AC/DC - Back in Black (1980)

Had deze al 15 jaar in mn kast staan, keer uit de uitverkoopbakken gevist. Hoewel ik de nummers nog niet kende, klinkt t toch allemaal bekend, beetje meezinghardrock. Heb ze live gezien in 91 met metallica en queensrijche en black crowes, acdc was headliner, jaja! Paar nummers gekeken, best grappig, maar ging me vervelen. Het leukste vond ik nog t enthousiaste publiek...

Voor velen HET AC/DC album.

Ik vind: er staan sterke songs op (Shoot to thrill), maar ook wat mindere (Givin' the Dog a Bone).

Bovendien vind Ik Brian zo opgefokt zingen hier! Op latere albums komt ie relaxter over wat de luisterbaarheid ten goede komt.

Aardig album, maar minder dan de albums die ik ken met Bon Scott achter de microfoon. De songs (en teksten) lijken wat eenvoudiger en eentoniger dan op bijvoorbeeld Powerage of Let there be Rock. Daarnaast is de zang van Brian Johnson voor mij op het randje. Ik kan er wel even naar luisteren, maar na een tijdje begint het me toch wat tegen te staan, met name omdat het geforceerd klinkt.
Hoogtepunten op het album zijn Hells Bells, Shoot to Thrill en RnR ain't Noise Pollution; What Do You Do for Money Honey zou ik niet hebben gemist.

3,5*

Wel kloten dat deze niet geïmporteerd wil worden via iTunes , net als alle Iron Maiden albums, zo kan ik hem helaas niet op mijn iPod krijgen. Met Eliminator van siesietop hetzelfde.

De oude albums met bon Scott gaat het wel bij.

Ik heb deze anders wel op mijn oude Ipod Nano staan. Al is dat wel tig updates (Itunes) geleden.

De stem van Brian Johnson blijft een merkwaardig fenomeen. Hoe haalt hij in godsnaam zulk enorm hoge noten? Ik begrijp het werkelijk niet. Die man moet toch gewoon een bloedende strot hebben na een nummer als What Do You Do For Money of Shake A Leg? Het merkwaardige is bovendien dat hij een lage spreekstem heeft.

Op filmpjes blijkt wel dat hij van begin af aan er live niet bij kan. Hij probeert live wel een gooi te doen naar de melodielijn, maar zit er meestal flink onder. De nummers van Bon Scott liggen veel gemakkelijker in zijn bereik. Ik vraag me af of hij geen spijt heeft dat ze, vanaf hij bij de band zit, hebben ingezet op deze toonhoogtes. Het lijkt me geen pretje voor hem om avond aan avond zo je longen uit je lijf te moeten schreeuwen. Dat forceren verklaart denk ik ook zijn wat spastische moves op het podium. Ik vind Brian overigens de best denkbare vervanger van Bon Scott, en hij geeft een hele eigen sound aan de band.

De nummers op Back In Black zijn fantastisch, maar de productie maakt het hier. Gitaar en drums klinken beter dan op welk AC/DC album dan ook. Verder vind ik dat een heleboel credits naar drummer Phil Rudd moeten gaan. Zijn laidback, logge en tegelijkertijd swingende drumstijl, in combinatie met het strakke riffwerk van de broers, maken Back In Black onweerstaanbaar goed.

Maar Buurman is AC/DC als band niet een merkwaardig fenomeen? Een band die een fenomenale tekst schrijver verloor. Vervolgens succesvoller is geworden dan ooit.

En tot op de dag van vandaag zijn ze nog altijd enorm succesvol !!!
Zonder nieuwe wegen in te slaan. Zonder trends achterna te lopen. Zonder echte hits.
Zonder Bonn. Zonder Mutt Lange. Zonder nog echte muzikale hoogtepunten.

Ze hebben waarschijnlijk wel een van de beste R&R trademarks ooit bedacht.

AC/DC blijkt in de R&R wereld zoiets als de zon te zijn.

Klopt helemaal. Het feit dat ze al 20 jaar nauwelijks albums uitbrengen, en dan nog wel hele matige, schijnt ze nauwelijks te deren. Seems they went down to the crossroads.

De cd krijg je niet geript bedoel je? Nooit last van gehad. En ik gebruik ook itunes daarvoor.

