The Police - Outlandos d'Amour (1978)

De eerste van The Police. Sting zingt onbevangen en naïef en het idealisme dat zijn latere teksten tekent is hier in geen velden of wegen te bekennen. Maar jongens, wat een liedjes. De magie tussen Sting, Summers en Copeland is bij de eerste maten van Next To You al hoorbaar. Wat kunnen die gasten spelen. Als jonge honden, uitdagend, vol spelvreugde en met een eigen geluid. Outlandos d’Amour is een rauwe mengelmoes van reggae, pop, rock…en het is immers 1978… punk! Snelle nummers als Next To You en Truth Hits Everybody zijn lichtjaren beter dan die van hun tijdgenoten. Maar The Police is toch op zijn best als er blanke regatta uit de speakers schalt. Met de kolkende afsluiter Masoko Tanga bijvoorbeeld, of met een typisch Stingproduct als Hole In My Life. Al is Outlandas d’Amour vooral groot geworden (en gebleven) door die Grote Drie: So Lonely, Can’t Stand Losing You en natuurlijk Roxanne. Zo’n plaat noemen ze een klassieker. Voor de fans: lees Sting's autobiografie Broken (over de eerste jaren van de band).

Zeer goed album, alhoewel ik de opvolger Regatta De Blanc en Synchronicity nog een tikkeltje beter vind. Eigenlijk enkel maar goede tot zeer goede songs, die een apart geheel vormen. Zeer mooi werk, 4 sterren.

Nu even iets anders: ik besloot dus vandaag nog eens de Police-pagina te bezoeken en ik sta versteld van de lage scores die de platen hebben gekregen! 3.54 voor synchronicity! slechts 3.75 voor dit album, en 3.73 ofzo voor Regatta! Dat versta ik echt niet. The Police wordt zeer erg ondergewaardeerd op deze site, zo lijkt mij. Alle albums die ik net heb opgesomd zijn stuk voor stuk minstens 4-sterren albums. Onbegrijpelijk...

Het is een feit, the police verveelt me [u]nooit![/u]!!

Dit album heeft 3/4 hits erop staan (weet ook niet precies welke, ik ben niet "born in the 50's" ) en dat is al een prestatie opzich. Het steekt gewoon allemaal retegoed in elkaar en ik heb ondertussen alle reguliere police albums op vinyl, ze zijn vrijwel allemaal 1 euro als je goed zoekt

verhoging van 4* naar 4.5*

Heerlijk, die punkinvloeden die hier hoorbaar zijn. The Police is hier nog niet gekneed door Sting en klinken echt als jonge hongerige honden. Als hoogtepunten kom ik uit bij de bekende singles.

Blijft een lekker album, dat kwa produktiekosten nog minder kostte dan een hoesontwerp van de band Yes in die tijd. Lekker ongepolijst, behoorlijk energiek en simpel, maar oh zo aanstekelijk.

Wat is dat toch met eerste platen en mijn voorkeur die ik er voor heb? Sting solo heb ik nooit wat aan gevonden, misschien vanwege zijn idealisme, wat hier gelukkig nog geheel ontbreekt. Wat een energie! Wat een drum partijen, wat een heerlijk kale productie, wat net als bij films soms heel goed uitpakt. Zo doe je het maar een keer in je leven... Vol inspiratie, blijft toch de basis voor echte Kunst.

Ook al is niet iedere song op dit pretentieloze plaatje top, het is die ongedwongen sfeer, dat spontane dat héél deze plaat tot een waar cadeau voor je oren maakt.
Tijdloos in al zijn naïviteit, spontaniteit en enorme energie die hier van blijft uitgaan;

En neen, Roxanne kan NOOIT een skipnummer worden, hoe kan dat nou?
* * * * * Hun eerste en voor mij gewoon hun beste!

Het is hier eerder anti-idealisme.
Had zeker nog geen tantrische belevenis gehad?

Het debuutalbum van the Police is de meest rauwe en punky album, al hebben ze toch een zeer eigen sound vanwege de reggae-invloeden en de opvallende kopstem van Sting.

