Jacco Gardner - Cabinet of Curiosities (2013)

Inderdaad bonothecat: het is weer zover. Mensen vinden een bepaalde artiest goed, album wordt goed gewaardeerd en het wordt meteen weer bestempeld als hype. Dat begrijp ik nou niet

Dat dit album goed wordt gewaardeerd heeft misschien ook een reden...

Misschien weet je niet precies wat hype betekent, Intomusic. Het betekent : Een hype is een verschijnsel dat tijdelijk bovenmatige media-aandacht krijgt en daardoor belangrijker lijkt dan het in werkelijkheid is. Het gevolg van dit zichzelf versterkende mechanisme kan zijn dat iets dat zich als een ogenschijnlijk verwaarloosbare kleinigheid voordoet, uitgroeit tot een werkelijk belangwekkend verschijnsel. Wanneer een verschijnsel in een korte periode mateloos populair is geworden, en ontstaan is zonder exceptionele media-aandacht, wordt dit een rage genoemd.
Er is de laatste tijd veel aandacht voor zijn muziek geweest, toch?

Dank voor de uitleg, maar ik weet heel goed wat een hype is. . . Kunnen we misschien een ei leggen hoeveel aandacht een hype is, maar zullen we dat bewaren voor het forum Mijns inziens is dit geen hype.

Wat het wel is: lekker album, prima stem, mooie sound en bovenal een schitterende hoes.

Ik ben absoluut met je eens dat het een lekker album is, maar ik vind dat er ook zeer veel aandacht is besteed in de media aan dit album. Maar die vele aandacht zegt niets over de kwaliteit van het album.

Knap werk, DWDD, Pitchfork, Syd Barrett, clear the air, schitterend artwork: toemaar. Ben benieuwd de eerste luisterbeurt viel mee, wel nog niet geheel overtuigd, moet wennen aan het ietwat kale geluid en het schiet hier en daar mij wat te strak door de bocht. Een buizenversterker , vinyl, vintage speakers kopen? Een joint?

Het is gewoon een leuk bandje maar zeker niet wereldschokkend, het klinkt hier en daar wat te geforceerd.

Het klinkt best fraai allemaal. Mooie sprookjesachtige jaren 60 psychedelische pop.
Toch wordt het net niet magisch.
Piper had ws zo geklonken als Syd al weken voor de opname adequaat ingesteld was op Haldol.
De vergelijking met de eerste Floyd is terecht, maar legt wel gelijk de vinger op de zere plek; de gekte mist; is te gecultiveerd en er zitten geen monsters in dit sprookje.
Hij moet om te beginnen maar eens gaan blowen, die Gradner.

Er komen veel platen uit de laatste tijd die eigentijdse Nuggets proberen te zijn.
De meeste hebben een geslaagde productie en wekken het idee dat artiesten vooral een trucje goed beheersen. Dat laatste is ook hier weer van toepassing.
De productie laat te wensen over. Live klonk het zelfs beter.

Dit alles gezegd hebbende; Ik luister de plaat met plezier. "Lullaby" is prachtig..Ik houd van dit genre en ..ehm..hij beheerst het trucje.
De media-aandacht is em gegund.

Clear the Air vind ik echt een fraai nummer. Het heeft een soort barok-inslag, maar ken ik het nou van een reclame ofzo?

Juist goed voorbeeld van hoe het wel moet , uiteraard persoonlijke smaak , is deze plaat

Bandje? Hij heeft op plaat, op drums na, alles zelf opgenomen. Wie doet 'm dat na? In Nederland kan ik weinig of geen voorbeelden noemen.

Ehh, Spinvis...het debuut althans.

Vrij matig. Beetje kopie van MGMT als je 't mij vraagt, psychedelische folk met irritant gezang. Eigenlijk trok vooral de cover mij aan, maar onterecht blijkbaar, want het hele album is vrij 'lui.' Er komt weinig variatie aanbod, de zang is niet uitzonderlijk of speciaal, geen idee eigenlijk. Gewoon, een psychedelisch folk albumpje dat fans van MGMT wel leuk zullen vinden om af en toe op te zetten, meer niet. Misschien is Nederland iets te vrolijk met een 'degelijke' artiest in hun midden want ik snap het niet echt.

Ook mijn persoonlijke smaak jurado.
Ik gaf em vier sterren.

Klopt helemaal maar live is het gewoon een bandje. Het DIY concept juich ik zeker toe, ik doe het hem in ieder geval niet na.
De songs vind ik hier en daar wat geforceerd geschreven en uitgevoerd.

Misschien Arjen Lucassen?

Je zou bijna 20 euro neerleggen voor die prachtige hoes. Ik ga hem op 18 februari live zien, ik ben zeer benieuwd! Deze plaat is in ieder geval van een zeer hoog niveau.

Snap niét dat iedereen al stemt, vandaag is de plaat uitgekomen en een paar dagen op de luisterpaal. Het lijkt wel een wedstrijdje snel stemmen. Mgmt lees ik mochten ze willen. Deze jongen heeft klasse, hype of niet. Net live in store optreden gezien in Haarlem bij Sounds, erg indrukwekkend terwijl ik absoluut geen PF fan ben. Mooie samenzang en melodieen, je hoort idd sydney barrett, beatles, ook big star echoes. veelbelovend. Meteen de lp incl gratis cd meegenomen en laten sieren door de artiest. Oordeel volgt maar clear the air is alvast erg schoon.

