Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)

Authenticiteit is een gevaarlijk begrip.

Dan ga je ervan uit dat je in een kunstwerk kan lezen
wat de maker ervan jou heeft willen vertellen. Dat is mogelijk.

Maar hier gaat het om een plaat die bij duizenden mensen
iets losmaakte waardoor zij evenzoveel groepjes zijn begonnen
waarvan er trouwens een aantal groter zijn geworden dan de Pistols.

Het gaat er bij mij niet alleen om wat een muzikant precies bedoelt.
Het gaat er bij ook om wat de muzikant weet los te maken bij het publiek.

De manier waarop ik naar een plaat luister zegt ook iets
over mezelf als persoon. Een plaat is niet enkel goed omdat
de muzikant mij een heldere boodschap wist te formuleren.

Een plaat is ook goed als ik me herken in wat gebracht wordt.
En daar kan je bij deze plaat niet omheen. Duizenden mensen
hebben hier een kick (mag je ook letterlijk lezen) door gekregen.

Vind je de plaat niet goed: voor mij okee.
Muzikaal technisch stelt ze niet veel voor.
Maar de plaat kicks ass en dat telt ook.

Maar vaak is het wel een blinde energie. Veel punk knalt zichzelf dan ook te pletter tegen de zelf opgeworpen muur van stompzinnigheid.

Want je kan wel als een woesteling staan roepen dat er in de maatschappij no future is voor jou, dat werk je voor een deel zelf alleen maar verder in de hand door dat schoppen, er uiterlijk als een krankzinnige bij te lopen en verder de hele dag wat te nietsnutten.

Een andere manier waarop dit soort punk zichzelf in de staart bijt, is dat het zijn bestaansrecht verliest op het moment dat de uiting ervan veel succes en geld oplevert en zich toelaat zelf gevestigde orde te worden.

Natuurlijk is punk meer dan dat. En dan denk ik aan de New Yorkse scene, die wel de energie van woede met intelligentie wist te kanaliseren. Kijk naar Patti Smith vandaag en dan weet je wat ik bedoel met authenticiteit.

Veel van de bands die in het kielzog van de Sex Pistols voortkwamen combineerden ook prima woede met intelligentie hoor, zelfs Rotten's eigen PIL was daar sterk in!

De volgende band die de boel op zo'n grote schaal wakker schudde had toevallig ook een album dat Nevermind heette.
Ook nu wordt de impact van een Nirvana te niet gedaan, maar die was er wel degelijk.

Waarom dit voorbeeld?

Ik ben te jong om Sex Pistols bewust mee gemaakt te hebben, maar het lijkt mij een vergelijkbaar effect.

Nu zeg je iets wat essentieel is: "waar de Sex Pistols niets van meenden" en dat, beste Snakeskin is nou net de crux van de autonomie van een creative uiting: je maakt iets moois, iets goed, maar op het moment dat je het hebt gepubliceerd heb je er geen controle meer over. Jouw eigen mening, jouw eigen idee als auteur is slechts een noot aan de zijlijn, de receptie van het werk en de context ervan bepaalt hoe het verloopt.

Zelfs al zeg je dat je het establishment in de maling hebt willen nemen, wordt je creatieve uiting toch als kunst gezien - werk en maker worden ahw ontkoppeld. En het publiek. met een dringende behoefte aan duiding van de creatieve uiting - always looking for clues - gaat naarstig op zoek naar tekenen in de biografie om de betekenis te decoderen. Alas, want die is gemanipuleerd door mensen als McLaren en Lydon en heel bewust - u wilde een dubbele bodem, wel die is er driedubbel. Het establishment (EMI) is scerwing us, well we'll screw them too - backwards. Niets is helemaal waar of helemaal gelogen, zelfs deze uitspraak niet.