De productie, of voor zover men daar van kan spreken, is erg elementair en de meeste nummers zijn vrij simpel. Maar er zat duidelijk veel potentieel in dit trio, dat ze de volgende albums ook bevestigen.
Met "Roxanne", "So lonely" en "Can't stand losing you" leverden ze toch al drie popklassiekers.

Met dit album dat ik destijds heb grijsgedraaid werd ik meteen een Police-fan.

Lekker debuut:aantal topnemmers ,aantal goede nummers en een zwak nummer.(Sally)

Werd vandaag op kinkfm So Lonely de debuutsingle van deze band genoemd.

Dacht toch echt dat dat Fallout was.

Ach ja, weten zij veel...

Zigstar beklaagt zich over het lage gemiddelde van Police albums en geeft zelf deze cd een lager cijfer dan dat gemiddelde!

Ook dat zijn boeiende verwikkelingen, bij onze MuMe!

Ik geef, weet ik nu al, de Police nooit hoger dan 4 sterren. En dat komt door de Police zelf.

Zij slagen er per cd namelijk in, 2 of 3 nummers te produceren die niet om aan te horen zijn. Ook al is de rest dan fanastisch, je loopt altijd tegen rare probeersels, reggae-achtige nummers en andere scheve schaatsen aan, die dan niet thuishoren op de cd.

Jeugdige onwetendheid?

Het enige dat overblijft is compileren, maar dat kun je hier dan weer niet bespreken. En dus blijven de cd's bij mij op een maximum van 4 sterren steken en dus, Zigstar, zijn ook de beoordelingen van andere MuMe leden van Police cd's nooit sky high.

Gelukkig staan op deze cd So Lonely en Can't stand losing you, de hoogtepunten.

OUTLANDOS D'AMOUR 1978
is een overtuigend debuut van een groep
die dra zou uitgroeien tot een absolute wereldact.

Per album steevast twee tot drie onvergetelijke singles,
maar daarnaast toch zowel kaf als koren op de molen.

Roxanne, Can't Stand Losing You en So Lonely waren de singles.
En die nummers zijn moeilijk weg te branden uit het collectieve popgeheugen.

In hun beginperiode leg ik The Police graag naast Squeeze,
die andere Britse groep onder contract bij A&M. Beide bands telden
schitterende muzikanten en schreven clevere en hoekige popdeuntjes.

The Police viste iets meer uit de reggae vijver en werd mega.
Squeeze bleef The Beatles trouw en kwamen moeilijk uit hun schaduw.
Toch zijn hits als Goodbye Girl, Cool for Cats en Up the Junction
van Squeeze van hetzelfde kaliber als de wereldhits van The Police.

Outlandos d'Amour klinkt wat rauwer dan zijn opvolgers.
Bijtender, bitser en dichter bij de punkband die drummer Copeland
wellicht in gedachten had toen hij ooit met The Police begon.
Daarna zou Sting het laken definitief naar zich toetrekken.

Ja, dat bericht was alweer van 14 november... inmiddels staat dit album bij Zigstar alweer bijna vijf maanden op 3.5*. Voor de andere twee platen zie ik trouwens dezelfde scores staan, maar goed... mijn mening verandert ook zo vaak.

nee, parels voor de zwijnen
zwijnen die niet buiten de lijntjes durven te kleuren

Na lange tijd heb ik dit debuut nog een beluisterd (gevolgd door de andere Police-albums) en dit is het rauwste maar tegelijk de vrolijkste en meest poppy Police-album, het spelplezier klinkt hier duidelijk door en de kale productie past goed bij de eenvoudige maar energieke nummers. De 3 hitsingles die ik in een eerder bericht vermeldde en dan vooral "Roxanna" vind ik top, maar de overige albumtracks vind ik eveneens aanstekelijk zoals "Peanuts" en "Truth Hits Everybody" en ook het wat mindere "Sally" mag er zijn.
Indertijd had ik dit album grijsgedraaid en dan lange tijd laten liggen, maar ik vind het nu nog steeds erg fris klinken net als 30 jaar geleden. Ik heb lang getwijfeld tussen 4* en 4,5* maar uiteindelijk ken ik 4,5* toe mede vanwege jeugdsentiment.

