Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)

Tis eenvoudige muziek natuurlijk, dat zeker, maar kom er maar eens op, daar is zeker iets van te zeggen. Het klinkt met een paar akkoorden en een zware sound best goed bij vlagen. Sommige nummers zijn ook echte punkklassiekers met eeuwigheidswaarde natuurlijk.

Kledingzaak in de jaren zeventig.
Vervelende jongeren die voor het pand de boel verzieken.
Beetje rondhangen en wat schelden tegen bezoekers.
Weinig steun bij de gemeenteraad.
Straatverbod opleggen is onmogelijk.
Dan maar praten met deze randdebielen.

Denk aan het verdere leven, probeer er iets van te maken.
Maar er is voor ons geen toekomst, meneer.
Roodharig schoffie doet zijn beklag.
Vette snottebel hangend aan zijn neus.
Wij hebben gewoon de behoefte om zinloos rond te hangen.
Na een uurtje praten komen ze tot een compromis.

De eigenaar heeft ergens nog een vriendin.
Studerend aan de mode academie.
Ontwerpster van shockerende resultaten.
Niet passend in het tijdsbeeld.
Draagbaar gemaakt voor de groep puberende kinderen.

Laten we maar gelijk een single opnemen.
Om het statement te benadrukken.
Prima, we hebben toch een overvloed aan tijd.
Ergens op een shirtje in de collectie stond een mooie spreuk.
Anarchy In The U.K.
Nog eventjes een tekst erbij verzinnen, en het is klaar.
Maar wij hebben geen muziekinstrumenten.
Aan speelervaring is ook een tekort.

Uiteindelijk werd er wat in elkaar geknutseld.
Blijkbaar was er behoefte aan.
Oud klasgenoten werden uitgenodigd.
Samen naar het concert.
Soort van vervroegde reünie.
Broers en zussen kwamen mee.
Sommige aangekleed door de kunstenares in wording.

Al vrij snel ging het gerucht Londen rond.
Een nieuwe band die de kijk op de wereld veranderde.
Steeds meer toeschouwers.
Dus er moest een volledig album komen.
Eerst werd er nog een plaatje gemaakt voor de koningin.
Ter ere van haar 25 jarige regeringsjubileum.
Ze kon het wel waarderen, maar de BBC snapte de humor daarvan niet.
Gelukkig vele anderen wel.
En zo het geschiedde.

Ik heb ooit een tijd gehad dat ik een beetje into punk was. The Exploited, Discharge en Subhumans onder andere. Dat kwam door metal crossover bands als Suicidal Tendencies, S.O.D., Crumbsuckers en anderen. Maar ik was daar ongelofelijk snel op uitgeluisterd. Never Mind the Bollocks is echter wel een klassieker die genietbaar blijft. Het is hoedanook een belangrijk tijdsdocument.

Wat een laag gemiddelde; dit is voor mij een absolute klassieker.
Jammer genoeg bestaan er weinig echte punkers; daarmee bedoel ik dat ze na een tijdje gewoon met moeder de vrouw naar Celine Dion en Robbie Williams luisteren.
Ik luister nog geregeld naar deze plaat; jammer genoeg is mijn vrouw ondertussen mijn ex-vrouw geworden. Dus waarschijnlijk hebben al die 'posers' gelijk dat ze hun ziel verkopen aan de duivel.
Maar mijn zoontje van bijna elf jaar is fan van Ramones, Bad Brains, Madball en ook deze plaat vindt hij goed. En daar ben ik verdomde trots op.

tsja weet je wat ik echt het jammere vind van echte punk vind, het is onderling te ononderscheidend. pas als je toch iets gaat experimenteren(post-punk) vind je echt verschillende stijlen.

Daar is een woord voor: evolutie. Punk was in eerste instantie een reactie gericht tegen het rock-establishment en als zodanig niet gericht op diversiteit.

Overigens is het noch steeds een dooddoener van de eerste orde want tussen bijv. de eerste albums van Penetration, Adverts, deze Pistols, The Clash en The Stranglers (Rattus Norvegicus) zit een straatbreedte aan variatie; beweren det er te weinig onderscheid is, zou hetzelfde zijn als beweren dat In the Court of the Crimson King te weinig onderscheidend is van Discipline.

Prick up your ears!