Sydney Barret.....


De plaat is al een goede week te beluisteren op Pitchfork.
Daarnaast hebben sommige rescensenten of winkeliers(waar ik beschikking had tot het album) het album al sinds half januari in huis, dan is dat dan wel een promo maar met de zelfde inhoud

De plaat zwerft inmiddels al langer dan een week over internet. Dus op zich is het niet zo gek dat al redelijk vaak gestemd is inmiddels

...en staat gewoon al een weekje op Spotify.

Ik kreeg deze een week geleden van Excelsior thuis gestuurd.

Vanavond live in Njimegen ben benieuwd na al die verhalen hier.

Restauratie van een sound van 45 jaar geleden, maakt natuurlijk niet iets nieuws, maar omdat het vakkundig en smaakvol is gedaan klinkt het toch fris. Het trucje met de antieke microfoon lijkt vooral ingegeven om te verbloemen dat Jacco geen geweldig zanger is, maar het wekt geen irritatie dus ok.....
Voor mij had de psychedelische sound wel iets zwaarder mogen zijn. het is tot nu toe erg braaf gebleven. Wat dat betreft had Richard Hawley vorig jaar met Standing At The Sky's Edge een geslaagder psychedelische album.

Morgen speelt ie in Concerto en daar ga ik wel even kijken. Ik ben wel benieuwd. Klinkt erg leuk, al is het natuurlijk wel gewoon een 100% rip-off van Pink Floyd - Piper At The Gates Of Dawn.

Hopelijk hebben ze dan ook de plaat weer in de winkel, want vandaag was hij op. En zoals eerder hierboven aangegeven: een hype is het zeker want ze begonnen bij Concerto al diep te zuchten toen ik vroeg of ze hem nog hadden...blijkbaar de meeste gestelde vraag van de afgelopen 2 dagen (nadat ie dus uitverkocht was).

Jacco Gardner, ik had tot zijn bezoek bij de Wereld Draait Door afgelopen donderdag, eerlijk gezegd nog nooit zijn naam horen vallen. Dat minuutje dat hij daar speelde nodigde zeker uit voor meer dus heb ik het album vrijdag meteen beluisterd, en nog een keer, en vandaag weer.

Het is geen slechte plaat, heeft inderdaad net iets teveel weg van de vroege Pink Floyd, het heeft te weinig een eigen sound. Gelukkig is dit nog maar het debuutalbum van Jacco Gardner en heeft hij nog genoeg tijd om die sound wél eigen te maken. Het klinkt namelijk wel veelbelovend en ik zal hem zeker in de gaten blijven houden. Clear the Air is vooralsnog mijn favoriete nummer.

Oude wijn, nieuwe zak.

Ik wil dan nog even kwijt dat ik dit helemaal niet vind klinken als de eerste van Pink Floyd.
Het heeft veel meer weg van Odessey and Oracle van The Zombies en door Jacco's accent doet het ook sterk denken aan de NL beat/psych scene van de 60's.

Inderdaad, dit is veel meer een liedjesplaat dan de eerste Pink Floyd, wat veel meer een psychedelische luistertrip is. Zou het ook eerder vergelijken met The Zombies, al heeft Odessey and Oracle een veel opener en lichter geluid. Enkel The Ballad of Little Jane vind ik heel erg Syd Barrett-achtig. Snap verder de hype niet zo. Clear The Air was een aardige single, maar meer ook niet. Vind dit album verder ook niet echt wereldschokkend. Ik zet dan liever The Free Design of Fifty Foot Hose oid op. Maar verder is het ook wel leuk dat de nuggets uit die tijd weer een beetje in de belangstelling komen.

Daar waar het vorig jaar met de 2de van Lola Kite niet echt wou lukken, daar lukt het meteen met Cabinet of Curiosities. Dezelfde band als de 2de Lola echter met een andere drummer.

De meeste verwantschap van dit album voel ik met de early singles van The Pink Floyd - Early Singles (1992) vooral single Clean the Air gaat daar naar terug. Sterker nog, die had daar op kunnen staan. En de nummers komen op dit album prima uit de verf. Je waant je meteen 45 jaar terug in de tijd. Jacco zong zelfs over de darkside of the Moon (vette knipoog) tijdens het live optreden gisteren, de 60's flowerpop lijkt nooit te zijn weg geweest.

Het te gekke psychedelische sfeertje dat op dit schijfje ronddwaalt is heerlijk, en verveelt nergens.
Zelf zou ik wel het sprookjes-achtige instrumentale Cabinet of Curiosities als eerste hebben gezet, zet meteen de toon van het album.

Het nummer Lullaby eindigt in een psychedelische klanken symfonie, waar de bands in de jaren 60 ook pap van lustte.
Gisteren zag ik ze live en werden alle nummers van dit album gespeeld. En ja ze blijven fier overeind staan. Alleen de podiumperformance mag nog groeien, het is toch en verlegen zanger, die vertelde het tof te vinden dat hij zijn single met enige regelmaat op tv en radio hoorde.

Mooi dat dit weer na Mister and Missisippi een 2de debuut is waar nederland trots op mag zijn.

Ik hoop dit album dinsdag op mijn deurmat te mogen ontvangen. Slechts 4 nummers gehoord, maar helemaal verknocht aan deze onwijs lekkere sound!