld veel nummers hebben hier nogal een hoog irritatie-gehalte gekregen. Roxanne heb ik sowieso nooit echt wat gevonden, Born in the 50's is gewoon zwak en Be My Girl - Sally moet je ook maar niet te vaak horen. De rest is redelijk, maar niet bijzonder - geef mij dan maar de veel volwassener opvolger Reggatta de Blanc. 3 sterren.

O ja, die fade-outs vallen me nog wel mee, dat doet The Police nou eenmaal vaker en het is bij hen meestal ook de beste oplossing voor een einde. Eenieder die wél wat meer geknal wil raad ik aan om het (niet-album)nummer Landlord te beluisteren.

Nooit in je op gekomen dat dat misschien de bedoeling was?

Maakt dat verschil dan? "Oh, het was de bedóeling om slecht te klinken! Nou, dan gooi ik er wel wat sterretjes bovenop."

En ik denk gewoon niet dat het de bedoeling van een band kan zijn om slechte muziek te maken, toch? Zeker van popmuziekbands (bv. The Police) zou je denken dat ze muziek maken die ze zelf op z'n minst een béétje goed vinden...

Het klinkt op het eerste gehoor rammelend en elementair, er is nauwelijks sprake van productie wat nu eenmaal kenmerkend is aan punk. Want the Police is in wezen een punkband die hier ook reggae in zijn sound verwerkt. Maar hier is toch al duidelijk te horen dat ze toch heel wat in hun mars hebben, de bas en drums vind ik briljant en dan heb ik het nog niet over de kopstem van Sting, het is niet zomaar erop los spelen. En bovenal brengt the Police hier zeer catchy popsongs, reden waarom ze destijds zo populair waren.

Slecht klinkt het natuurlijk absoluut niet - erg goed zelfs - maar als je houdt van een gelikte productie zit je hier verkeerd.

Een gepolijste productie zou het energiegehalte van de songs verminderen en dat is net wat de songs hier zo aanstekelijk maken. Bij complexere muziek waar techniek een grotere rol speelt (Pink Floyd bv.) is een gepolijste productie op zijn plaats maar niet hier.

Dat lijkt het juist wel. Kijk naar het eerste nummer:

What can I do
All I want is to be next to you
What can I do
All I want is to be next to you

All I want is to be next to you
All I want is to be next to you
All I want is to be next to you

(couplet van vier regels)

What can I do
All I want is to be next to you
What can I do
All I want is to be next to you
What can I do
All I want is to be next to you
What can I do
All I want is to be next to you
All I want is to be next to you
All I want is to be next to you
All I want is to be next to you
All I want is to be next to you...

Constante herhaling, en met zo'n vervelende stem; dit fenomeen zien we ook terug in So Lonely; Born in the 50s; Hole in my Life enTruth Hits Everybody. Praktisch het hele album dus.

Dit begint voor mij zeer zeker wel op 'er op los spelen' te lijken.

OK jeewee, jij wil koste wat kost je punt maken, nu zijn de teksten aan de beurt met een gezocht argument. Have it your way man

Inderdaad, op die manier kun je alle muziek wel afzeiken.

Ik moet bij The Police altijd aan Doe Maar denken.
Heel clevere en onderlegde muzikanten die per album
een trio eersteklasse hits en evergreens afleveren
en het album vervolgens lekker voltikken.

Relaxt, vanuit de luie reggaezetel bijna.
Maar dat subtiele gitaarwerk van Summers
en die briljante percussiepartijen van Copeland
openbaren zich misschien beter op de volgende albums.

Sting beklemtoont en herhaalt bewust de kernwoorden
uit de song. Het is een manier om de luisteraar te focussen
op het hoofdthema van het liedje ...

I Feel so lone- I feel lone- I feel lonely lonely lonely lonely etc ...
Sending out an SOS, sending out an SOS, sending out an SOS ...
Every Little Thing She Does Is magic magic magic magic magic etc ...

In drie woorden samengevat: eenzaamheid, noodsignaal en toverkracht.
De muziek doet de rest. Even inzoemen op de drie protagonisten.
Bas, gitaar en drums als een haast heilige drieëenheid.

Nou zeg, ik probeer alleen maar de discussie gaande te houden... Vind je een album niet goed, heet het opeens afzeiken (zie commentaar van herman).

Het is zeker een feit dat er erg veel herhaling in de teksten zit, ja soms op het vervelende af.
Vooral bij "Can't Stand Losing You" irriteert me dat.

Wat deze plaat bijzonder maakt zijn de pakkende nummers en de genialiteit van de muzikanten.
Technisch zeer hoogbekwaam (en dat hoor je, dat maakt het ook bijzonder) en dan toch nog compacte pakkende songs schrijven, dus geen egotripperij.

