Jacco Gardner - Cabinet of Curiosities (2013)

Ik begrijp het niet helemaal IllumSphere.

Eerst spreek je van een zoveelste sixties uitvoering om er daarna aan toe te voegen dat er een 'kijk mij origineel wezen' sfeertje rond dit album hangt. Misschien heb je je ook een beetje laten beinvloeden door de zogenaamde hype?

Zelf inmiddels verhoogd naar 4 sterren. Meer zit er voor mij niet in, maar wel een erg fijn plaatje en natuurlijk reuze knap als dit meneertje het echt allemaal zelf heeft gedaan. Daar mag best wat aandacht aan besteed worden. Er zijn veel slechtere artiesten die veel meer aandacht krijgen.

Tja, het gevoel dat er een dergelijke sfeer hangt is puur subjectief. Het kan heel goed zijn dat ik onbewust een link leg met pretentie door die (in mijn ogen) massahysterie die een beetje overdreven is voor wat deze plaat maar is. Toch staat mijn mening en beoordeling los van die andere hype (het bashen van platen die een hype zijn).

Gezien het gebruik van de term massahysterie denk ik ook dat dit misschien een heel klein beetje het geval is.

Nou ja, dat is natuurlijk zo, sowieso is het beoordelen van muziek altijd subjectief. Is ook niet altijd makkelijk te verwoorden.

Maar ik vind het wel tegenstrijdig om aan de ene kant van pretentieus te spreken en aan de andere kant van gebrek aan lef en drang naar experimenteren.
Met andere woorden, het had van mij best wat pretensieuzer gemogen (maar blijft een fijn album).

Ik geloof niet dat Jacco Gardner hier een pretentieus kunstje doet. Het is allemaal met liefde en vakmanschap gemaakt. Toch weet ik het niet helemaal met deze plaat. Zeker 3,5***, maar zit er nog meer in? Het is wel degelijk origineel, want dit hoor je niet elke dag. Natuurlijk flinke echo's van de jaren '60 en zeker Pink Floyd ten tijde van 'The Piper At The Gates Of Dawn'. Misschien verdraag ik dit geluid maar beperkt en het is wel heel sterk dat kenmerkende geluid. Nou ja, ik heb wel waardering voor de inzet van Gardner en - laten we wel wezen - 'Clear The Air' is gewoon een heel catchy nummer. Slotconclusie: goed gedaan, maar voor mij niet voor elke dag.

De Excelsior-allergie van mjuman is uitermate goed gedocumenteerd gegeven op deze site. Dat en de populariteit onder de puberali heeft me lang ervan weerhouden dit album in enig formaat tot mij te nemen.

But oh boy, was I ever wrong

Dit muziekvrienden en -vriendjes is voor mij, in dit nog jonge jaar, tot nu toe een van de grotere verrassingen. Onder de invloed van het zojuist voor de derde maal gehoorde en een goede Merlot neig ik ertoe te stellen dat dit misschien wel net zo verfrissend én anders is als in 2008 het debuut van de Fleet Foxes.

Dit is absoluut anders dan veel andere bands - tuurlijk zijn de invloeden hoorbaar: PF ttv Arnold Lane, Iron Butterfly, Beatles ttv Sergeant Pepper, Stones ttv Satanic (2000 Lightyears) - orgeltje is herkenbaar.

Het schijnt zelfs dat dit in een populaire schijf is in huize Avondrood en dat Ruben Nicolai had moeite kandidaten ervan te overtuigen dat dit niet tot hun repertoire mocht behoren. We zullen dit nog wel even blijven draaien en we gaan 'em beluisteren in Tivoli DH. Voor mij is dit opnieuw een NL artiest waar we trots op mogen zijn. Een nieuwe lente, een ander geluid

Na een maandje weer vandaag de revue laten passeren. Album staat voor mij toch wel als een huis. Heerlijke zang en vooral ook de sicties begeleiding zoals op The Riddle. Blijf bij mijn aantal sterren, want de sound en de sfeer dat het creëert is TOP!

Psychedelische hippiefolk die heel snel verveeld. De studiotrucs en mellotronspel weten niet te verbloemen dat Gardner zeikerige 13 in een dozijn poppers maakt. De Invloeden zijn duidelijk te ontwaren (beatles, syd barret), maar de grote voorbeelden van Jacco zijn heden ten dage nog een stuk frisser dan dit retro-werkje.

Geen augurken meer vreten tijdens het luisteren van muziek!
Alternatief1: vooraf aan seks doen; alternatief2: alcohol drinken en luisteren - blowen (in da wind)?

Tsja, als het op dit soort muziek aankomt, ben als een pizza die te lang in de oven heeft gezeten. aangebrand van buiten; ijskoud van binnen.

Leuk voor Jacco en Excelsior die internationale ophef, maar begrijpen doe ik het niet. Het heeft een handjevol degelijke nummers (bv. 1 en 2) maar over het algemeen is het m.i. veel te braaf en saai. Als je het gaat vergelijken met The Piper, wat hier veelvuldig wordt gedaan, is het zelfs maar een zwakke plaat. Laat ik dat dan maar niet doen, dan scoort het nog nét een 2,5.

Leuk album dit. Neemt je echt terug mee naar de sixties. Topnummers voor mij zijn: Clear the Air, Watching the Moon, en Cabinet of Curiosities.