Luisterend naar de plaat doemt langzaam het beeld van milli vanilli op. Het gaat natuurlijk louter op voor het punt dat zij een bedenksel zijn en eerder passen in de lijn van The Archies en The Monkees dan dat zij elders ingepast kunnen worden.

Wauw, dat is volgens mij de eerste keer in de geschiedenis van de Sex Pistols dat ze in verband worden gebracht met Milli Vanilli.

Johnny Rotten zong toch echt zelf op dit album hoor

Milli Vanilli?

Als je geld uit zou geven aan professionele muzikanten
om zo slecht een album in te spelen, ben je helemaal gek.

Sleutel is volgens mij Glen Matlock.

Die is verantwoordelijk voor heel wat composities,
maar mocht algauw niet meer meedoen wegens te goed.
Hij werd vervangen door Sid Vicious en daar begon de mythe.

Snel daarna (1978) zou Rotten eieren kiezen voor zijn geld
en met Public Image Ltd beginnen. Wat er na dit album
van de Pistols overbleef is een zootje ongeregeld.

De Sex Pistols dat is één welgemikte fluim die Never Mind the Bollocks heet.
En een handvol bijhorende b-kantjes. Al de rest is opgeklopt snot.

ps. Die fluim is wel 5* waard.

Het was inderdaad eerst een fluim richting de muziekindustrie en de gevestigde grote namen. Toen later de verhalen omtrent de ontstaansgeschiedenis van de plaat in de media verschenen heeft men de eigen erfenis er onder gekotst, met als gevolg dat de bands tegen wie dit een statement moest zijn eigenlijk alleen maar beter zijn geworden.

Mooie zin.
Ik weet alleen niet wat het betekent.

Men wilde een revolutie ontketenen door zich te verzetten tegen de gevestigde grote namen zoals Fleetwood mac, Eagles en Led Zeppelin. De Stones waren te groot in die tijd. Deze bands hebben zijn nog steeds groot en ook E.M.I. bestaat nog steeds. Punk is achteraf een schop in het luchtledige in de hoop dat je een kont raakt. Ook de fluim is aanvankelijk welgemeend maar niet goed gericht.

Punk maakt nu gewoon deel uit van de gevestigde orde.
En om nou jezelf onder je kont te gaan schoppen.......

Als ik over een fluim spreek, dan zegt dat iets over boosheid.
Anger is an energy zou Lydon later zingen bij PIL (Rise).

Of het de bedoeling was om de wereld te veranderen, nou nee.
Maar het is niet omdat ik de gevestigde orde niet kan omverwerpen
dat ik ze geen welgemikte stamp onder de kont mag geven.

Ik wil de Dylans, de Springsteens en de Youngs niet tellen
die ook rebelleerden, maar evenmin de wereld veranderden.
Een geweten schoppen heet zoiets.

Men hoeft niet altijd te slikken wat de grote boze wereld met je doet,
ook al ben je gedoemd om erin verder te leven. Vloeken lucht op.

Misschien maakt het zelfs deel uit van de charme van deze plaat.
Deze Pistols pretenderen nergens een oplossing te hebben voor de problemen.

Ik moet kotsen als ik een hoes van Led Zeppelin zie, dat zei een bandlid van The Clash. The Ramones hebben wel degelijk het gevoel dat zij de muzikale wereld veranderd hebben, tenminste dat gaven zij in interviews altijd te kennen. Zij hbbben daar in de beginjaren ook aan hun idealen vastgehouden. Never mind....was lange tijd het grootste statement van de punk, later heeft de plaat fors aan kracht ingeboet om de eerder genoemde reden.

1967 en 1977 zijn twee belangrijke jaren, voor met name rockmuziek. De culturele revolutie van 1967 riep rockmuzikanten op, maar zoveel mogelijk te experimenteren. Wees maar ambiteus, politiek engagement, zoek oplossingen. 1977, zet zich in zekere zin af tegen 1967. Wees maar kort en bondig, liever een goed gerichte trap dan oplossingen zoeken, blijf op de grond en wees vooral niet te ambiteus.

Beide revoluties hebben heden ten dage nog invloed op de rockmuziek. Zowel het korte en bondige statement heeft wederklank, als het experimentele ambiteuze politieke engagement. Beiden statements hebben nog nauwelijks aan kracht ingeboet.

ja klopt, maar het gaat mij om het statement dat in eerste aanleg aan deze plaat werd toegeschreven en dat aan kracht heeft ingeboet. Niet zo zeer als dat wat met punk in zijn algemeenheid werd afgegeven.

