AC/DC - Back in Black (1980)

AC/DC wordt vaak als één van de beste rockbands ooit genoemd. Ik kende een paar nummers van ze, zoals Highway To Hell en T.N.T. (en dat vind ik ook erg goede nummers), maar ik heb nog nooit een heel album van hun gehoord. Toen ik er achter kwam dat Back In Black het op één na bestverkochte album ooit was (en toen ik zag dat dit album in de top 250 stond), ben ik maar eens een poging gaan wagen.

Maar helaas, ik ben er niet echt kapot van, vrijwel elk nummer op dit album lijkt op elkaar (wat met name komt door veelal dezelfde zanglijnen en de (in mijn ogen) saaie en eentonige ritmesectie) en het klinkt gedateerd in mijn oren. De enige nummers die er voor mij uitspringen zijn Hell's Bells, Back In Black en You Shook Me All Night Long. De rest is niet slecht, maar niks bijzonders.

Leuke muziek voor in de kroeg dit, of om heel af en toe een nummer van te horen, maar ik kan er niet zoveel mee. Ik kan dan ook niet begrijpen dat AC/DC als één van de beste rockbands aller tijden wordt genoemd (waarmee ik niet meteen zeg dat het een
slechte band is). Back In Black is zeker geen slecht album (het is aardig te verteren) maar het is niks unieks in mijn oren.

Mijn mening bij dit album geldt eigenlijk ook voor het album Highway To Hell (van dezelfde band)

Het hoogtepunt maar ook het einde van het AC/DC tijdperk.De enige knaller met zanger Brain Johnson.Hierna is geen enkele AC/DC plaat ook maar in de buurt gekomen van dit meesterwerk.

Een gigaklassieker van AC/DC, historische plaat. Jammer dat ik toen nog niet geboren was.
Samen is het met Highway to Hell ook het beste wat ze hebben gemaakt. Beiden prachtalbums.
AC/DC produceert zijn albums altijd zo fijn. Het klinkt perfect maar is niet glad. Het volle geluid is één van de dingen die ik zo waardeer aan ze. De riffs op dit album horen bij de betere riffs die muziek te bieden heeft imo. Overigens op alle albums zijn de riffs goed tot fenomenaal. Ik vind dat deze plaat wel een review verdiend.

De plaat begint met één van mijn favo nummers allertijden. De klokslagen luiden en de plaat begint, dan komt die geweldige riff erin en de drums, het nummer bouwt zich langzaam op en dan begint Brian Johnson te zingen, I'm a rolling thunder, on a pouring rain, er is altijd wel kritiek op hem geweest maar op dit album is dat zeker niet van toepassing want hij zingt ( schreeuwt soms) uitstekend. Daarna komt het refrein dat je altijd zo hard mogelijk mee schreeft, Hells Bells!!!!!. Na een geweldige solo en het refrein dat vaak herhaalt wordt is het afgelopen. Een klassieker van grote klasse. Trouwens één van de vele klassiekers.

Shoot to thrill, een lekker snel rocknummer waar je eigenlijk wel op kunt dansen en niet stil bij kunt staan. Vroeger waardeerde ik het niet zo en vond ik het één van de mindere maar ik moet zeggen dat hij nu wel bij de favoriete nummers van het album hoort, wat er ook wel heel veel zijn.

What do you do for money, honey houdt het hoge niveau hoog met het ultieme meezingrefrein en de gebroeders young voorzien het nummer van uitstekend gitaarwerk. Staat gemerkt als voorkeursstem net als Hells Bells.

Givin the dog a bone is van wat minder niveau als de vorige nummers maar is nog steeds een uitstekend nummer. Lekker catchy nummer dat goed wegluisterd.

Daarna komen er een rij klassiekers om de hoek kijken, om te beginnen met 'Let me put my love into you'. De tekst is ten eerste geniaal, het refrein is gewoon heel erg goed en de combinatie van de goede riff en drums maken van dit nummer een buitenaards goed nummer.