Heb gelukkig niks meegekregen van de publiciteit rond deze plaat en kreeg uit het niks de muziek voor m'n mik. Wat mij na 2 draaibeurten vooral opvalt is de liefde voor dit soort 60s lite-psych waarmee dit werkstuk gemaakt is. Waarmee de geluiden dan allemaal precies mee gemaakt zijn interesseert mij minder dan het uiteindelijke resultaat en dat klinkt toch wel heel erg dicht in de buurt van een in de 60s, in California USA, opgenomen album.

Ik ervaar het geheel als sunshine pop met een psych twist dus vind ik de vergelijkingen met de vroege Pink Floyd, die een veel harder geluid hadden, behoorlijk mank gaan. Ik hoor meer elementen van Curt Boettcher ( vooral zijn demo's op Misty Mirage en Another Time ), The Moon's Without Earth album en ( als het dan toch engels moet zijn ) de Moody Blues' In Search Of The Last Chord. Maar da's allemaal in het oor van de luisteraar natuurlijk.

Ik ben benieuwd of deze plaat bij intensief gebruik voor mij door de mand zal gaan vallen, maar in 1e instantie ben ik behoorlijk onder de indruk.

Kan daar voor een deel in meegaan - PF riep iedereen ook bij Plato, maar dan echt de oude PF met Syd (Arnold Lane bijv); verder idd heel veel West-Coast, zoals die ook te vinden is op bijv Nuggets; en idd Electric Prunes. Mid-sixties, m.n. keyboard en vocals. Volgens mij zat er in de soundtrack van Easy Rider ook zo'n soort nummer.

Vindhet na > 10* draaien nog steeds een verfrissende plaat. Hij treedt binnenkort op hier in Tivoli DH - 'k ga zeker kijken.

Oh, ik hoor wel PF elementen hoor. Sommige wendingen in de songs doen aan Syd denken maar de uitvoering is veel softer. Als ik in het vroege PF bereik wil blijven klinkt het veel meer als de door Rick Wright gezongen/geschreven songs.

Na een maand of 2 niet meer geluisterd te hebben zit dit album alweer de hele week in mn cd speler. Vind het toch een mooi album. Zelfs m'n kinderen neuriën m mee
Mijn 3.5 gaat weer terug naar de 4*.

YouTube - Jacco Gardner - Chameleon

Video voor Chameleon toegevoegd.

Wat een ontzettend fijne plaat is dit zeg! Ik vind dit een beetje een muzikale versie van de films van Tim Burton; Sprookjesachtig met een vrij donkere onderlaag. De mix van baroque pop en psychedelica is een mix die het uitstekend doet. Het heeft wat van de meest experimentele periode van the Beatles en doet ook denken aan de vroegere albums van the Doors, maar het is een tikkeltje zweveriger. Met het werk van Syd Barrett ben ik niet echt bekend, dus dat lijkt een volgend projectje om mijn oren eens op in te stellen.

Met het solowerk van Syd Barrett heeft dit niet zo heel veel te maken, wel met Floyds eerste album en vroege singles.

Dan moet ik me misschien toch eens wat meer in Pink Floyd gaan verdiepen Mijn kennis blijft vooralsnog steken bij the Dark Side of the Moon.

Ik doe er toch een halfje bij. Al is het niet bijster origineel, deze plaat vind de laatste tijd wel heel erg vaak de weg naar de cd-speler.

Ja, hij keutelt zo heerlijk weg op de achtergrond ..... maar zo ben ik ook ooit aan Sagittarius' Present Tense begonnen. Dat borrelt ook niet over van originaliteit maar is door de jaren heen wel verslavend gebleken .....

Een plaat hoeft ook niet altijd origineel te zijn om goed te zijn

Niet altijd, maar vaak doet het gevoel dat je het allemaal al eens eerder hebt gehoord wel afbreuk aan de waardering. Zeker als de nummers in vergelijking met voorgangers niet hetzelfde niveau halen.

Hier heb ik toch te veel plezier aan om 3,5* te geven. Vooral Jacco's manier van arrangeren bevalt me goed.

Klopt zeker, hier wordt dan ook nog eens irritant keurig binnen de lijntjes gekleurd en nooit een keer een weinig uit de bocht gevlogen.
Zeker live is dat een dikke domper, nergens wordt het ook maar even spannend en dat is een groot gemis bij een "psychedelische" rockband.
Veel te braaf orkestje.

Live voegen ze wel een aantal freaky jamstukjes toe.

Klopt, bij Lullaby. Maar ik denk dat dat door de maanden heen steeds meer gaat worden.

Ze zitten live nog gigantisch in de groei. Ik heb Jacco & co op Motel Mozaïque gezien en vond ze toen erg sterk. Als je het dan vergelijkt met optredens van slechts enkele maanden eerder (Eurosonic/Noorderslag of IFFR bijvoorbeeld) zie je dat er al een hoop is veranderd. Ik denk dat wanneer de band meer op elkaar is ingespeeld en vooral Jacco Gardner zelf wat meer de interactie met zijn publiek opzoekt, er nog veel te behalen is.

Live in Rotterdam tijdens Metropolis:

Clear the Air

Een aardig en veelbelovend debuut van deze iets jongere streekgenoot. Helaas is het album voor mij wel wat te tam en mist het uitschieters, al vind ik The One Eyed King een nummer dat mij wel degelijk weet te raken. Verder veel nummers die helaas niet het niveau van gemoedelijke achtergrondmuziek ontstijgen, waardoor dit album tekort komt voor mij als muziekliefhebber die op zoek is naar wat meer emotie en spanning.