En die stem van Sting, ik mag het wel maar kan inderdaad ook anders opgevat worden.
Ik denk dat mensen die deze plaat indertijd bewust hebben meegemaakt hoger hebben zitten als mensen die het achteraf kennen.

Voor mij is deze plaat ook meer een reis terug in de tijd, dan zit ik weer op de Mavo en moeten de spannende jaren 80 nog beginnen.
Heb het gedurende de jaren 80 een dijk van een plaat gevonden, maar draai hem nu af en toe puur uit sentimentele redenen.

Keuk debuut album, maar wel mijn minst favoriete.. wellicht omdat ie toch het meest neigt naar punk...

Maar uiteraard bevat dit album al een aantal klassiekers. En songs als born in the 50's en hole in my life zijn buiten de singles ook erg prettig!

En toen waste punk het muzikale klimaat schoon. Wat Nu?,
moesten veel bands gedacht hebben. Zo ook de leden van de The Police.
Komende van verschillende muzikale achtergronden, werden ze in hun artistieke
vrijheid tegengehouden door de invloeden van de gevestigde bands. Ze besloten
op de toen nog lopende punktrein stappen.

Probleem was dat frontman Sting niet de persoonlijkheid had van een Jhonny Rotten. Hij had een veel rustigere persoonlijkheid en was getalenteerder als een muzikant. Dit is goed te horen aan hun allereerste single, Fall out genaamd: Volstrekt ongeloofbaarlijke punk. The Police zat na een rommelige toer compleet aan de grond. Om de financiering rond te krijgen moesten ze zelfs meedoen aan een reclamespotje.

Het muzikale klimaat lachte The Police toe: Punk ging geleidelijk over in New-wave. The Police , die onder de leiding van Sting nu rock met reggae ging vermengen , zou perfect in het muzikale tijdsbeeld passen. Met financiële hulp van Miles Copeland wisten
Ze studio time te kopen. In deze tijd maakte ze onder andere het nummer Roxanne. Enthousiast als Miles over het nummer was, wist hij het nummer te Slijten aan A&M. Het nummer was in eerste instantie niet populair, maar kreeg goede kritieken. Ook de
tweede single "can’t stand losing you' was geen groots succes. Dankzij deze twee singles mochten ze van A&M een album opnemen. Het album verkocht redelijk.

Next to you had de eer het album te openen. Een pakkend popnummer zonder pretenties.
Aan het gitaarwerk is enigszins te horen dat The Police begon als punkband. Aanstekelijke refreinen en een pittig gitaarsolootje.

Roxanne is de eerste single van dit album dat echter pas bij het volgende album een hit zou worden. Een nummer dat eigenlijk opgenomen is in ons collectieve geheugen. Sting deed voor het nummer inspiratie op in Amsterdam.

Eenzaamheid is het best omschreven in zijn eenvoud. I'm so lonely. Lichte reggae klanken ondersteund door de goed getimede drumslagen van Copeland en de prachtige stem van Sting, die de titel op het eind uit lijkt te schreeuwen.

Ik ben geen fan van hole in my life. Het nummer duurt aan de ene kant gewoonweg te lang.
Aan de andere kant is het ritme gewoonweg niet pakkend genoeg. Het constante yeah-geroep komt me op den duur ook mijn strot uit.

Bij Peanuts sijpelt iets van die punkmentaliteit door. Het interesseert ons niet hoeveel jullie roken. weg oude garde, hallo jonkies ,nieuwe inzichten en een andere mentaliteit.

Can't stand losing you, sterke reggae invloeden met een heerlijk sarcastisch ondertoontje. Geheugensteuntjes aan de vorige relatie in de vorm van bekraste lp's

Truth hits everybody klinkt op het eerste gehoor als een punknummer, hoewel de Gitaarpartijen muzikaler zijn en de toevoeging van kerkbellen voor wat meer aankleding zorgt. Prima nummer!

Born in the fifities is een redelijk nummer. Op zich net zo aanstekelijk als de rest van het album. Toch mis ik iets,de punk mentaliteit is in ieder geval ook hier goed te horen, Maar het wil niet grijpen.

Be my girl....sally. Een onorigineel liefdesliedje dat op bijzondere wijze afzwakt tot een praatsessie met een liefhebber van een rubberen sexpop om vervolgens weer terug te komen tot het gewone liefdesliedje. Absurdistisch en punky, een leuke toevoeging voor dit album.

Masoko tanga is het langste nummer op het album maar toevallig ook het mooiste nummer. Heerlijk punkrockreggae. Het gevoel alsof je in regenachtig Londen het vliegtuig instapt naar de Caraïben.

Op het album is de punkinvloed nog goed te horen hoewel The Police
door het veelvuldig geflirt met reggae naar de New-wave toe zou trekken.

