AC/DC - Let There Be Rock (1977)

AC/DC - LET THERE BE ROCK

Toen ik eerst dit album in mijn handen had dacht ik meteen: is dit een kleine best off? Buiten Go Down en Overdose zijn dit allemaal AC/DC klassiekers. Dit is meteen ook mijn favoriet album van hen samen met Back in Black.

Met Go Down opent het album al goed: een vette rocksong.

Daarna Dog eat Dog met het heerlijke refrein, The French eat frog lol.

Het titelnummer is meteen ook het beste nummer op deze plaat voor mij, wat een riff, wat een zang...

Bad Boy Boogie is een goed nummer dat vaak werd live gebracht.

Problem Child kennen we al van de voorgaande plaat, raar dat ze dit op deze plaat hebben bijgevoegd, maar is een AC/DC klassiekertje.

Overdose, misschien het minste nummer op deze plaat, maar nog steeds een sterk nummer met leuke tekst.

Hell Ain't a Bad Place to Be: zie Bad Boy Boogie.

En het album sluit af met de single die iedereen wel kent: Whole Lotta Rosie, meteen mijn tweede favoriete song.

Ware hardrockklassieker en damn wat mis ik Bon Scott toch op de latere albums.

Euro 6,-- bij FRS

Overdose is denk ik mijn favoriete AC/DC nummer. De manier waarop vanuit al dat gruis in het intro opeens die ultra-effectieve riff begint, de begeleiding steeds strakker wordt en Bon Scott vervolgens zijn verhaal begint: "I never smoked with no cigarettes..." Echt werelds.

Angus Young bewijst ook op dit nummer weer een bovengemiddeld goede rockgitarist te zijn. Weergaloze solo.

Maar Go Down, Dog Eat Dog, Bad Boy Boogie... man wat een geweldige CD is dit toch. Hoort eigenlijk gewoon in mijn top 10 thuis. Maar ja, wat moet ik er dan eens uitknikkeren?

Brian Johnson is grappig: je moet op youtube maar eens het filmpje opzoeken waar hij te gast is in Top Gear om een rondje te rijden.

idd, cool guy, vol met sappige anekdotes mbt de band

Overdose is inderdaad één van de beste AC/DC songs. Voor het eerst gehoord bij Vara's Vuurwerk, oh nostalgie.

Ha, mooie herinneringen. Was ook vaste klant.

Vandaag op vinyl gekocht. staan 8 i.p.v 7 nummers op. kant 2 bevat ook nog het nummer :Crabsody in blue. Iemand ervaring met dit fenomeen. Standaard 7 of 8 nummers op deze elpee.

Idem bij Powerage: daar is het nummer Cold Hearted Man, dat wel op vinyl staat, niet op cd gezet. Shame shame shame...

Standaard 8 nummers. Het is of met Problem Child of met Overdose.

Nee, het is of met Problem Child of met Crabsody In Blue. Overdose staat op beide versies.

Ik heb de onmiddellijke neiging collega De Buurman gelijk te geven maar er bestaan blijkbaar veertig versies van dit prachtalbum: klik. Ik heb wel de moeite niet gedaan om dit uit te zoeken...

je hebt helemaal gelijk, mijn fout!

Muziekvrienden bedankt voor de uitleg.

Loop ik eerst een heel verhaal op te hangen dat Powerage toch eigenlijk wel de beste AC/DC plaat is, blijk ik het toch mis te hebben. Nadat ik Powerage, enthousiast geworden door mijn eigen eerbetoon, weer eens gedraaid had, wilde ik maar één ding: Let There Be Rock.

Powerage is een geweldige plaat. Down Payement Blues, Sin City en Gone Shootin’ zijn super. De rest is ook goed, maar niet memorabel. Let There Be Rock daareentegen is van begin tot eind geweldig. Vanaf de eerste tonen zit je erin. ”A one, two, three…” en dan die riff van Go Down… Je voelt: nu kan ik niet meer terug.