Maar noem eens een plaat waar het oorspronkelijk statement
niet aan kracht heeft ingeboet. Ik begrijp het punt niet dat je wil maken.

Elke plaat is toch spreekbuis van een generatie.
And the times are always a-changing ...

de debuutplaat van zowel Ramones als de The Clash.

Tja, in 1977 kwam deze plaat écht uit het niets vallen en ik heb nieuws voor eenieder die meent dat de US punk-georiënteerde beweging (veelal in San Francisco en New York,mede met wortels in het verleden van de gruizige rauwe rock als MC5 en The Seeds) in die richting wees: in 1977 was er geen internet, geen blogs, geen MuMe en alles wat je kende, wist je van hearsay of van enkele bladen.

En geloof me: punk kwam als een shock - niet wees erop dat her eraan zat te komen. En nou kunnen we met zijn alle lekker tantje_betje blijven spelen ("koekje erbij?") over de muzikale kwaliteiten ervan, maar dat is irrelevant. Dit is een landmark, net zoals Led Zeppelin 1, Liege and Lief, Everybody Knows This Is Nowhere, Dark Side of the Moon etc - een ijkpunt voor een (nieuw) subgenre muziek.

En ook al vind je dit takkeherrie (en dat vond sommigen toen ook), kan je niet de historische impact ervan ontkennen - da's te zot voor woorden.

Eerlijk gezgd als ik latere punk draai als GBH, of UK Subs of recentere, dan valt me op dat Pretty Vacant eigenlijk best rustig is en helemaal niet zo lawaaiïg.

Overigens: The Ramones drongen in NL trouwens pas echt door (79/80) toen de meeste punk al in de post-punk zaten. Dus dat punt claimen voor The Ramones klinkt een beetje als geschiedvervalsing achteraf - tenzij je natuurlijk óf een 'early adopter' was en in '76 al je eerste Ramones album kocht (daar waren er in NL toen nog geen 50 van verkocht) of luisterde naar het radioprogramma op de VPRO, Spleen (volgens mij), want daar passeerden de Ramones regelmatig; en wellicht ook in Oorkussen.

Deze plaat heeft in mijn beleving juist enorm aan kracht ingeboet toen ik meer kwam te weten over de omstandigheden van haar ontstaansgeschiedenis. Ik ga daar helemaal in mee voor wat betreft de genoemde platen, maar door deze in dat rijtje te zetten krijgt deze te veel en doe jij de andere tekort. Althans zo beleef ik het.

Heb je 'm nou wel of niet in 77 gehoord en gekocht, want dat is de meest relevante vraag?

Achterafperspectief is nl altijd een verschuiving. Overigens had én heb ik ook meer (qua muziek) met Richard Hell & The Voidoids en Johhny Thunders (1e solo), maar dat doet niets af aan het historische belang van deze schijf destijds en ook nu nog.

Vandaar de herhaling van mijn vraag: 1977 of later?

ik zelf heb de plaat in 1977 niet gekocht maar wel gehoord. ik weet ook uit ervaring wat de plaat teweeggebracht heeft. Het haalde alle actualiteitenprogramma's op de nederlandse buis. Het was bijna net zo schokkend als Elvis decennia ervoor en The Beatles later. Punk was gevaarlijk met The Pistols als hun belangrijkste exponent. Daardoor prikkelden zij velen, mij incluis. Het stelde iets voor. vandaar mijn teleurstelling achteraf.

Overigens: The Ramones drongen in NL trouwens pas echt door (79/80) toen de meeste punk al in de post-punk zaten. Dus dat punt claimen voor The Ramones klinkt een beetje als geschiedvervalsing achteraf - tenzij je natuurlijk óf een 'early adopter' was en in '76 al je eerste Ramones album kocht (daar waren er in NL toen nog geen 50 van verkocht) of luisterde naar het radioprogramma op de VPRO, Spleen (volgens mij), want daar passeerden de Ramones regelmatig; en wellicht ook in Oorkussen.

Na haar release kun jij platen toch beter of slechter gaan vinden? Ik vind de gelijknamige plaat van Robertson achteraf veel beter en belangrijker dan in 1987, ondanks dat ik deze in de eerste week van de release heb aangeschaft, om maar een voorbeeld te noemen.

Dat kan heel goed - overigens zegt dat net zoveel over je eigen ontwikkeling als over het album.

