AC/DC - Back in Black (1980)

In navolging van Hummelo en Normaal hebben Namen en Brian Johnson er nu ook één! Proficiat!

En dat terwijl dames als Celine Dion dit nummer op hun eigen drakerige wijze nog gecoverd hebben ook.

De andere kant is dat die dj's natuurlijk allemaal spul kennen waar wij boomers nog nooit van hebben gehoord. Gelukkig maar. Zo ontdekte ik gisteren per stom toeval dat Antoon een hele populaire zangert was. Had ik het maar nooit geweten.

Goede non nonsense rockplaat met de perfecte speelduur. Als het langer zou duren, vrees ik dat het te eentonig zou worden, maar nu is het gewoon lekker 3 kwartier knallen.

Ik heb 7 jaar gestudeerd om deze nobele titel te dragen. In mijn vele coschappen heb ik complexe diagnoses gesteld. Deze is echter vrij eenduidig: Glibberig.

Van mij mag dit uren doorgaan.

'Rock and roll is just rock and roll' zingt Johnson in het laatste nummer. Wat moet je meer zeggen over dit album. No nonsens en constant, zonder zwakke nummers, AC/DC in optima forma, wellicht hun beste.

Voor de goede verstaander is er overigens nog best wat variatie af en toe. Het onheilspellende begin van Hells Bells, het vleugje blues in Rock and Roll is Noise Pollution. Let Me Put My Love... heeft ook weer een eigen sfeertje. Het zijn allemaal nuances, maar toch.

Ook ik vind dit na 40 minuten wel mooi geweest. Maar na die 40 minuten is mijn humeur steevast beter dan ervoor.

Nog voor de album release speelde AC/DC in t turfschip in Breda en in sporthal in Wateringen ( ZH) om kort daarna het album te gaan promoten in de V.S. Maar het album deed daar nog niet zoveel en de band had het land alweer verlaten toen het alsnog de album top 10 inschurkte. Het was inmiddels al december 1980 en nog steeds duikt dit album zo af en toe in die Billboard charts op, bijna 600 weken in totaal, en is het het bestverkochte hard rock album ooit. Maar waarom dan? Geen top 10 hit staat er op. Ach ja wat maakt het ook uit, lekker hoofdknikken op de tracks die ik inmiddels wel kan dromen.

Vandaag kwam the 50th Anniversary editie van Back in Black uit. 50 jaar AC/DC welteverstaan. Ook uitgebracht op Black & White Swirl vinyl: het ziet er prachtig uit en klinkt geweldig. Een aanrader.

50th anniversary? Hoe dan? Is Professor Barabas aan het werk soms?

Duidelijk toch?


Maar black & white swirl vinyl hoeft niet. Back in Black hoort in het zwart.

En hoort vijf sterren te krijgen. Niet goed bezig Edwynn.

Oh. Overheen gelezen.

Tja, ik heb aan één exemplaar in de kast. Meer dan genoeg.

Ik heb 'm drie keer. Een vinyl exemplaar uit 1980, de remaster uit 2021 en dan ook nog op cd.

Ik inmiddels ook.

Plaats 10 willekeurige mensen in een kamer, zonder social media.
Zet dit album 3x achter elkaar op...
Wedden dat ze op een gegeven moment niet meer stil kunnen zitten en op één of andere manier mee gaan bewegen, deinen of tappen met hun voet!
Dat is AC/DC!
En dat is waar het om gaat!

En wat draaien we na afloop van een begrafenis- of crematieplechtigheid? "Have a Drink on Me"!

Ach AC/DC is best vermakelijk als het ergens sporadisch voorbij komt, maar een heel album met Brian Johnson is echt teveel van het goede. De stem van Johnson gaat mij snel vervelen en voelt aan als een trucje. Hoewel You Shook Me All Night Long een geweldig nummers is, beklijft de rest van de nummers nauwelijks doordat het allemaal op elkaar lijkt.