Ook het omgekeerde kan waar zijn: je doet als creator je stinkende best een mooi origineel werk te maken, je stapelt laag laag op laag in je muziek en de kritiek doet het af als banaal en barok - dan kan je lullen wat je wilt, als het publiek de mening der kritiek deelt, ben je klaar - zippo, presto.

Wat is dan de eeuwige roem van The Pistols? Welnu dat ze voor reuring hebben gezorgd: het dekbed van de popmuziek zo hebben opgeschud dat de veren eruit stoven.

Want, was het niet Lennon die ooit bij een optreden voor het Britse hof zei: "het gewone publiek mag graag applaudisseren, de duurdere lieden op het balkon hoeven allleen maar met hun juwelen te schudden". Lennon was zich daarmee terdege bewust dat pop onderdeel vam het establishment was geworden. En precies tegen datgene zette Lydon c.s. zich nou net heftig tegen af ("God Save The Queen").

Jij gaat er dan nog steeds vanuit dat de band integer is, tenminste jij stelt dat de Sex Pistols ergens tegen aan schopten. Maar juist dat punt is niet waar en daar zit inderdaad de crux.
Enerzijds geef jij zelf aan dat er gemanipuleerd is, anderzijds ga jij uit van de intregriteit van de band bij "God save the queen".

De dubbele bodem beleef ik ook anders. De pers nam de band en haar plaat serieus. Hierdoor ontstond het probleem van de band dat zij een voortrekkersfunctie kreeg toebedeeld waar het niet aan toe was en waar zij ook geen invulling aan kon geven, met als gevolg dat de band een kortstondig leven beschoren was. Een andere dubbele bodem is dat de punk door de industrie werd opgekocht en de vooraanstaande bands contracten tekenden bij de grotere labels tegen wie Sex Pistols zo verzetten met EMI als grootste voorbeeld en waar zij zelf niet van konden profiteren. Zelf hielpen de Pistols overigens Virgin een groot labet te worden.

Waarom hebben sommige honden korte staarten? Omdat ze zo vaak ronddraaien en er zelf in bijten?

Mac - was een manipulator optima forma; dat grapje herhaalde ie bij Bow Wow Wow. Lydon had letterlijk en figuurlijk overal schijt an - provoceren vond-ie leuk - dat werd gestimuleerd en dankbaar benut, sterker nog dat werd uitgebuit.

Totdat John opdraafde in een muziekprogramma, iets in de zin van "De smaak van ..." en John uiterst weloverwogen en to-the-point zijn keuze voorstelde en toelichtte. John is absoluut geen domoor, wel een cynicus en ten tijde van de Pistols nog niet zo heavy into dope; dat werd ten tijde van PIL wel anders (trouwens).

Te veronderstellen dat de Pistols slechts een dubbele bodem hebben staat gelijk aan de onderschatting van het Salt-effect (met Angelina Jolie) en aan het belang van ad-hoc partnerships.

Ooit Risk gespeeld - met zelfbedachte, aanvullende regels? De pers nam hen misschien serieus, maar dat is niet het belangrijkste - de pers deed verslag, tekende op en leverde er de plaatjes bij. Ze creëerden een zelfdragend podium en kregen zodoende veel verhalen (w.o. het bekende van Sid Vicious en zijn taxi-gebruik). En Mac en John genoten ervan - zoals een varken zich in de modder kan wentelen. En who is then to blame - het varken dat doet wat een varken eigen is (zich wentelen in modder), de pers die de modder aandraagt, of de muziekliefhebber die de scharrel-output (wisseling van platenmaatschappij) aanschaft?

Achteraf een oordeel vellen over iets wat toen hot was (en het nu af doen als minder belangrijk) klinkt een beetje als een oordeel vellen over het verlies van je eerste jeugdliefde ("ik had beter moeten weten") - vaak zijn die eerste appels waarin je bijt het zuurst.

