AC/DC - Let There Be Rock (1977)

zo worden ze niet meer gemaakt.

Mijn broer & AC/DC fan belde mij vanavond op of ik naar het concert in Ahoy zou willen morgenavond, nu heb ik weinig van AC/DC in de platenkast staan & ben ik ook geen groot hardrock liefhebber, maar daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen.
De enige plaat die ik van de band heb is deze Let There Be Rock en dan voornamelijk nog vanwege het prijsnummer Whole Lotta Rosie.
Met het concert in het vooruitzicht maar weer eens opgezet en ik moet zeggen,het klinkt allemaal prima en dan vooral Whole Lotta
Rosie, Overdose & Hell Ain"t A Bad Place To Be.
Wie weet schuilt na morgenavond wel een groot fan in mij

Echt een geweldig album van AC/DC! Ze waren een andere richting ingeslagen na de vorige albums die toch duidelijke kenmerken hadden van Rock n Roll. Stuk voor stuk fantastische nummers met de geweldige gitaar van de heer Angus Young. Zijn gitaar werk was al op het album Dirty Deeds Done Dirt Cheap geweldig (Zie Squealer, Dirty Deeds Done Dirt Cheap).

De nummers Hell Ain't A Bad Place To be, Whole Lotta Rosie en Let There Be Rock ver zijn echt waanzinig en kunnen nog steeds als klassiekers worden beschouwd.

ac/dc een andere richting?

hoe bedoel je?

Rechtoe rechtaan bedoelt hij zeker. Want toen hadden ze bijna nog geen richtingaanwijzers.

gene id watie bedoelt maar andere richting heb ik ac/dc in de gehele carriere godzijdank nooit op kunnen betrappen

Ik denk dattie bedoelt dat de eerste albums gewoon meer bluesy waren, en dat op deze plaat alles wat steviger gespeeld word. Maar Powerage is weer iets minder stevig dan deze, en weer wat meer bluesy, dus van een andere koers kun je niet echt spreken vind ik. Mij maakt het geen moer uit, want ik vind de iets minder steviger albums bijna net zo goed dan dit album. Gelukkig hebben ze vanaf het begin tot nu toe niet veel veranderd aan hun stijl en weet je wat je te wachten staat bij AC/DC. Het ene album is nu eenmaal iets steviger dan het andere, maar de stijl is op alle albums wel gelijk gebleven vind ik, ook met die ouwe nepzeeman die nu nog steeds staat te zingen is de koers onveranderd t.o.v 1975 vinnik.

Wat ik precies bedoel was dat ze met dit album zwaardere muziek maakte, de vorige albums waren rock n roll met een beetje een blues tintje. En natuurlijk hier en daar hardrock nummers.
Met het album Let there be rock hoorde je echt dat ze richting hardrock gingen. Het verbaast me dat alle nummers nog steeds typisch AC/DC klinken terwijl ze toch enig van genre veranderen.

Zoals Ricardo een beetje zegt dus.

De muziek van AC/DC blijft heel herkenbaar.
Ik vind de Bon Scott periode een stuk leuker dan die met Brian Johnson.
Ik heb totaal niks met zijn stem; klinkt me te geforceerd.

Volgens mij klinkt Axl Rose ook zo als hij 65 plusser is.

Inderdaad herkenbare muziek, vandaag weer eens herbeluisterd. Dit blijft een toffe plaat.
Lekker knalhard in de auto opzetten en ik mag hopen geen snelheidsbekeuring te ontvangen.

Ik vind het zelf meer een ouwe vunzige bouwvakker die bijna aan z'n AOW toe is.

Super album, lekker rauw. AC/DC op zijn best!

een brullende v8 onder de kap, en deze in de spelert

gaan met de banaan

optimaal genieten

Zit er een groot verschil tussen de originele en de remaster van Let There Be Rock?

