Paul McCartney - Chaos and Creation in the Backyard (2005)

Jenny Wren en English Tea zijn natuurlijk compositorisch allicht de sterkste nummers van deze plaat, jammer dat niet iedereen dat begrepen heeft...

bestaat dat??!!!

Hey Peter88, dit is hier Patrick58, ja, Flaming Pie vind ik van de ouder geworden Paul zijn beste plaat.
Maar uit zijn "jongere" jaren vind ik behalve het steeds genoemde Band on the Run ook nog Ram en zeker ook het formidabele London Town gewoon echte topplaten die van begin tot eind beklijven. Mocht je ze niet kennen, ontdek ze maar gauw...

Ik ben een groot Beatlesfan en McCartneyfan, en heb ook al Macca's solowerk, dus ik ken die platen allemaal. Natuurlijk heeft Paul ook in zijn jongere jaren perfecte solo albums gemaakt met Wings. London Town was het eerste album wat ik had van Wings, en dat album heb ik toen bijna grijsgedraaid. Inderdaad een topalbum. Maar als ik zou moeten kiezen tussen zijn Wings platen en Flaming Pie, verkies ik toch Flaming Pie boven bijvoorbeeld Band on the Run.

€5 bij van Leest.

Dat gebeurt al 20 jaar met solo-platen van McCartney....

Ja daarom zet ik het ff neer..voor de liefhebbers.

Toch maar 's op zoek naar die Van Leest alhier, want dit plaatje heeft best een goed gemiddelde.

Moet je zeker doen Herman. voor € 5,- kan je er geen buil aan vallen. Vond dit eigenlijk het beste album van na the Beatles. Heel melangolisch en sfeervol. De liefhebbers van de rockkant van Paul vonden dit album maar niets. Vandaar de nogal lage score denk ik (en toch nog een redelijk gemiddelde).

Erg fijn plaatje inderdaad, ik denk dat het je zeker zal bekoren Herman. Ik wil hem ook best even rippen voor je, voordat je dat bedrag op tafel legt.

Nah, ik kan hem ook wel pindakazen desnoods. Ik loop wel een keertje langs die winkel, blijkbaar ligt er nog meer leuks voor weinig.

Reclame voor een 'Unbricked' versie van Chaos & Creation (en Memory Almost Full):

"... to me both C&C and MAF sound like low-quality mp3s so what I did was extract the center and eq it separately from the rest. EQing the center separately allowed for smoothing out the vocals, adding a bit of bass, and adding a bit more snap to the snare, without affecting the side-channel instruments. Then I eq'd the side channels to try to make the guitars and pianos less dull-sounding. Then I recombined it all and eq'd again..."

Iemand heeft een soort nieuwe mix gemaakt van deze cd; ik dacht dat het aan mijn oren lagen, maar zowel van C&C als Memory Almost Full is de mix voor zo'n ervaren platenmaker als McCartney opvallend slecht; details vallen weg, snoeiharde percussie. Het resultaat is een 'muzikalere' mix, de bas iets prominenter (altijd fijn voor een McCartney-schijf), meer details in de arrangementen.

De versies zijn hier en daar te downloaden, ik vermoed dat het illegaal zou kunnen zijn

Mooie plaat, met erge persoonlijke teksten. Wel een plaat die wat zwaar op de hand is voor zijn doen, waardoor je je afvroeg of hij wel zo gelukkig was met zijn Heather, hetgeen nu dus duidelijk is geworden. Staan wel een paar juwelen op. Jenny Wren, Englisch tea, a certain softness, fine line en friends to go zijn wel van een enorme schoonheid, ze emotioneren me wel, het laat een Macca horen die in zijn oudere jaren nog steeds dicht bij The Beatles staat. Terwijl de resterende nummers nergens zwakheden laten horen. Goed plaat he......................!!

Prachtige plaat, na gehele beluistering misschien wel iets te rustig zelfs, had muzikaal wat meer afwisseling in mogen zitten.
jenny wren en english tea zijn inderdaad de beste composities.
Zijn stem is hier ook nog heel mooi, vind ik op zijn nieuwe plaat wat minder.

Prachtig album van Sir Paul McCartney, de meester van de (radio)vriendelijke pop, één van zijn beste CD's. Sobere en sfeervolle productie en Paul kan nog steeds geweldig mooie liedjes schrijven en zingen als "Jenny Wren", " English Tea", "Too much rain" (zéér toepasselijk op het weer deze maand) en "This Never Happened Before".

Het was toch eigenlijk alweer geleden van Flaming Pie dat hij nog zo'n van begin tot eind sterk album afleverde, er staat geen halve misser op eigenlijk.
McCartney is een meesterlijke songwriter, maar dat wist ik al van toen ik op mijn vijfde She Loves You Yeah Yeah Yeah liep te zingen... zonder toen te weten dat dit The Beatles waren en zonder te beseffen wat de popmuziek toen overkwam.

Macca kan het nog en kijk, ik herbeluister dit album tegenwoordig, samen met zijn nieuwste Memory Almost Full (amper zwakker dan dit meesterwerk) en ik kan niet anders dan mijn stem verhogen van 4.5 naar 5 en voor zovéél schoonheid het maximum toekennen.
Macca: Wauw!