En Richard Brandon heeft altijd een neus voor publiciteit en goede moves gehad - EMI staat nou niet echt bekend om zijn verantwoorde strategische en tactische keuzes. Of het zou moeten zijn dat het de eerste major was die 5000 mensen op straat zette - en hier past eigenlijk wel dat citaat van The Pistols over EMI.

kronos vat het prachtig samen. Een ander voorbeeld om het geheel iets te verduidelijken is de tv serie "Roots". Handelend over de verschrikkingen van een zwarte familie die als slaven naar de VS gehaald zijn. Een enorme hit, de impact was groot, totdat de schrijver ervan bekende dat grote delen ervan niet waar gebeurd zijn. Je voelt jij beetgenomen en dat is wat ik bij deze plaat heb. In 1987 stond de plaat in de Top 100 van de critici rondom een tiende plek, bij de meest recente is hij buiten de Top 100 gevallen. Ik wijd dat aan de geloofwaardigheid van de band.

Snakeskin, vanwaar haal jij de stelligheid dat Rotten en ço
conceptloze marionetten waren in de handen van McLaren?
Is dat ook niet in de eerste plaats een veronderstelling.
McLaren manipuleerde ook niet alles, alles.

Over geloofwaardigheid gesproken.

Ik hoef je niet uit te leggen dat Sinterklaas niet bestaat.
Toch spelen miljoenen volwassenen jaarlijks het spel mee
met hun kinderen. Gaan die kinderen hen dat later kwalijk nemen?
Neen, ze hebben ervan genoten. Want het was indrukwekkend.

Sex Pistols waren indrukwekkend in 1977.
Die indruk was reëel, al waren de Pistols zo fake als je maar wil.
De indruk die de band maakte op de wereld was reëel.

Die indruk heeft heel wat moois doen ontstaan.
En daar heb ik respect voor, ook al stelt het muziektechnisch niet veel voor.

Net zoals ik nu zelf de Sint ensceneer voor mijn eigen kids.
Omdat diezelfde Sint ook mijn jeugd kleur en inhoud heeft gegeven.

De Pistols deden hetzelfde.
En derics vergelijking met Nirvana klopt als een bus.

Never Mind the Bollocks was een attitude die werkte in de 70s.
Het kan me geen kloten schelen dat hele gemenebest.
Onverschilligheid als een wapen, een fluim op de wereld.

En of de Pistols dat nu meenden of niet,
verandert niets aan de impact van hun plaat.

Nevermind was ook een attitude in de prille 90s.
Het raakt me niet langer wat de boze buitenwereld met me doet.
Een houding van berusting, onverschilligheid als schild.

En of Cobain het nu meende of niet (hoe integer
of authentiek schat je hem eigenlijk in?) verandert
geen ene reet aan het feit dat die Nirvana plaat
een punt van herkenning vormde voor een generatie.

En dat is nou net de reden waarom die platen zo succesvol werden.
En misschien ook waarom ze dat in het huidige tijdsgewricht niet meer zijn.

Nogmaals, respect daarvoor, ook al zou ik de plaat in kwestie
geen 5* sterren geven. Dan nog had (en heeft) ze haar bestaansrecht.

Mag ik nog eens beklemtonen
dat ik dit een heel interessante discussie vind.
En dat ik jullie niet in het ongelijk wil storten, maar het fijn vind
door jullie standpunt (respect) uitgedaagd te worden
om het mijne te verfijnen en verduidelijken.

Ai, is de kuil van authenticiteit nog niet gedicht? Da's een hele grote net als die van de biographical fallacy - daarover heb ik als eerder wat geroepen.

Een tv-serie zoals Roots is gebaseerd op fictioneel proza (Alex Haley) - het hoetft niet waar te zijn in ieder detail, het geeft een schets met een hoge mate van waarschijnlijkheid/aannemelijkheid. Het had zo kunnen zijn - hoe het dan echt geweest is, doet er niet toe. Aan fictioneel proza kan en hoef je niet de grens van 100% authenticiteit te stellen - zie menig voorwoord voorin een roman.