De beste riff van het album komt van Back in Black. De mannen van AC/DC zijn zo ongelooflij goed op elkaar ingespeeld. Heerlijke instrumentatie op dit nummer. Alweer een klassieker. Tevens het titelnummer die eigenlijk op elk album tot het beste materiaal van het album horen net als op Highway to hell, Razor's Edge en Let there be rock.

You shook me all night long is weer een klassieker. Het refrein blijft zo in je hoofd hangen, maar het mooiste vind ik nog wel de intro voor het refrein. The walls were shakin', the earth was quakin', geweldig!

Daarna doet AC/DC een stapje terug met twee nummers ( Have a drink on me, Shake a leg) die niet zo opvallen tussen al die klassiekers, wat niet weg neemt dat het gewoon uitstekende nummers zijn die op de albums hierna tot het beste zouden horen. Vooral Shake a leg is toch wel een erg lekker nummer.

De afsluiter is Rock & roll aint noise pollution. Een rustige riff en er wordt half gezongen/half gepraat en daarna barst de Rock & Roll los.
Goed refrein waarna Brian Johnson het album naar een einde zingt. Een waardige afsluiter voor dit topalbum van AC/DC.

5*, voor de beste Hardrock band die er is.

Na de dood van Bon Scott komt AC/DC terug met deze prima ongecompliceerde (hard)rockplaat. De plaat is doorspekt met typische AC/DC riffs en een stuwende ritmesectie. De songs zijn van een goede kwaliteit. Toch vind ik Brian Johnson een mindere zanger dan Bon Scott. De stem van Johnson past goed bij de muziek van AC/DC, maar de stem gaat me na verloop van tijd toch irriteren. Hij knijpt echt met zijn stem en dat komt geforceerd op me over. Desondanks zijn er een aantal nummers, waarbij ik dit gevoel minder heb. Ik refereer hierbij op het drieluik "Let Me Put My Love Into You", "Back in Black" en "You Shook Me All Night Long". Deze tracks zijn wat mij betreft dan ook de hoogtepunten van dit album. De solo in "Back in Black" is weergaloos. Angus klinkt sowieso ontketend van begin tot eind. Kortom: klassieke no-nonsense rockplaat, niets meer en niets minder. En dat is een kwaliteit!

"Nostalgie aan”

Ik was nog één van de laatste miliciens in België tussen maart en december 1993 want pas toen had ik gedaan met mijn hogere studies, ik koos voor de landmacht en ik kon dicht bij huisje weltevree aan de zee blijven. Als barman (hik!) in de Mess Officieren in Middelkerke werd ik op een zondagochtend door de adjudant uit mijn bed gerold, Koning Boudewijn was gestorven. Op een nuchtere maag moesten we een glas champagne drinken (jekkes) en zeggen “De Koning is dood, leve de Koning”. Rare kerels, die boefers.

“Nostalgie uit”

De Koning is dood, inderdaad had Bon Scott ons verlaten, nog altijd een groot verlies. Een nieuwe Koning kwam in zijn plaats, Brian Johnson, die toch ondertussen al meer dan dertig jaar de zanger is bij één van de grootste groepen ter wereld. De verkoopcijfers van dit album hebben gezorgd voor roem en financiële zekerheid. Terecht, want onze vier mannekes met de nieuwe Koning leveren een prima album af, tevens een soort eerbetoon aan Bon.

En dan heb ik een vraag voor de “kenners”: mij lijkt het na al die jaren nog altijd zo dat er twee gitaarsolo’s worden gespeeld in Shake a Leg, mocht Malcolm ook eens of is het telkens Angus die ze inspeelt? Hoe dan ook blijft het fantastisch om te horen.

Een paar nummers hoor ik niet zo graag meer zoals Have a Drink on Me en Rock and Roll Ain't Noise Pollution, maar een aantal raspaardjes staan hier ook op met Hells Bells, Back in Black en You Shook Me All Night Long met de hilarische videoclip met Koning Brian in een glansrol. Heerlijk blijft nog altijd die voor AC/DC zo typische en swingende “drive” in de nummers en als nieuwe tekstschrijver laat Brian Johnson horen dat hij ook over de nodige humor in zijn teksten beschikt. Bon zou trots geweest zijn.