Ik vind Memory Almost Full toch wel een veel beter album, hoor.

Ik vind dit daarentegen één van zijn beste albums. Hier profileert Paul McCartney zich als een singer-songwriter met sober maar doeltreffend begeleide songs.
Scherpe randjes moet je niet gaan zoeken en Paul McCartney is daar ook niet de man voor, maar zijn songs steken schijnbaar eenvoudig maar ingenieus in elkaar en hier staat geen zwakke song op.

Bij mij is 't precies andersom.
Deze plaat vind ik na 3 jaar nog steeds fantastisch. MAF was in 't begin te gek, maar kelderde vrij snel voor mij... Ligt vooral aan de productie denk ik.
Nigel Godrich maakt deze plaat echt tot een meesterwerk.

Ik zie dat je'm een 5 geeft. Komt deze voor jou dan op hetzelfde schavot als de grote Beatle-albums???

Uiteraard moet je hier met een andere bril naar kijken dan naar de grote Beatle albums, meer met de McCartney-solo-bril. Maar misschien is dit voor McCartneys solowerk inderdaad wel een 5.0. Persoonlijk vind ik dit album fantastisch werk van McCartney, maar niet meer dan een 4,0. Doe dan maar Flaming Pie, maar smaken verschillen nou eenmaal!

Dat niet. Wel op hetzelfde schavot als de beste McCartney-albums (RAM, Band On The Run en Flaming Pie)

Maar dan zou ik vrijwel geen enkele 5* meer kunnen geven, want voor mij tipt vrijwel niets aan The Beatles. Misschien makkelijk om hen gewoon 6* te geven, dan blijft alles in verhouding

Ik vind dit een ook een van de beste albums van sir Paul. Er staat geen zwak nummer op, terwijl McCartney in het verleden toch wel eens de plank heeft misgeslagen.
(Bij Wonderfull Christmastime en Freedom was die plank niet eens in zicht,)

Een nummer als English Tea kan zich meten met zijn beste werk, zelfs uit de periode van the Beatles. Het past zo in een rijtje met Penny Lane en For no One.

Erg goed album van Paultje, jammergenoeg zakt het na English Tea toch wel iets in. En hoewel bijv. Anyway het weer wat interresanter maakt weet het nergens de eerste paar nummers te evenaren. De eerste paar nummers zijn echt geweldig en kunnen in mijn mening m'n 4* toch rechtvaardigen.

Wel Macca's minste van de 4 recentste albums(vanaf Flaming Pie).

Ik vind van de laatste 10 jaar (Flamig Pie, Run Devil run, Driving Rain, Chaos & Creation en Memory allmost full) Driving Rain de minste.

Ik zit bij McCartney overigens vooral te wachten op een geheel concert op dvd. Het is nu meestal een docu waarbij Paul wat veren op een donkere plek krijgt van fans en beroemdheden met wat (geweldige ) liedjes tussendoor.

Ik heb vanmiddag nog eens diep gebogen over het feit, welke ik nou de beter vind Chaos And Creation In The Backyard of Memory Almost Full. En het is de eerste geworden. Het verschil is tóch Nigel Godrich. Deze heeft er op de één of ander manier voor gezorgd, dat Paul dichter bij zijn beatles gevoel is gekomen. En zo klinkt die cd ook. Het verschil zit hem dus in de inspiratie van Paul op het moment van de opnames en het afmixen. Dat versterkt mijn idee dat Paul betere platen en cd"s maakte met een producer naast hem. Iemand die hem dwong tot betere prestaties. Alleen RAM is daarop een uitzondering, vind ik.

Nadat memory almost full me zo goed was bevallen ben ik ook maar eens deze een na laatste cd gaan halen en ik moet zeggen: Mijn bewondering voor Paul die in zijn eentje de hele Beatles-erfenis moet dragen als laatste nog musicerende, is weer gestegen.
Gek dat ik paul na zijnbeatletijd nooit zo hoog had zitten. kwam het door de tijd met RAM en Linda. Wat ik er van hoorde vond ik net slappe thee.
Maar deze plaat is echt een ex-Beatle waardig. Heb hem nu drie keer gedraaid en er gaan nog veel keren volgen. tegen die tijd zal ik er ook wel meer over kunnen zeggen.
Maar ik weet nu al wel dat Jenny Wren en Too much rain echte Mac cartneyklassiekers worden. Misschien dat die vier **** nog wel meer worden.

Ben blij dat de waardering voor dit album zo hoog is als het moet zijn ! Paul's solo werk is naar mijn mening erg ondergewaardeerd. OK zijn albums in de 80's zijn niet echt geweldig maar vanaf Flaming Pie is elk album van zeer hoog nivo.

Zo ook dit album met instant klassiekers als Jenny Wren, English Tea en Fine Line. Ook de BBC special die rondom dit album gemaakt is is zwaar de moeite waard.

Ik ben paul mcCartney pas op deze plaat echt gaan waarderen, ik ben geen beatle fan zo doende.
Maar deze plaat is gewoon een juweeltje, nu de rest van zijn solo werk nog.

Goed album, destijds helemaal grijs gedraaid. Een van de weinige soloalbums van sir Paul die ik de aandacht heb gegeven die het verdient. Binnenkort toch maar weer eens op de McCartney tour.