De impact, het succes is al geweest. Ontken voor mij het bestaan van de tweeling Klinkhamer, de boot met de naam Kameleon, Gerben de boerenknecht, Zwart de veldwachter en dan nog ontneem je me niet het genoegden dat Hotze de Roos mij als joochie verschafte met zijn boeken over de Kameleon en de tweeling Klinkhamer.

Verwachten dat achter de Pistols authenticiteit schuilging, is hetzelfde als verwachten dat elk filmdecor een afspiegeling van een reële ruimte is. En dat is strijdig met een fictioneel werk; en wellicht waren de Pistols in zekere zin ook wel fictionele figuren, net als Adam Ant, Annabella Luwin, Ziggy Stardust,The Thin White Duke, the romantic warrior of Captain Sensible; en was het niet B.B. King die zijn gitaar een naam gaf, Lucille. Hoeveel fictionele namen zijn er niet in de punk- en wave-scene gebruikt; en hoe authentiek en reëelzijn de identiteiten die daarmee samenhangen?

De weegschaal van de authenticiteit hanteer je zelf; waarom zou je dat concept moeten hanteren; je kunt zo'n Pistols toch gewoon nemen voor wat het was en voor wat het je bood destijds?

En dat critici er momenteel weinig waarde aan hechten zegt mij niets, ook hun waardering is aan een slingerbeweging onderhevig.

Maar ik hoop toch niet dat het een criterium is om een plaat wel of niet goed te vinden? Moet je eens kijken wat voor bagger al niet iets kan losmaken bij het publiek.


Je laat je in je mening over een goede of slechte plaat toch niet beïnvloeden door het feit dat duizenden mensen er een kick door hebben gekregen?

"Muzikaal technisch stelt ze niet veel voor". Dat klopt, ben ik ook in ieder geval met je eens. Maar "kicks ass en dat telt ook", voor wie dan? Niet voor jezelf blijkbaar en dat lijkt mij dan alles bij elkaar ruim voldoende om de plaat af te serveren (of slechts van een gering aantal sterren te voorzien).

Musician, nu draai je de zaken toch echt om.

Er zijn hier users die Never Mind overroepen vinden
omdat ze er zelf niets aan vinden. Dat je er zelf niets aan vindt,
is voor mij okee, maar daarom ook gaan beweren dat anderen
deze plaat overroepen getuigt voor mij van weinig respect.

Deze plaat heeft bakens verzet.
Dat volstaat voor sommigen blijkbaar niet om de plaat in zijn waarde te laten.
Ik durf echter niet beweren dat een plaat overroepen is omdat ik ze niet goed vind.

Ik kan hoogstens beweren dat ik niet zie,
wat anderen erin zien. Maar dat anderen er veel inzagen
is een feit tenzij je de muziekgeschiedenis wil herschrijven.

Het gaat dus helemaal niet om ik die een plaat goed vind
omdat duizenden mensen ze goed vinden. Het gaat niet om mijn oordeel.

Het gaat erom dat als een plaat bakens verzet
en ik ze niet goed vind, ik toch respect kan opbrengen
voor die mening van anderen door te erkennen dat de plaat
wel wat betekent voor veel mensen. En dan vind ik het argument
over de artisticiteit van een plaat (quasi nihil op Never Mind the Bollocks)
en authenticiteit (zeer discutabel wellicht) onvoldoende wegen.

Dat zijn ook criteria, maar niet de enige.
Misschien wel voldoende voor jou, maar dus niet voor mij.
Receptie, zoals Mjuman fijn uitlegt, weegt ook.

En als je mijn mening over de plaat wil kennen.
Het is heerlijke muziek om je frustraties uit te bannen.
12 songs lang godverdomme roepen kan helend werken.

Anger is an energy (no solution, I know). Muziek bevrijdt.

Niet helemaal. Volgens mij betwist niemand hier dat Never Mind the Bollocks geen impact had.

