Jacco Gardner - Cabinet of Curiosities (2013)

Die belangstelling viel wel mee, maar is in Nederland flink opgeklopt.

Een tour van 17 concerten in de USA(al zijn het niet hele grote zalen) als headliner is toch niet niets voor een artiest die nog geen 2 weken een album uitheeft, zeker niet voor een Nederlands ventje

Daar zitten ook festivals etc. bij, is echt niet allemaal als headliner. Maar het is wel leuk ja.

Heb gelukkig totaal geen last van nationale sentimenten, maar dit is gewoon een prima plaatje inderdaad. Ik ga The Piper at the Gates of Dawn maar weer eens luisteren om te horen of ik dat nou echt beter vind dan dit. Ik geloof eigenlijk van niet...

Deze plaat begint goed met Clear the Air. Moet zeggen dat als ik een mellotron in een intro hoor mijn oren zich al snel spitsen. Of het een echte is?? Ik betwijfel het en dat is nou net wat mij naar mate de plaat vordert stoort.
Jacco heeft goed geluisterd naar (The) Pink Floyd en een vleugje Grateful Dead is ook aanwezig. Ofwel de eind jaren 60 psychpop.
Af en toe heb je het gevoel of Syd Barrett is opgestaan uit den dode en ik moet zeggen de melodieen zijn niet slecht. Maar het klinkt allemaal zo nep.

Ik heb Piper at the Gates er ook weer eens bijgehaald en als ik dan Mathilda Mother, Flaming, Chapter 24 of Bike hoor ga ik toch meer op het puntje van mijn stoel zitten.
Ik vind het een uiteindelijk een onnodig plaatje en mischien had Jacco meer mijn aandacht gehad als hij een Pink Floyd coverbandje was begonnen en al die klassiekers had gespeelt in een klein zaaltje achteraf.
Dan hadden we in de geur van wierook en wiet nog eens kunnen mijmeren over die geweldige periode toen Syd nog Syd was en Roger Waters nog droomde van zijn muur.

De muziek is zweverig en voelt nostalgisch aan. Ik kreeg meteen een jaren 60 gevoel, wat de psychpop waar Zwan het over heeft wel zal zijn. Ik ben verder niet heel bekend met dit genre, dus ik kan ook geen vergelijkingen maken en het daardoor minder goede muziek vinden. Ik vind het fijne muziek en ik heb inmiddels al meerdere malen genoten van deze heerlijke plaat!

Wat is hier nou zou briljant aan als ik vragen mag? Back to the 60's met deze plaat maar van mij hoeft het niet zo nodig. Nergens denk ik, ''dit is echt goed''. Weer zo'n artiest die is gehyped door de media waar ik dus geen bal van begrijp. Hoger dan een 2* ga ik niet.

Leuke terugblik naar de psychedelica, maar dat niveau haalt het nooit echt. Ik weet niet echt waar de vreugde gericht op dit album vandaan komt, maar ik word er niet euforisch van.

Bekruipt mij af en toe het gevoel (niet alleen bij dit album) dat veel mensen moeite hebben met dingen die gehyped worden. Zelfs als dat zo zou zijn, what's the problem? Televisie en radio kun je op een ander kanaal zetten en een artikel kun je ook niet lezen. Zelf ben ik welgeteld twee keer geconfronteerd met Jacco. Ik word eerder moe van de mensen die zeggen zo moe te worden van de hype, dan van de hype zelf.

Bij mij dus geen geslepen messen voor het luisteren is begonnen. Uiteraard hoor ik ook de gelijkenissen met de songs van Barrett. Toch hoor ik dit 1000x liever dan het zoveelste rnb of hiphop aftreksel, zonder die genres af te schrijven. En dan heb ik begrepen dat meneertje alles zelf nog heeft ingespeeld ook. Ik ben zelden jaloers, maar als ik dat hoor....

Ook ik heb 'The Piper' weer eens opgelegd nav deze hier en ook ik vind die beter en vooral gewaagder. Want daar ontbreekt het hier een beetje aan. Het is allemaal wel een beetje veel van hetzelfde. Neemt niet weg dat hier toch heel wat lekkere nummertjes opstaan.

De twee openers en de afsluiter vind ik sterk en dit zijn de nummers die me het meest aan Barrett doen denken. Dan volgt voor mij het beste nummer: Puppets Dangling.
'Cabinet' is een welkom instrumentaaltje en het orgeltje van 'Riddle' wordt ook door mijn dochtertje van 1 zeer gewaardeerd. Dit komt ook terug in 'Chameleon' en die wordt hier ook zeer gewaardeerd

Een aantal nummers heb ik niet genoemd. Ik ben iemand die veel luisterbeurten nodig heeft en moet alles nog een beetje op me in laten werken. Ik begin daarom voorzichtig met 3,5 ster, maar ik vermoed dat het een 4 wordt.

Na het aanschouwen van zijn optreden in de Wereld Draait Door had ik toch iets te hoge verwachtingen van Jacco's album. De intentie is zeer goed. Lekker klinkende psychedelica, maar het lijkt allemaal toch net iets te veel op elkaar en het kabbelt wat eentonig voort.
Voor mij de hoogtepunten: Clear The Air, The One Eyed King, Where Will You Go en Chameleon.

