AC/DC - Let There Be Rock (1977)

Na powerage, mijn favoriete AC/DC plaat! Powerage luistert net wat lekkerder weg dan deze. Maar wat een Hardrock zeg! Overdose vindt ik de parel van dit album. Erg lekker begin wat als een dieseltrein op gang moet komen, maar als deze dan eenmaal op stoom is is deze dieseltrein ook niet meer tegen te houden. Tussendoor nog even stoppen bij een tussenstation om vervolgens het eindpunt te bereiken.
Ja en Whole lotta Rosie blijft werelds. Als hardrockhit is het wat mij betreft nooit overtroffen

Toen ik mijn eerste stem (3,0*) hier plaatste, vond ik AC/DC maar (te) simpele rock. Daar moet ik toch van terugkomen. Weliswaar is de muziek niet al te gecompliceerd, maar het is toch erg aanstekelijk. Swingend, en Bon Scott's stem ben ik ook meer gaan waarderen.
Mijn versie van dit album heeft Problem Child als 'bonustrack'. Doordat ik niet wist dat dit nummer later aan Let There Be Rock is toegevoegd, zie ik het nog steeds als regulier nummer. Sterker nog, samen met Bad Boy Boogie en Overdose is het in mijn ogen het sterkste deel van dit album.
Niet dat er echt zwakke nummers op dit album te vinden zijn overigens...Dat gezegd hebbend vind ik het titelnummer een van de mindere nummers, en Hell Ain't a Bad Place to Be is het ook net niet.
Het kan aan de uitgave van mijn cd liggen, maar het geluid op dit album vind ik niet overal even goed.

Powerage, op dit moment mijn favoriete AC/DC album, vind ik een klein beetje beter. De band lijkt zich daar net een beetje meer te hebben ontwikkeld. Maar het verschil is niet zo groot dat ik voor dit album ook geen 4,0* kan geven.

Vind ik nou zo'n beetje het hoogtepunt. Nou, samen met de andere nummers dan.

Voor mij al tiener de start van een liefde voor (hard) rock die nooit meer over is gegaan. Als de dag van gisteren. Let there Be rock op late feestjes met een gammele versterker, pick Up en boxen die door de oversturing de hoop allang hadden laten varen. Onvergetelijk en nog steeds going strong.

"Let There Be Rock" is een geweldige AC/DC plaat, met zanger Bon Scott als frontman. Weer eens het bewijs en bevestiging dat ik Bon Scott een veel betere zanger vind dan Brian Johnson, ondanks de prima plaat "Back in Black". Maar "Let There Be Rock" is toch echt van een ander kaliber. Het titelnummer is ronduit fantastisch, net als een slepende "Overdose". Dat nummer is iets minder snel qua tempo, maar qua intensiteit wordt dat meer dan goed gemaakt. Gitarist Angus Young vlamt als vanouds met felle, agressieve solo's, maar altijd smaakvol en onweerstaanbaar als het om de riffs gaat. "Whole Lotta Rosie" is de perfecte afsluiter en is een van mijn favoriete AC/DC nummers. Wat een riff, wat een solo's en wat een refrein. "Let There Be Rock" is AC/DC is optima forma!

Voor mij ook de allerbeste AC/DC-plaat.
Heb hem destijds nieuw gekocht op LP (15 gulden 90 bij Gelcom Stereo als ik me niet vergis) en jonge deze heeft wat feestjes meegemaakt.
Heb inmiddels ook de CD waarbij gek genoeg Crabsody In Blue vervangen is door Problem Child.
Ik ken dit album nog steeds van buiten en als ik nog eens een keer uit mijn plaat wil gaan, zet ik deze weer eens op.

Hoogtepunten blijven nog steeds het staccato voortdenderende Let There Be Rock, het heerlijke slepende Overdose, Go Down en niet te vergeten de über-alltime-hardrockhit Whole Lotta Rosie.
En de rest eigenlijk ook.
En inderdaad Bon Scotch wàs een betere zanger dan Brian Johnson. Minder schreeuw, meer blues.
AC/DC heeft daarna nog genoeg goede platen gemaakt, maar ik blijf dit hun beste vinden.
Een ware hardrock-klassieker die nooit verveelt!

echt een knaller van een plaat ! ac/dc op zijn best, met bon scott natuurlijk !

AC/DC is voor mij toch de ultieme op-pep-band. Rot dag gehad, slecht in je vel, het spoor bijster? Zet AC/DC op en alles wat scheef zit trekt zich weer recht Alsof je weer met je beste vrienden in de kroeg zit! Alles klopt weer en het komt allemaal weer goed....
Die lui verdienen een standbeeld!

http://static3.hln.be/static/photo/2010/1/9/4/20100425130151/media_l_3669034.jpg

Tof hoor, om 3u30 wakker schieten, om 4u00 opstaan en dan maar een paar plaatjes opleggen. Fris in het hoofd ben ik nog niet, maar de energieniveaus staan weer op peil dank zij dit album. Ik heb de LP met Crabsody in Blue en een “virtuele” versie op de pc met Problem Child. Dat vet geluid is toch uit duizenden herkenbaar en die nummers, jawadde. De laatste jaren spelen een aantal groepen een volledig album live. Mocht Bon Scott nog leven, dan zou ik deze aan hem voorstellen om eens volledig live te spelen. Laat me nog even dagdromen.