De tragische afloop met Kurt Cobain laat misschien wel zien hoe onmogelijk het is integer tegen het systeem te schoppen en tegelijk massaal succes in dat systeem te hebben.

Dat punt zal zeker mee gespeeld hebben, maar Kurt was ook een verslaafde junk met heftige buikklachten en geen verdere uitweg zag.

De impact van Never Mind is nu moeilijk voor te stellen; Nirvana leek mij geschikt vergelijkingsmateriaal.
Elvis of The Beatles had ook gekunnen.
Zelfs wat Doe Maar in Nederland veroorzaakte is vergelijkbaar.

Behalve dat niemand hier, voor zover ik gelezen heb, de impact die dit destijds had ontkent, vond ik het wel een goede vergelijking, deric. En misschien verwees de titel Nevermind wel naar dit album.

Dat bedacht ik mij vandaag opeens dus ook.

De impact van Never mind the bollocks..... in die tijd beperkt zich met name tot boodschap en veelvuldig in het nieuws verschijnen.

Het aantal mensen dat zich als punk ging gedragen c.q. de stroming ging aanhangen was relatief klein. Vooral redacteuren van (grote) muziekbladen vonden het vooral geweldig.

Getuige de verkoopcijfers (en er werden in die tijd, 1977, 1978, miljoenen platen verkocht) van rockmuziek blijft de punk als muzikale stroming vér achter. In de VS deed het nagenoeg helemaal niets.

Muzikaal vind ik het al weinig, (de Sex pistols hebben na Never mind... en op eigen benen trouwens nooit meer iets weten te presteren) als ik daar dan de commerciële drijfveren van Malcolm McLaren bij optel lijkt mij Nevermind van Nirvana daarentegen een oase van oprechtheid en talent.

Maar wie ben ik?

Prachtig kort en bondig verwoord waar ik het tot de laatste letter helemaal mee eens ben.

Dit vind ik ook een erg sterk verhaal kort, duidelijk en bondig zoals punk zelf ook is.

En heel erg waar vooral.

Al kan ik mij in de standpunten van Dazzler ook erg goed vinden.

2 duidelijke meningen van 2 users die hun standpunten en mening erg goed verwoorden kunnen, en daar erg sterk in zijn.

Leuke discussie bij dit album overigens.

De discussie begint nu een uiterst complexe te worden, aangezien er opeens een aantal extra zaken bij in gevlecht worden.

De oorspronkelijke inzet was het historische belang van The Sex Pistols an sich zonder daarbij kwalificerende uitspraken te doen over de muziek.

Door de intro van Nirvana als vergelijking (20 jaar later) is er een nieuwe dimensie ingevoerd, die hoe goed bedoeld ook - en waarschijnlijk als illustratie (vanuit de beleving van jongeren die de opkomst van Nirvana bewust hebben meegemaakt) - afleidt van het oorspronkelijke onderwerp: nl het historische belang van dit album. Ik betwist overigens niet de impact van Nirvana (al was die minder explostief dan die van de Pistols).

Ook een waardeoordeel vellen op basis van de muziek is niet aan de orde - imo - dan sluit je ahw je ogen voor de impact van dit album.

Last but not least: dit album gebruiken om generiek een waardeoordeel over punk te vellen is ook niet aan de orde - dit is gewoon niet de plaats ervoor.

Het ging hier gewoon om het historisch belang van het album en dat niet willen erkennen, getuigt van gebrek aan inzicht en kennis in de muziekgeschiedenis, want in 1976/77 broeide het in de UK: ik kan me nog herinneren op Kings Road te lopen met aan de ene kant van weg de 'Teds' (wij noemden ze 'vetkuiven' en aan de andere kant de 'punks' en de politie die ertussen door reed.