Met iTunes wil het ook niet op mijn laptop. De eerste 2 tot 3 nummers ript hij goed, maar daarna duurt het heel lang naar het vierde nummer, om vervolgens de rip procedure af te breken. Met sommige albums heb ik het, vooral ook met die van Iron Maiden.

Lekker belangrijk zeg

Yup vind ik heel belangrijk!

Dit is een album net als Somewhere in time en Eliminator van ZZ Top waarop ik lekker sporten kan, daarom is het zo jammer dat ik ze niet op mijn iPod heb!

De tegels in mijn zwembadje beginnen los te laten. Vind ik heeeel belangrijk.

Weet ik!

Maar wat tegelt er nu lekkerder weg dan met doppen in je kop met de iPod aan en dan deze somwhere in time en Eliminator te gaan draaien.

Moet jij eens kijken hoe snel de tegels weer in je zwembad zitten.

Ik heb in de herfst trouwens een zwembad zonder tegels in de tuin, houd ik tijd over om te sporten.

Het probleem hier is dat mijn zwembadje 12 maanden per jaar moet werken.

Klopt met 4 seizoenen werkt je zwembad inderdaad 12 maanden, daarom gaan tegels ook loszitten.

Moet je je toch beter informeren. Je hebt hier namenlijk geen 4 seizoenen

Aan de Thailandweg in Rotterdam niet?

In Rotterdam heb je weer wel 4 seizoenen.
Dus dat klopt ook alweer niet

"Nostalgie aan”

Ik was nog één van de laatste miliciens in België tussen maart en december 1993 want pas toen had ik gedaan met mijn hogere studies, ik koos voor de landmacht en ik kon dicht bij huisje weltevree aan de zee blijven. Als barman (hik!) in de Mess Officieren in Middelkerke werd ik op een zondagochtend door de adjudant uit mijn bed gerold, Koning Boudewijn was gestorven. Op een nuchtere maag moesten we een glas champagne drinken (jekkes) en zeggen “De Koning is dood, leve de Koning”. Rare kerels, die boefers.

“Nostalgie uit”

De Koning is dood, inderdaad had Bon Scott ons verlaten, nog altijd een groot verlies. Een nieuwe Koning kwam in zijn plaats, Brian Johnson, die toch ondertussen al meer dan dertig jaar de zanger is bij één van de grootste groepen ter wereld. De verkoopcijfers van dit album hebben gezorgd voor roem en financiële zekerheid. Terecht, want onze vier mannekes met de nieuwe Koning leveren een prima album af, tevens een soort eerbetoon aan Bon.

En dan heb ik een vraag voor de “kenners”: mij lijkt het na al die jaren nog altijd zo dat er twee gitaarsolo’s worden gespeeld in Shake a Leg, mocht Malcolm ook eens of is het telkens Angus die ze inspeelt? Hoe dan ook blijft het fantastisch om te horen.

Een paar nummers hoor ik niet zo graag meer zoals Have a Drink on Me en Rock and Roll Ain't Noise Pollution, maar een aantal raspaardjes staan hier ook op met Hells Bells, Back in Black en You Shook Me All Night Long met de hilarische videoclip met Koning Brian in een glansrol. Heerlijk blijft nog altijd die voor AC/DC zo typische en swingende “drive” in de nummers en als nieuwe tekstschrijver laat Brian Johnson horen dat hij ook over de nodige humor in zijn teksten beschikt. Bon zou trots geweest zijn.

Angus

Bij dit album hoor je de sound van Led Zeppelin terug, maar het is ook duidelijk dat Back in Black weer zijn invloed op Guns n Roses heeft gehad.
Muzikaal gezien waarschijnlijk het beste werk van AC/DC, maar Brian Johnson blijft qua zangvermogen absoluut in de schaduw staan van Bon Scott.

"Aardig album, maar minder dan de albums die ik ken met Bon Scott achter de microfoon. De songs (en teksten) lijken wat eenvoudiger en eentoniger dan op bijvoorbeeld Powerage of Let there be Rock. Daarnaast is de zang van Brian Johnson voor mij op het randje. Ik kan er wel even naar luisteren, maar na een tijdje begint het me toch wat tegen te staan, met name omdat het geforceerd klinkt.
Hoogtepunten op het album zijn Hells Bells, Shoot to Thrill en RnR ain't Noise Pollution; What Do You Do for Money Honey zou ik niet hebben gemist."