Hard Rock uit de jaren 70 op zijn best. Let there be light, sound drums guitars...........
Jeugdsentiment in de puurste vorm. Headbangen op Whole lotta rosie op een examenfeestje. De maten van Rosie vereeuwigd. (Hoe zou Rosie er nu uitzien?) TOP!

Lelijke hoes, het zal wel de eerste versie zijn, maar niet de meest gangbare.
Op dat gebied stoor ik mij wel vaker op MuMe, je kunt beter kiezen voor een herkenbare hoes ipv zo'n geval welke in eerste instantie is gebruikt.
Een artiest of maatschappij kiest niet voor niks uiteindelijk voor een ander geval.

AC/DC, eigenlijk hetzelfde verhaal als Ramones.
Beide baanbrekend, de een voor de roch de ander voor de punk, terwijl de sound zo herkenbaar en simpel lijkt, en de nummers in eerste instantie zo op elkaar lijken, terwijl bij beter luisteren dit niet het geval blijkt te zijn.

Mee eens!

Wat een vreselijk afzichtelijke en lelijke hoes is dit.

Denk dat bijna geen user hier op mu.me dit album met deze hoes kent, en daarom hoop ik dat de herkenbare zoals die al jaren in de winkel te koop ligt weer teruggeplaatst word!

Ik heb deze op cd, met deze lelijke hoes dus... en de cd bevalt mij beter omdat hier niet Problem Child maar Crabsody in Blue opstaat... zoals het hoort... de discografie van AC/DC is eigenlijk maar een rommeltje....

Maar het blijft een lelijke hoes.

Mee eens...

Om het nog wat verwarrender te maken; ik heb de originele cassette met crapsody als nummer A4 en geen problem chilld (uiteraard) en met die andere (normale) cover art.
Och ja, voor de uieindelijke waardering voor dit album maakt het eigenlijk niet zoveel uit.

Lilluk of nie, zoals het hierboven allemaal staat, zo was het toen het album voor het eerst verscheen. Al die aanpassingen: dát zijn de verminkingen. Geen idee waarom al dat ouwe AC/DC spul hier niet op de manier verscheen zoals het in thuisland oorspronkelijk gefabriceerd werd.

wil iemand nu eens beargumenteren waarom dit een lelijke hoes is. Je kan wel iets vinden, maar geef dan ook aan wat. Dat vind ik bij niemand terug. Ik vind de hoes juist gelijke tred houden met de titel. Let there be rock...geen twijfel over mogelijk dat dat met gitaargeweld gepaard gaat

Ten eerste dat kleur ontbreekt!

En ten tweede vind ik het te makkelijk een paar vingers en een deel van een gitaar.

Let there be rock houd heel wat meer in dan een paar vingers en een gitaarbalk.

Kortom, ik vinnum te eenvoudig en te weinig symbolisch voor een legendarisch album als dit, let there be rock bestaat uit meer dan alleen de titeltrack!

O ja enne: Zwart wit kaften horen thuis in de tijd van frank sinatra, sjarlie sjeplin en de tettenik.

De hoes ziet er uit zoals die slecht gedrukte punkrock blaadjes er in de jaren 90 uit zagen.
Ook het AC/DC logo vind ik hier niet mooi naar buiten komen.

Waar is de huilsmiley als je hem nodig hebt?

Deze hoes oogt gewoon te armoedig voor zo,n legendarisch album!

Mwa, ik vind het wel een krachtige uitstraling hebben. Ik snap dat de internationale versie wat meer bekend is en blijkbaar dus ook meer gewaardeerd wordt. Zelf vind ik dat dan weer een matig photoshopbroddelwerkje uit de tijd van Ben Hur. Net zoals al die andere bekendere AC/DC hoezen van weinig fantasie getuigen. Je leert ermee leven want uiteindelijk gaat het om de herrie en daar is verder weinig mis mee, dacht ik zo.

De hoezen van AC/DC over het algemeen zijn inderdaad geen kunstwerken te noemen nee. Maar deze lijkt wel rechtstreeks uit een fotokopieeraparaat van de plaatselijke 7eleven te zijn gerold.

Yep, heel lelijk. Het zal allemaal wel correct zijn en zo, maar die andere hoes hoort er gewoon bij. Niet dat het een reet uitmaakt verder. Deze en Powerage, dat zijn uiteindelijk de albums die je moet hebben.

Zullen we het weer eens over de kwaliteit van deze cd hebben in plaats van de hoes. Let there be light.... sound... drums..... guitars.... Let there be rock.

Nog ff rocken voor het slapen gaan

Ook bij deze plaat is het beter om de Australische versie op cd, met de gitaarhals-hoes zoals hierboven, op te snorren.

Crabsody In Blue is een geweldig nummer in de stijl van Ride On. Helaas heeft Atlantic voor de rest van de wereld dingen zodanig beslist zodat iedere AC/DC-fan het nummer Problem Child dubbel zou krijgen (to add insult to injury: Hier in een ingekorte versie!!).

De mix op mijn geremasterde 'Australische' cd vind ik verder ook beter klinken. Meer bas, minder schel en het einde van Go Down is ook compleet.

Ook dus hier de internationale versie links laten liggen!

Behalve als je die internationale versie op vinyl wil kopen, want de geremasterde versie op 180 gr. vinyl klinkt geweldig.

Ik heb een oude LP met Crabsody In Blue. Op de voorkant een liveshot van de band. Is dit de australische versie of zagen alle internationale LP's er zo uit?