Overigens is London Calling van The Clash (oorspronkelijk punk) wel degelijk nog een behoorlijk geëngageerd en een muzikaal gevarieerd album en ook het derde album van The Jam (meer introspectie vanuit een sociaal perspectief) kan je niet ongeëngageerd noemen; dat hele waardeoordeel is dus niet alleen niet op zijn plaats (hier), maar ook nog eens onterecht. En ik kan zo een lijst van 10 albums oplepelen waarvoor hetzelfde geldt.

Daar krijg ik toch de kriebels van.
Dat is in een discussie plots het roer omgooien om maar niet
te moeten erkennen dat er wat in de argumenten van de tegenpartij zit.

Ik lees hier wel degelijk dat vermits de Pistols plaat
muzikaal weinig voorstelt, de plaat haar status daarom
dus enkel nog aan haar authenticiteit te danken kan hebben.


Vermits die authenticiteit dubieus is, besluit men dat de plaat overroepen is.

Ik roep: vergeet de impact die deze plaat ooit had niet.
Nu zeg jij: niemand betwist de impact die deze plaat had.
Als dat zo is, dan weegt die impact dus niet als argument.
En daar ben ik het niet mee eens.

Impact speelt wel een rol.

Voor mijn part mag je dit album overroepen VINDEN.
Overroepen in de betekenis van: ik vind dat deze plaat
niet uitstraalt, niet biedt wat ze anderen kan (kon) bieden.

Maar dat zoveel mensen deze plaat wel hoog in hun vaandel dragen
maakt dat je niet kan stellen dat deze plaat overroepen IS. Wat een plaat
met het publiek doet, draagt meer bij tot haar plaats in de muziekgeschiedenis
dan vermeende muzikaliteit of authenticiteit. Zie eerdere voorbeelden.

Daarvoor waren Never Mind the Bollocks en Nevermind
van Nirvana de juiste platen op het juiste moment. Ze definieerden
mee de gevoelens en de gedachten van een generatie jongeren.

En dat erken ik, daar heb ik zelfs respect voor.
Zelfs al zou ik voor zo'n plaat amper 3* overhebben.

Dus stellen dat deze plaat overroepen is vind ik niet juist.
Tenzij je bedoelt dat jij er zelf niets aan vindt vandaag.

Hiermee zet ik mijn punt achter deze boeiende discussie.

Maar is dat dan de erkenning waar je naar zoekt, enkele tientallen punks die rellerig rondliepen op Kings road? Ik dacht dat we het hier over de vraag hadden of Never mind the bollocks wel of geen goede plaat was.

Ik was in de zomer van 1977 op een andere locatie in Engeland, 14 jaar oud en ik weet dat het op mij in die zin indruk heeft gemaakt dat het plaatselijke warenhuis mij de single God save the queen niet wilde verkopen. Wegens niet geschikt voor jeugdige kopers.

Maar ik kan mij de aanwezigheid van punks in het zuiden van Engeland niet herinneren.

De cd's die je noemt (met name ook van The Jam) zijn zeker goed maar de collectieve woede (vanuit de punkbeweging) die constant in verband wordt gebracht met een enorme verandering in de rockmuziek, die zie ik niet per se, ik kan natuurlijk niet over elke band en hun beïnvloeding oordelen.

Ergo, de oude rockers waar ze toen zo tegen ageerden (Yes, Pink floyd, Genesis, Fleetwood mac, Paul McCartney e.a.) zitten er nog steeds (ook al gaan ze naar de 70). De treurige reünie van de Sex pistols met hun enige plaat is eerder meelijwekkend dan dat er nog sprake is van een opstandig punkvuurtje, om bij deze band te blijven.

Dazzler verwoordt het hierboven juist - en ik heb het zelf hier ook al eerder gezegd: de muzikale waarde van dit album is NIET (in kapitalen) de inzet; het ging om de impact.



Sorry - zie het eerder gemaakte punt hierboven: is geen issue; net als in 1991 het een issue is of Never mind wel of niet een goed album is - dat staat los van de impact die het had.