"Aardig album, maar minder dan de albums die ik ken met Bon Scott achter de microfoon. De songs (en teksten) lijken wat eenvoudiger en eentoniger dan op bijvoorbeeld Powerage of Let there be Rock. Daarnaast is de zang van Brian Johnson voor mij op het randje. Ik kan er wel even naar luisteren, maar na een tijdje begint het me toch wat tegen te staan, met name omdat het geforceerd klinkt.
Hoogtepunten op het album zijn Hells Bells, Shoot to Thrill en RnR ain't Noise Pollution; What Do You Do for Money Honey zou ik niet hebben gemist."

Helemaal mee eens. Ze zijn vanaf Back in Black (slomere) hard rock gaan maken, daarvoor was het (snellere) rock 'n' roll en meer down to earth. Ik prefereer niet alleen de stem van Bon Scott, maar ook zijn straatpoëzie. Alle albums tot Back in Black behoren tot het lekkerste wat ik ooit heb gehoord, maar daarna springen er alleen sporadisch nog geile nummers uit, zoals Thunderstruck, die ik wel meteen hun beste song ooit vind. Drums ook stuk saaier sinds Bon's dood. Omdat ie zelf drummer was en kwaliteit eiste? Agnus blijft opwindend.

Een dijk van een rockplaat, terecht klassiek naar mijn mening, hoewel hij bij mij niet het aantal maximale sterren scoort omdat ik de laatste drie nummers niet het niveau van de rest van het album vind halen. Of ben ik tegen die tijd een beetje murw en heb ik er toch een beetje genoeg van gekregen?
        Je moet je trouwens toch niet voorstellen dat er bij een luisteraar naar deze muziek nèt het hersengebiedje voor "dubbele bodems" ontbreekt. "Wat is er nou zo bijzonder aan dierenliefde dat deze man ons deelgenoot wil maken van het feit dat hij zijn chihuahua een bot geeft? En hoe stop je zoiets onstoffelijks als liefde in 's hemelsnaam in een fysiek lichaam? En wat is er zo leuk aan om de hele nacht lang door elkaar geschud te worden? Vreemd, weird en wazig..."

Dit is naar mijn mening niet het beste album van AC/DC, maar wel het beste in het post-Bon Scott-tijdperk. Back in Black is, naast een eerbetoon aan de toen pas overleden zanger (de in het zwart gedompelde cover staat symbool voor het verlies van Scott), een erg goeie plaat. Vooral qua herkenbaarheid scoort ie hoog, ondanks het feit dat dit Brian Johnson's vuurdoop als zanger van AC/DC was, en dat is best knap. Nagenoeg elk nummer herken je meteen, en zet aan tot headbangen, swingen of wat dan ook. De neiging tot enthousiast bewegen is onafwendbaar.

De band ging, na het verscheiden van Bon Scott, op zoek naar een nieuwe zanger, en vond die dus in Johnson, die toen actief was bij de band Geordie. Het album werd een groot succes, wat ook wel te maken zal hebben gehad met het overlijden van Scott. Maar laat dat zeker niet de enige reden zijn, want de aanstekelijkheid van de songs (zie ook de alinea hierboven) maakt dit album erg sterk. Hells Bells is een straffe, iconische opener (het klokkengelui klinkt waarlijk des duivels), Shoot to Thrill, Back in Black en You Shook Me All Night Long zijn onweerstaanbaar rock 'n roll; gruizige, vinnige meezingers. De afsluiter is al bijna even iconisch als de opener, en nodigt ook weer uit tot meezingen.

Toch vind ik deze net geen 4,5 sterren waard, welke ik wel veil heb voor Let There Be Rock en Powerage, en dat komt doordat de overige songs weliswaar zeer goed zijn en lekker in 't gehoor liggen, maar het niveau van die vijf à zes briljante songs niet halen. Toch is dit een album om te koesteren, want het is ten eerste een mooi eerbetoon, en ten tweede: beter zou het nooit meer worden.