The Police speelde weliswaar geen mooi voetbal, maar scoren konden ze wel. Goedkope opsmuk werd, in deze jaren, vervangen door pure doeltreffendheid. Als je ziet welke indianencapriolen The Police moest uithalen, om deze nummers Op cd te krijgen, krijg je des te meer waardering voor dit geweldige album. De faam en glorie die ze bij het volgende album zouden halen waren dan ook volledig terecht

Wat een bullshit. Excuses voor de uitdrukking maar wat een geschiedvervalsing.

Punk die het "muzikale klimaat" heeft schoongewassen? Laat me niet lachen. The Police die daarna niet meer wisten wat te doen, ook al hadden ze nog geen cd uitgebracht?

Tegengehouden in hun artistieke vrijheid door de invloeden van de gevestigde bands? Door wie? En denk je werkelijk dat ze gedacht hebben: dan nog maar een keer de "punktrein"?

De invloed van de punk wordt, door het elkaar nawauwelen en de wens als vader van de gedachte, herhaaldelijk zwaar overschat. Van de 'gevestigde orde' in de muziek is er echt werkelijk niemand één stap opzij gegaan voor de punk en uiteindelijk heeft diezelfde gevestigde orde beduidend langer overleefd dan de punk. Artistiek en commercieel gezien.

The Police maakte, als getalenteerd trio, gelukkig gewoon hun eigen rockplaatje in die tijd, niets mis mee. En hebben zich daarna verder geëvolueerd, ongeacht welke stroming dan ook in de muziek. Sting heeft die ontwikkeling daarna solo ook nog een aantal jaren leuk volgehouden, totdat hij uiteindelijk aan een mindere periode begon.

De rest van je stuk over al die nummers is best aardig maar graag alles wel in de juiste verhoudingen blijven zien.

Punk heeft wel degelijk kleur gebracht.
Vanuit punk kwam postpunk, en de Do It Yourself houding.
Daaruit weer de lo-fi.
Iedereen kan met weinig middelen een hoog haalbaar effect bereiken.
In Amerika hebben bands als Nirvana en Green Day wel degelijk een punkhouding.
Ook het maatschappelijk kritisch zijn leeft nog steeds.

Punk is nodig geweest om de gevestigde orde wakker te schudden.
Dat die daardoor sterker terug kwamen is een logische interactie.

Police hoort volgens mij thuis in het rijtje Joe Jackson en Elvis Costello.
Vanuit de punk ideologie jezelf verder ontwikkelen.

Musican, ik heb getracht mijn eerste alinea te schrijven vanuit het perspectief van de muzikanten. Ik heb dit gedaan naar aanleiding van het boekwerk bij "message in a box"(boxset van de police) Hier staat onder andere het volgende in.



Vrij vertaald, punk waste het muzikale klimaat schoon,

sting zelf zei dit:



vrij vertaald: de invloeden van de gevestigde bands(waar de sex pistols tegen protesteerde) hield de artestieke vrijheid van sommigen(zoals sting dus) tegen.

een hoofdstuk in dit boek heet "pretend punks" , ik schreef op dat ze op de punktrein stapte. Dit is overigens ook duidelijk aan het album af te horen.

volgens mij heb ik de geschiedenis inzake "The Police" toch prima in stand gehouden. Zelf ben ik van mening dat de punkrevolutie een grote groep muzikanten, die tot dan toe niet goed in het muzikale klimaat paste, de kans gaf om muziek te maken ongeacht de mate van technische bekwaamheid. Daarmee is de punkrevolutie een van de belangerijkste(en zeker niet onverdienstelijke) ontwikkelingen in de muziekgeschiedenis.

Ja? Het zou niet zo kunnen zijn dat de gevestigde orde, en het scheelt uiteraard per band, gewoon ups en downs had, ongeacht de tijd, ongeacht de mode van de tijd? Elke mogelijke evolutie/ verandering in de benadering van muziek vanaf 1976 is dankzij de punk geweest?


Uiteraard, zonder punk kun je je in de muziek niet ontwikkelen! Ik hoop echt dat de belachelijkheid van deze ene redenering wordt ingezien.

Er is helemaal niets mis met The Police, Joe Jackson en Elvis Costello en de stormachtige carriére die ze hebben doorgemaakt. Maar zij deden hun ding, andere artiesten hadden hun eigen muziek. En de ene stroming (punk) bepaalt echt niet, hoe ontwikkelingen in andere genres moeten plaatsvinden.

Overigens zijn The Police, Joe Jackson en Elvis Costello alle drie inmiddels ruimschoots zelf gevestigde orde, dus ik neem aan dat op hen (al jaren) dezelfde kritiek van toepassing is als op de 'gevestigde orde' die slechts een paar jaar eerder waren begonnen dan het genoemde trio?