Dat kan maar zo, daar zaten wel veel Mods; twijfels daarover? Check even de film Quadrophenia, gebaseerd op het album van The Who - met Sting in een prominente rol, of de verzamelaar Uppers on the South Downs (met fijne mod-muziek) en mods (ook Jam-fans) en punks go well together.



Een ruim 60-jarige Jagger die nog steeds op het podium staat te zingen "It's only rock & roll and I like it" is dat dan niet pathetic?

Ben je bekend met het (filosofisch) werk van Hegel, waarachter de gedachte van de dialecktiek? These >>> antithese >>> synthese, ken je dat? Leg dat eens over de muziekgeschiedenis heen - dan nog het belang van dit album/deze Pistols ontkennen impliceert het ontkennen van de antithetische fase van de punk.

En dan hebben we het nog steeds niet over de muzikale waarde. Als toegift op deze laatste post van mij over dit onderwerp - want ik wil mezelf niet blijven herhalen - wil ik stellen dat ik van alle UK punk-debuten dat van The Stranglers het hoogste aansla muzikaal gezien en dat ik enorm content ben met de muzikale ontwikkeling die bands als The Jam en The Clash bijv. hebben doorgemaakt.

Hegel heeft het niet over het drietal (these, antithese en synthese) these's.

Dat is a lot of bullshit, dazzler. Waar het om ging was dat dit album achteraf zijn eerst gemaakte impact niet heeft kunnen waarmaken, doordat het op moment van verschijnen gedeeltelijk ook maar een soort van hype was.

Maarre....... Om een lang verhaal kort te maken:
Milli Vanilli heeft er dus niks mee te maken.

Over peulen (lusten) en kosters (klokken en klepels en hun plaats); ik licht e.e.a. even toe:

Van de wiki over Hegel, Marx en Dialectiek:

Begin citaat:
"Marx: De dialectiek is een belangrijk onderdeel in de werken van Hegel en Karl Marx. Daar is 'dialectiek' een term die gebruikt wordt voor het denken vanuit twee polen (de these en de antithese). De tegenstelling tussen these en antithese wordt opgeheven (letterlijk betekenis op een hoger plan gebracht) door de synthese. Hierbij moet worden opgemerkt dat deze triade (these-antithese-synthese) bij Hegel zelf niet voorkomt, hij is door Fichte voor het eerst zo onder woorden gebracht en wordt door de Marxisten aangenomen als een handige en bondige samenvatting van Hegel."

Zo goed Nicci? Jij vindt dit vast ook een historisch en economisch belangrijk album - niet toch?

En dit is pas echt oud-Vlaamse (bestaat dat? - want wij zeggen oud-Hollandse) kullekoek. Het fameuze Engelse gezegde luidt immers: "there is no second chance for a first impression". Oftewel: de eerste indruk telt, en dan doet het er niet meer toe of het album "achteraf zijn eerst gemaakte impact niet heeft kunnen waarmaken", want dat is dus gewoon een klassiek voorbeeld van de second chance - de uitwerking achteraf bezien.

Nooi meegemaakt, beste Kronos, dat je ging stappen en je hormonen je - first impression - leidden naar een aantrekkelijke dame die achteraf alleen erop uit bleek te zijn een gezellige, goedkope avond te willen hebben ten laste van jouw budget? Achteraf had je beter kunnen/moeten weten, maar oh oh, die eerste impressie.

Nee, nooit meegemaakt Mjuman.

Dan ben je altijd een verstandige jongen geweest en/of nog single Een bekend Nederlands ( ik zet het er maar even bij) gezegde luidt: "door schade en schade wordt men wijs" en "al doende leert men"; de Engelsen zeggen het beknopter: "no pain no gain".

Ach, en mjuman zegt dan: die schone madammen hebben wellicht pegels gekost, maar ook voor fun en een fijne impressie gezorgd (en da's ook wat waard) en zo is de cirkel rond en zijn we weer bij het discussiepunt: de eerste impressie van dit album.