4 sterren

Weldra bereik ik de kaap van de gouden 50, ik kocht mijn eerste AC/DC ergens begin jaren 80 toen ik een ongelofelijke macho-man van 10 was: Dirty Deeds Done Dirt Cheap.
Hoewel ik deze 'Back in Black' dezer dagen best te pruimen vind, stel ik me toch steeds de vraag:
kon Bon Scott geen jaar langer leven en aldus 'You shook me All Night Long' zingen?
Ik denk toch dat de impact groter had geweest.
Het is trouwens zo goed als bewezen dat Bon het grootste deel van de tekst neerpende en dat kan je tekstueel toch goed horen, vooral na Back in Black verzandde de band nogal dikwijls in teksten die de magie mistten van weleer.

Deze elpee is nog steeds het best verkochte Hardrock-album ooit en moet enkel 'Thriller' van Michael Jackson laten voorgaan.

Ik denk dat het album het vooral zo goed deed gezien de omstandigheden en de daarnaar refererende titel: een nieuw begin, maar toch nog in de rouw. Ze verdienden op dat moment dan ook terecht alle respect van de rockfans.
Maar muzikaal vind ik al hun voorgaande werkjes beter en dat ligt, sorry, aan Brian Johnson die zo emotieloos en pieperig schreeuwt als een muis in een val.

Het kan soms raar verkeren in het leven. Ik begon me pas te interesseren voor AC/DC toen ik ontdekte dat een medestudente waar ik een oogje op had enorme fan was van You Shook Me All Night Long en voor ik het goed en wel doorhad bevond ik me op een festivalweide om naar één van de laatste Belgische AC/DC concerten met Brian Johnson als zanger te kijken. Dat concert is ondertussen al een aantal jaar geleden, met die medestudente is het niets geworden, maar het was hoog tijd om AC/DC nog eens te gaan opzoeken en waar beter starten dan met Back in Black? De eerste plaat die gemaakt werd na het overlijden van Bon Scott en met de eerste seconden van Hell's Bells wordt meteen de juiste toon gezet. Nadien volgen nog een paar heerlijke knallers maar valt het aloude "if you've heard one AC/DC song, you've heard them all" gezegde wel op. Bij Have a Drink on Me hoor ik altijd Hell's Bells invloeden (ironisch ook om zo een nummer op te nemen als je vorige zanger aan een alcoholverslaving is gestorven) en een nummer als Shake a Leg is volstrekt inwisselbaar. Betekent dat dat je Back in Black links moet laten liggen? Neen, absoluut niet! De stem van Johnson klinkt loepzuiver, de gitaren scheuren en ik persoonlijk denk met veel plezier terug aan een knappe blondine wanneer die eerste strofe van You Shook Me All Night Long start. De laatste song is misschien nog het meest toepasselijk op AC/DC: Rock 'n' roll ain't noise pollution / Rock 'n' roll ain't gonna die / Rock 'n' roll ain't no pollution / Rock 'n' roll it will survive

Rond 16 augustus 1980 verscheen dit album in Nederland, als ik afga op de noteringen in dutchcharts.nl, de albumlijst van de Nationale Hitparade zoals die toen heette. Back in Black kwam de 23e op 41 binnen. Het was de week met op 1 de elpee Xanadu van E.L.O. en Olivia Newton John (die blonde van John Travolta in de film Grease).
Mijn ene oma woonde in de Grote Stad, op loopafstand van een platenzaak. Dat wist ik van de keren dat we daar naar de Chinees gingen. Ergens in september verliet ik haar van de zaterdagmiddagthee, om de lp te kopen waarvan ik op de radio bij het Betonuur van Alfred Lagarde twee fantastische tracks had gehoord: Back In Black en Hell’s Bells. Misschien ook wel What Do You Do For Money, want hey, Big Al draaide bij de VARA wat hij leuk vond, waarbij hij de schijf op zijn kenmerkende, enthousiaste wijze aanprees. Op naar de platenboer!