Weet iemand van wie die fantastische hoes is?

Van dit album.

Bedankt voor dit ontzettend scherpe antwoord. Zucht.

Artwork: Sonny Kay, Photography: Nick Helderman

Het was een grapje van deric raven, dat zie je toch? Een album kan namelijk niets bezitten, noch is het een wie.

Ik kijk weer eens bij Jacco Gardner en tot mijn verbazing is het gemiddelde enorm gezakt. Wat een hoop negatievelingen ineens

Binnen twee weken van hoog in de 3 (rond de 3,95 als ik me niet vergis) naar een schamele 3,53. Dat is op MusicMeter gewoon een vrij matig cijfer. Ik snap ook niet dat dit zo slecht wordt ontvangen de laatste tijd.

Eerst was er een soort van hype omdat het een goed album is van een Nederlander. En toen volgde de anti-hype omdat het alleen maar goed werd beoordeeld omdat het van een Nederlander is. Zoiets

Je zegt het zelf al... ik denk dat ik hier een 3,5 aan ga uitdelen en dat is bij mij gewoon een goed cijfer. Eerste indruk was die van een wat generieke plaat (van pastorale revivalfolk is het origineelste inmiddels ook wel weer af) maar verder wel netjes gedaan.

3,5 is toch niet matig???

3,5 is zeker niet matig nee. Maar de enorme daling was best opvallend want dat zie je ook weer niet vaak op MuMe als een plaat al redelijk wat stemmen heeft verzameld.

Mischien komt het door de hype en aandacht rondom dit album.
En dan gaan mensen luisteren en valt het tegen.
Misschien is het verwachtingspatroon van dit album te hoog.

Misschien is het gewoon een terecht gemiddelde.

Het komt in ieder geval niet vaak voor dat de score op MuMe nagenoeg hetzelfde is als op RYM, waarbij de scores op laatstgenoemde site vaak aanzienlijk lager uitvallen dan hier is dat nu niet het geval en scoort dit album daar een nette 3.52 uit bijna 100 stemmen. Niet verkeerd.

Ook ik vind hem niet verkeerd, sommige nummers zijn zelfs erg aangenaam. Erg knap gedaan ook. Helaas vind ik het ook allemaal wat binnen de lijntjes en raakt het nergens echt aan het niveau van de artiesten uit wiens werk hier zo rijk geciteerd wordt. (Syd Barrett natuurlijk als belangrijkste referentie, maar ook dat was al gezegd..)

Neemt niet weg dat ik deze zeker al meerdere malen met plezier heb opgezet. Misschien moeten we de referenties maar even vergeten en dit gewoon beschouwen als fjn in het gehoor liggend plaatje, met een paar regelrechte uitschieters (toevalligerwijs de eerste drie en de laatste drie nummers..)

Ik vind het erg mooi gedaan. Ja, misschien is het erg binnen de lijntjes, maar dat maakt het niet minder aangenaam. Veilige, maar wel hele prachtige plaat.

Tja, wat is veilig. Jacco wilde denk ik gewoon mooie muziek maken. Gisteren weer eens wat dingen van Barrett gedraaid en de LSD druipt daar gewoon vanaf. Jacco Gardner zorgt wat dat betreft voor de ontnuchtering. Misschien moeten we die jongen eens in een tijdmachinen duwen en met een Kool-Aid Acid Test mee laten doen...maar of dat nu direct betere muziek oplevert?

Live werd het nummer Lullaby verlengd met een psychedelische freak-out. Dus ik denk dat zijn muziek steeds minder veilig wordt. Al vind ik dit een prachtpraat die ik echt vaak beluister.

Leuke verrassing deze plaat. Luistert lekker weg.

Ook ik moet me scharen bij de 'Don't believe the hype' groep. Het is wel een leuke plaat, maar meer dan dat is het niet. Dat ligt niet zozeer aan de (zoveelste) psychedelische sixties (revival) uitvoering (alhoewel dit niet 'echt' psychedelica is), maar meer aan het gebrek aan lef, diversiteit en drang naar het experimenteren. Die gebreken zorgen er voor dat het weinig om handen heeft en op den duur zelfs eentonig en zeurderig wordt. En met momenten enorm pretentieus door het 'kijk naar mij origineel wezen te zijn'-sfeertje die bij deze plaat hangt.
Iedereen kan een sixties plaat maken, maar er zijn er maar weinig die ondanks de invloeden daar ook een eigen geluid aan kunnen geven. En daar hoort Jacco Gardner ondanks de potentie (die hij wel heeft) jammer genoeg niet bij.

Ik blijf het een leuke plaat vinden, maar dat anderen het niet gedurfd of spannend genoeg vinden dat kan ik wel begrijpen, is natuurlijk prima.
.
Ik vraag me alleen af waar je uit afleidt dat dit zo enorm pretentieus zou zijn. Dat zie ik niet zo.