Je eigen waardering (ook de mijne kan schommelen als een sinusoïde) en ik zou graag willen dat ik alles dat ik ooit verkocht heb, omdat ik het zat was, nog in mijn bezit had.

Pas op de langere termijn middelt zoiets zich uit. Het historische belang destijds blijft, ondanks de relatieve muzikale waarde ...... achteraf.

Je moet eens weten hoeveel jongens een band zijn gaan vormen o.i.v. punk - met Pistols als het grote voorbeeld. In mijn omgeving destijds kende ik er al een tiental. En dat is imo wel een bewijs van het belang van dit album - het gevoel van "ik kan het ook en ik hoef geen conservatorium ervoor te volgen".

Ja maar het onderstreept meer en meer datgene wat mij in deze plaat het meest teleurstelt. Namelijk die argumenten dat het niet langer het statement kan zijn en het meer en meer een bedenksel is. De interviews op televisie vallen nadien ook meer op zijn plek. Ik kan mij Rotten als spreekbuis van de band herinneren die naar nu gebleken is een rolletje heeft gespeeld in deze door hem zelf bedachte act die niet anders dan in rotzooi kon eindigen. De verschillen tussen The Archies, The Monkees en alles van er aan boybands in de jaren negentig van de band gerold is worden steeds kleiner, met dit verschil dat punk op dat moment een sound was waar de muziekgeschiedenis aan toe was, maar waar The Sex Pistols niets van meenden. Ook daar is niets mis mee maar het niet genoeg voor het verkrijgen van eeuwige roem en daar komen de genoemde (Mjuman) platen wel voor in aanmerking. Wederom stel ik dat ik het zo beleef.

Ik snap nog steeds het punt niet.

De muziek zelf is toch het grootste statement
als je dan toch over een statement wil spreken?

Johnny Rotten speelt een spelletje met de media.
Dat doen ze toch allemaal, Snakeskin, en doen ze dat niet
dan horen we van zo'n band enkel en alleen in het underground circuit.
Dan word je beluisterd door de happy few die je daar komen ontdekken.

En God Save the Queen en Pretty Vacant
zijn wat mij betreft tekstueel een verwoording
van de opgestoken middenvinger van heel wat laaggeschoolden
die ook anno 2010 soms eens willen spuwen op het establishment.

Dat een groep als de Pistols daar met deze plaat
ook in de muziek een spreekbuis voor werd lijkt me
als statement of hoe je het wil noemen sterk genoeg.

Dat schoppen tegen de schenen van gevestigde
rockgroepen als Led Zeppelin en Deep Purple neem
ik met een zak zout. Dat kan me vandaag niet verdommen.

En natuurlijk hebben de Pistols niet het alleenrecht.
Er waren nog bands (Mjuman noemde ze al in een vorige post)
die mee in de frontlinie stonden. Het gaat me niet om wie eerst of niet.

Ik zou trouwens niet weten welk statement The Clash
of The Ramones hebben willen maken? Het valt me trouwens op
dat die eerste groep zich muzikaal echt wist te ontwikkelen en die tweede
toch vooral in het 1 2 3 4 go repertoire bleef hangen.
The Ramones zijn de Status Quo van de punk.

Eindelijk eens een interessante en beschaafd lopende discussie
bij dit album dat telkens weer diezelfde vraagtekens blijft oproepen.
Blader gewoon terug en je komt soortgelijke discussies tegen.

Het punt is volgens mij nochtans simpel. Muzikaal stelt dit weinig voor. De kracht moet dus voortkomen vanuit de authenticiteit die erachter zit. Als die eigenlijk ook nog eens blijkt te ontbreken dan wordt het een behoorlijk flauw geheel. Even leuk voor zolang de schijn kon opgehouden worden.

ik heb mijn punt al een paar keer uiteengezet. Never mind ..... heeft bij mij aan kracht ingeboet omdat om de genoemde redenen men de eigen integriteit te grabbel heeft gegooid. De geloofwaardigheid ervan is heftig aangetast en daardoor verschaft de plaat mij niet meer het gevoel dat het eerst wel opriep. Dat statement is iets wat de eersteling van The Clash nog heel duidelijk uitdraagt. Dat The Clash zich ontwikkelde heeft weer met andere zaken te maken en dat heeft alleen maar nog mooiere platen opgelevert.De Ramones zijn de punk trouw gebleven ook toen het nieuwtje er allang af was.