I'm hot, and when i'm not, i'm cold as ice

kan het nog cooler

Ik heb het origineel en ik zou niet weten hoe die nog beter zou moeten klinken. Supervet geluid.

Op de originele vinyl-release staat ook Crabsody in Blue in plaats van Problem Child (die in een iets langere versie ook al op Dirty Deeds stond), en op vinyl duurt Go Down minder lang (13 seconden ofzo).

Ik heb nooit begrepen waarom Problem Child op twee albums moest verschijnen voor de Europese/Amerikaanse markt...

Volgens mij was het zo dat Let There Be Rock in Amerika eerder uitkwam dan Dirty Deeds Done Dirt Cheap en dat ze daarom Crabsody In Blue hebben vervangen door Problem Child. Op dat moment zagen de managers van AC/DC in Amerika namelijk nog totaal geen toekomst in het album DDDDC op de Amerikaanse markt.

Managers begrijpen er dan ook geen zak van.

En de Amerikanen zouden vast massaal AC/DC's platen hebben verbrand als Crabsody in Blue erop zou staan: die tekst kan toch echt niet!

Trouwens, eigenlijk is dit de originele album cover:

http://srv0204-03.sjc3.imeem.com/g/p/93171a9ca14dd5626da732831689af4a_web.gif

Niet alles aan de re-release is dus verkeerd

En ook de alternatieve tracktijd is een beetje misleidend: het lijkt net of er versies zijn waarop zowel Crabsody als Problem Child staan, terwijl ze op het origineel missen.

Ben AC/DC een klein beetje anders gaan bekijken door mijn oma.

Liet laatst een stukje horen en vroeg of ze wist wat het was, waarop ik het meest slechte antwoord ooit kreeg : Is dat Tina Turner ?

Ondanks dat, is dit een echte klassieker die zeker 4,0 sterren verdiend

Spontane gedachte: perfecte plaat om het weekend in te zetten. Overdose blijft een zalig nummer, mijn favoriet, mijn nummer om de geest leeg te maken. De rest is natuurlijk ook zalig. Zoals Snakesin ook treffend zegt: zo worden ze niet meer gemaakt.

Overdose is ook mijn favoriete nummer van dit album. De titeltrack en Whole Lotta Rosie heb ik ik nu inmiddels wel vaak genoeg gehoord, blijven ook topnummers nog steeds natuurlijk, maar een nummer als Overdose word ook vaak vergeten, en doet m.i niet onder voor die andere 2 toppers. En de opener Go Down is ook een toppertje. Het album kan niet beter beginnen dan met dat nummer.
Dit album vind ik samen met Powerage de beste uit de Bon Scott tijd van AC/DC.

Dan ben ik benieuwd waar die tekst over gaat, is het zo provocerend?

Crabsody in Blue: hier zingt Bon Scott over schaamluizen waar hij ooit eens last van heeft gehad en blijkbaar konden / kunnen onze Amerikaanse vrienden niet tegen dergelijke teksten...

Het is een woordspeling tussen Rhapsody in Blue (Gershwin, dacht ik) en the crabs (Engels voor schaamluizen) en in het puriteinse deel van Amerika lagen ze daar wakker van. Wisten ze veel dat de teksen van Bon Scott (RIP) vol zitten van woordspelingen en ironie, de heidenen. Op de draaitafel ermee en genieten maar!

Heerlijke plaat! Aanzetten en genieten, that´s it

And the guitar man got famous ... the business man got rich! Uitdaging: blijf bij dit album maar eens stilzitten, mij lukt het niet. En zeker niet bij Overdose: airdrummen.

Wat mij betreft een pure rock klassieker. Unieke, herkenbare sound.

Dat is inderdaad erg lastig en dat leidde tot de nodige rare blikken vanmorgen in de trein . Meteen twee keer achter elkaar gedraaid en ik ga hem zo mijn top 10 inknallen. Wat een heerlijke plaat. Niet zeiken, gewoon rocken!