Ik denk dat je gelijk hebt. Daarmee kan de Police ook mee naar de forum discussie Nooit meer beter geworden na debuut. Hoewel Regatta toch gevaarlijk dicht in de buurt komt

"Regatta de Blanc" en "Synchronicity" zijn minstens zo sterk als het Police-debuut en heb ik ook 4,5* toegekend. Eigenlijk valt enkel "Zenyatta Mondatta" lichtjes uit de toon.

Mee eens dus?

(Mij voortaan iets beter verknippen graag, maar vooruit, het is niet het meest eenvoudige onderdeel van MuMe)

Het lijkt mij dat je daar twee zeer reggae-achtige deuntjes als hoogtepunten typeert. Wat is er mis met mijn knip- en plakkunsten trouwens?

Lekker onbevangen rauw album . Met Regatta wel hun meest spontane album .Toch staan er wat nummers op die meer uit een soort van jam moeten zijn ontstaan . Composorisch heeft Sting nog lang niet zijn plafond bereikt .
Toch is het muzikaal heel goed . De heren hadden al een behoorlijke staat van dienst in deze periode . Copeland had al ervaring opgedaan in Curved Air , Summers in Soft Machine en Sting komt oorspronkelijk uit de Jazzhoek . De 3 hebben een volkomen eigen stijl , dat samenkomend hanteren ze hier al een unieke eigen stijl waar Ska / Reggea en Punk uniek verwerkt worden .
Nogmaals songmatig moesten ze nog groeien , maar de gretigheid , de prima singles en het eigen geluid , maakt het voor mij dat ik toch voor een *4 ga .

Zo hoor ik ze toch het liefst; rauw, passioneel en nog ongepolijst.
Geweldige gitaarsolo in So lonely en ga nog steeds uit mn dak met Masoko Tanga.

Eerste singel van dit album. Fallout was de eerste single ja, trouwens gezongen door Copeland en niet door sting.

O zo. Mm. Ja. Ik begrijp wel wat je bedoelt, maar het mag nauwelijks nog enige naam hebben. So lonely en vooral Can't stand losing you hebben er aan geroken maar ze hebben net zo weinig ingrediënten reggae overgehouden als de hoeveelheid sneeuw die er nu nog ligt in Limburg.

Het is toch meer wave en helemaal 'verpoliced', we zouden echte reggae fans beledigen.



Met het technische gedeelte niets, er is alleen sprake van enigszins uit verband gerukt en andere volgorde. Maar ik gun je de vrijheid van de journalist, als je er iets aardigs van maakt!

Peanuts en Next to You zijn mijn favorieten van dit prachtige debuut.

Ook niet, eerste single van dit album was Roxanne, tweede was Can't Stand Losing You, maar die zijn na de single So Lonely allebei opnieuw uitgebracht als single. So Lonely is dus de vierde Police-single en de derde van dit album, zitten ze er behoorlijk naast bij Kink FM.

Ik had het over de eerste single van de police algemeen.

Ik weet waar je het over had hoor.

Heerlijk debuut van The Police, met meteen enkele van hun beste songs (in mijn optiek de eerste 3 + 6, ja de hits dus..., maar de rest is ook erg goed). Ik vind het niet fair dat mensen hierboven het album minder waarderen omdat anderen (lees: de radio/media) een nummer als Roxanne kapot hebben gedraaid. Doet toch niks af aan de kwalitiet van het nummer !!??

Maar goed, dat is een discussie die ik privé al vaker heb moeten voeren. Beoordeel een nummer op de eerste pakweg 1 tot 10 luisterbeurten. Al snap ik best dat dat moeilijk is bij nummers als Roxanne (en pakweg Paradise By The Dashboardlight en Bohemian Rhapsody), maar het is wel zo fair.