Helemaal mee eens. Ze zijn vanaf Back in Black (slomere) hard rock gaan maken, daarvoor was het (snellere) rock 'n' roll en meer down to earth. Ik prefereer niet alleen de stem van Bon Scott, maar ook zijn straatpoëzie. Alle albums tot Back in Black behoren tot het lekkerste wat ik ooit heb gehoord, maar daarna springen er alleen sporadisch nog geile nummers uit, zoals Thunderstruck, die ik wel meteen hun beste song ooit vind. Drums ook stuk saaier sinds Bon's dood. Omdat ie zelf drummer was en kwaliteit eiste? Agnus blijft opwindend.

Was en ben best een liefhebber van Bon AC/DC maar die keel van Johnson trek ik echt niet! Dit is voor mij wel het laatste album van ze waar nog wat redelijke nummers opstaan maar ik kan er niet meer dan 2 a 3 achter elkaar horen en dan begint de stem mij te zeer te irriteren!

Blijkbaar een klassieker, maar op de bekende nummers na, niet echt mijn favoriet. Staan een stuk of 5 songs op die ik niet meer ga beluisteren (What do you do for money honey, Givin the bog a bone, Have a drink on me, Shake a leg en Rock and Roll aint's noise pollution). Zeer matige nummers!

Krijg hem ( gelukkig ) ook geript. Maar toch maak ik dit ook weleens mee en is het elke keer balen als het weer eens niet lukt.

Met redelijk gemak het beste album van AC/DC ; geen enkel album met Bon Scott kan hier echt aan tippen, hoewel de 2e helft van de jaren '70 wel de beste jaren van AC/DC waren. Door de kwaliteit van dit album kan ik Johnson's stem hier nog wel hebben. De muziek en 'sound' spettert van het album af. Helaas was dit ook meteen het beste album met Brian als zanger.

Een dijk van een rockplaat, terecht klassiek naar mijn mening, hoewel hij bij mij niet het aantal maximale sterren scoort omdat ik de laatste drie nummers niet het niveau van de rest van het album vind halen. Of ben ik tegen die tijd een beetje murw en heb ik er toch een beetje genoeg van gekregen?
        Je moet je trouwens toch niet voorstellen dat er bij een luisteraar naar deze muziek nèt het hersengebiedje voor "dubbele bodems" ontbreekt. "Wat is er nou zo bijzonder aan dierenliefde dat deze man ons deelgenoot wil maken van het feit dat hij zijn chihuahua een bot geeft? En hoe stop je zoiets onstoffelijks als liefde in 's hemelsnaam in een fysiek lichaam? En wat is er zo leuk aan om de hele nacht lang door elkaar geschud te worden? Vreemd, weird en wazig..."

Op deze plaat staan een aantal van de echte klassiekers, maar ook een paar slechts aardige nummers. Ondanks dat deze nummers een stuk minder zijn, vallen ze in sound natuurlijk niet uit de toon, waardoor het album zijn kracht redelijk behoudt

Ja. Dit is zeker mijn favoriet van alle 600+ albums die ik in de kast heb staan. Zowel op vinyl als op CD aangeschaft. Vinyl heeft toch mijn voorkeur.

En tjsa? Wat valt er nog over te zeggen. AC/DC heeft mij gelanceerd in de rock-wereld en alle subgenres die daarbij horen. Dit album was niet het eerste wat ik van de heren hoorde, maar toen ik deze opzette (aangeschaft bij wijlen Free Record Shop, 3 voor € 25,-. Wie kent die tijden nog?) dacht ik 'ja, dit is wat ik zoek'. De fantastische stem van Brian Johnson, zo goed zou hij nooit meer klinken, gecombineerd met het sublieme gitaarwerk van de gebroeders Young en de strakke ritmesectie van Rudd en Williams was een genot om naar te luisteren. Toen en nu nog steeds.

Met dit album heb ik leren basgitaar spelen. Hiermee is het allemaal begonnen.

Hulde.

5*