Dankzij de drie hits die AC/DC eind jaren ’70 had gescoord, kende ik hun stijl en reputatie. Nu ik eindelijk een platenspeler bij elkaar had gespaard, waren de mogelijkheden om aan goede muziek te komen groter.
Als puisterige-puber-met-bescheiden-inkomsten-uit-een-krantenwijk moest je voorzichtig zijn. Miskopen kon ik me niet veroorloven, dat had ik al eens meegemaakt. Geschrokken had ik in de late winter gelezen over de dood van Bon Scott, “gestikt in zijn braaksel na overtollig alcoholgebruik”, aldus de pers. Inmiddels weten we dat dat iets anders lag, maar mijn puberbrein was onder de indruk, zeker omdat ik het jaar ervoor in Muziek Expres over zijn drankgelagen had gelezen. Iets met alcohol en dan bijna in een zwembad verdrinken. Desondanks was een nieuw album met nieuwe zanger alweer onderweg!

Dat de plaat goed werd gepromoot, bleek uit het rek bij de ingang, een filiaal van Max van Praag in het winkelcentrum van deze buitenwijk. Ik hoefde niet te zoeken. Al bij binnenkomst staarde Back In Black mij aan, uitgebreid tentoongesteld in een hoog rek langs de wand. Snel een exemplaar pakken (mooi, de letters in reliëf!), mijn zorgvuldig opgespaarde geld afleveren en terug naar oma. Ik denk dat ik drie minuten in de winkel was. Bij oma zal ik de plaat een keer bekeken hebben, maar dan weer snel in de tas hebben gedaan. Dat was voor straks.

Thuis meteen naar zolder. Staande naast de pick-up de hoes uitpakken. De binnenhoes met zwart-wit foto's van de leden en credits op pikzwart papier, heel stemmig. Die arme Bon. De plaat gleed uit het zwart naar buiten, mijn hand in. Kijk, een zwart/grijs label in het midden, net als een rouwkaart, maar dan met het mooie logo van Atlantic erop. Ja, die kleuren herinnerde ik me nog van de rouwkaart bij het overlijden van mijn lieve opa, drie jaar eerder.
De naald liet ik voorzichtig op het verste randje van het zwarte vinyl landen, die mocht onder geen beding halverwege het klokgelui terecht komen. Geen tikken maken... Dan klonk plotseling de klok die ik van Lagarde kende, deze keer in volle diepte. Een onheilspellend-spannende sfeer vulde mijn zolderkamer. Als na vier klokslagen Malcolm Youngs stemmige gitaarakkoorden zich erbij voegen, wordt het tegelijkertijd rauw. Wat was ik blij met dit pick-upje, wat klonk het toch mooi!

We kennen het liedje allemaal, maar als ik nu hoor hoe goed dit intro is opgebouwd, ben ik opnieuw onder de indruk. Toen was het bovendien nieuw, onbekend, één groot avontuur. Vele, vele, vele draaibeurten volgden, mede geholpen door het feit dat dit pas mijn tweede elpee was. Maar wat voor één! Een heftige knaller als Whole Lotta Rosie stond niet op Back In Black, toch bleek dit een heerlijke lp. De nieuwe zanger vond ik net zo goed als zijn voorganger, zij het minder humoristisch. Logisch, dit was hun zwarte plaat.

Van een klasgenoot leerde ik dat niet alleen die gekke, fabelachtige sologitarist Angus Young onze aandacht verdiende. Nee, hun drummer ook, maar dan om andere redenen: waar andere drummers een roffel doen, houdt Phil Rudd het bij één mep. Verrek, dat klopte wel. Ik zou inderdaad in de navolgende maanden op AC/DC’s eerdere albums (geleend uit de bieb in het dorp) meer bewijs horen. Als je hem vergelijkt met andere (hard)rockdrummers… Neem bijvoorbeeld het intro van You Shook Me All Night Long; wie anders zou dit zo sober en groovy tegelijk hebben kunnen inspelen?

Diezelfde soberheid vind je in de baslijnen. Vaak wordt één noot héééél lang herhaald, een virtuoze bassist zou gék worden als hij zo moest spelen. Echter, hoe effectief is de eenvoud van Cliff Williams… Let maar eens op de bass in het eerste deel van Shoot To Thrill. Het intro plus eerste couplet met precies één noot. De man heeft eigenlijk maar twee snaren nodig. Opnieuw: de kunst van het weglaten.

Een ander compliment voor iets wat te weinig wordt genoemd: het gitaargeluid, zowel slag als solo. Net als zijn voorgangers legde producer Mutt Lange die messcherp vast. Scherp maar nooit schel. Hard en toch transparant. Vast ook de verdienste van de broertjes Young.
Mijn hoogtepunten naast de al genoemde liedjes zijn de titelsong en de snellere tracks Shake a Leg (knappe gitaarsolo’s!) en Givin’ The Dog a Bone. De lome afsluiter Rock ‘n’ Roll Ain’t Noise Pollution is bovendien een verraderlijke meezinger.

In datzelfde 1980 verschenen heftiger albums, die mij ruim een maand later definitief bij de lurven zouden grijpen. Bovendien kwam in dezelfde week dat Back In Black de albumlijst betrad, iets hoger Seventeen Seconds van The Cure binnen, nog zo’n klassiekertje dat mij in het hart zou raken. Muziek in overvloed, ook toen, maar uiteraard bleef ik AC/DC volgen. Waar staat de schijf nu?
Back In Black blijft hun sterkste in het tijdperk Johnson, dit niveau haalden ze nooit meer. Op latere albums mis ik de speelsheid die op eerder werk vaak klinkt. Dat komt niet door hem, vermoed ik: in interviews (zie YouTube) is goed te merken wat een hartelijke vent Johnson is. Begin een gesprek en zijn grappen en grollen krijg je er gratis bij. Nee, ik vermoed dat de ”oude” bandleden met het verlies van Bon toch een kras op de ziel opliepen, waardoor iets van het kwajongensgevoel meestierf.

Vinyl ben ik kwijt, helaas, doe het nu met streaming. Daarover gemopperd: waar-om die ir-ri-tan-te tikken vooraf bij de titelsong? Zo begin je een B-kant niet. Maar vooral: dit bleef/blijft een fijn schijfje. Zo popte twee jaar geleden, na het jaren niet te hebben gehoofd, Givin’ The Dog… op in mijn hoofd en was er niet uit te slaan. Hoe bijzonder!

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

AC/DC, dat is voor mij die band die ik tijdens de jaarlijkse Top2000 weleens voorbij hoor komen en waar ik dan meestal weinig tot niks mee kan. Voor het eerst dat ik een heel album hoorde. Oké, hier hebben we album nummer 2 waar ik niet doorheen ben gekomen (dat betekent eigenlijk dat ik tijdens het luisteren nummers skip met hoop op iets anders). Hier is één duidelijke reden voor aan te wijzen en dat is de ‘zang’. Die werkt heel erg op mijn zenuwen. Het is waarschijnlijk één van de herkenpunten van AC/DC, maar met dat geknepen en schreeuwerige gedoe kan ik helemaal niks. Snel uit en door met het volgende album.

Ik heb 7 jaar gestudeerd om deze nobele titel te dragen. In mijn vele coschappen heb ik complexe diagnoses gesteld. Deze is echter vrij eenduidig: Glibberig.

'Rock and roll is just rock and roll' zingt Johnson in het laatste nummer. Wat moet je meer zeggen over dit album. No nonsens en constant, zonder zwakke nummers, AC/DC in optima forma, wellicht hun beste.

Voor de goede verstaander is er overigens nog best wat variatie af en toe. Het onheilspellende begin van Hells Bells, het vleugje blues in Rock and Roll is Noise Pollution. Let Me Put My Love... heeft ook weer een eigen sfeertje. Het zijn allemaal nuances, maar toch.

Ook ik vind dit na 40 minuten wel mooi geweest. Maar na die 40 minuten is mijn humeur steevast beter dan ervoor.

Plaats 10 willekeurige mensen in een kamer, zonder social media.
Zet dit album 3x achter elkaar op...
Wedden dat ze op een gegeven moment niet meer stil kunnen zitten en op één of andere manier mee gaan bewegen, deinen of tappen met hun voet!
Dat is AC/DC!
En dat is waar het om gaat!