Het gitaargeluid was in mijn gedachten altijd wat te rauw en ondergeproduceerd, maar ik stoor me er toch niet aan. Sterker, het draagt bij aan het alle remmen los gevoel van deze plaat. Let There Be Rock heeft het venijn, het echte rauwe, niets ontziende, compromisloze en overdonderende dat Powerage een beetje mist. Dit is het definitieve AC/DC album.

Ik heb een foutje gemaakt en twee keer het zelfde gepost. Misschien kan de moderator één van beide weghalen?

Bij deze.

In van de beste, zoniet het beste album van Ac/dc

De beste

over en uit

AC/DC - Let There Be Rock

Let There Be Rock: 7 nummers. Het zijn 7 muziekwonderen verpakt in een van de beste sounds die ik ken.
Dit album heeft een sound die AC/DC eigenlijk voor de eerste en meteen de laatste keer gebruikte. Eigenlijk best jammer. Al had dit zonder Bon Scott ook niet meer gekund. Deze sound vergt een goede timende zanger met veel bereik. Het album is een brok energie van 35 minuten dat maar doorratelt en rockt. De leden van deze groep halen hier het beste uit elkaar naar boven. Aan mij om deze 7 muziekwonderen te bespreken.

Muziekwonder nummer 1:

We trappen dit album af met het eerste wonder uit dit rijtje, genaamd Go Down. Go Down is een opgewekt, stuiterend nummer. De eerste buitenaardse riff is al meteen te vinden op dit nummer, het zorgt ervoor dat er alleen al qua instrumentatie genoeg te genieten is. Gelukkig heeft AC/DC veel en veel meer te bieden. Een Bon Scott bijvoorbeeld? Die weet wel wat hij aan moet met zulke achtergrondinstrumentatie. Een heerlijke tekst over de wijven maken en die ontzettend interessant brengen. Dat is waar hij geweldig in is en dat doet hij dan ook, met de nodige klasse.

Muziekwonder nummer 2:

Het beste refrein komt van Dog Eat Dog. Het is een grote favoriet van mij, ik kan soms niet genoeg krijgen van het refrein: Heeey heey heey every dog on his way! Soms heb ik een week dat ik dit vele malen op de stereo aan zet. Puur omdat het een hemels refrein heeft + de heerlijke strakke drums en gitaren, de instrumentatiesectie weet op dit album de meest geweldig riffs uit de kast te trekken, ze hebben er voor ieder nummer wel één klaarliggen. Het is ongelooflijk wat deze muzikanten op dit album produceren.

Muziekwonder nummer 3:

De titelsong is naast het laatste nummer een tweede grote klassieker. Het nummer heeft alles wat een AC/DC nummer kenmerkt. Het heeft een humorvolle en zeer ingenieuze tekst, het heeft het onnavolgbare drum -en gitaarwerk en een zeer soulvolle Bon Scott. Vooral in de coupletten steelt hij de show, met een perfecte timing weet hij de tekst schitterend te brengen. Het refrein is ook zeer goed gezongen, maar vooral de beukende gitaarriff moet de aandacht krijgen. Het geeft het refrein ontzettend veel kracht mee. De solo op het eind is prachtig en maakt een eind aan deze klassieker.

Muziekwonder nummer 4:
Bad Boy Boogie is een heerlijk groovend nummer, net als elk ander nummer is het zeer strak gespeeld, het rauwe randje wordt echter altijd behouden. Je merkt hoe gigantisch goed de gitaristen zijn. Je wordt van de ene riff naar de andere riff geslingerd en allemaal zijn ze even fantastisch. Het refrein is treffend en simpel. Zo is het vaak bij AC/DC, maar dat is juist een kracht:
They said stop I said go
They said fast I said slow
They said yes I said no
I do the bad boy boogie
Let vooral op die riff die direct na de laatste zin komt, dat is een ontzettend swingend riffje.

Hier staat dan eigenlijk Problem Child, die sla ik steevast over, niet omdat het slecht is. Nee, het zou zo het 8ste wereldwonder kunnen zijn. King Kong, een beest van een nummer. Maar het staat al op Dirty Deeds en kapot draaien dat doe ik dit nummer niet aan.

Muziekwonder nummer 5:

Overdose is het volgende nummer. Het begint wat aarzelend. Enkel een gitaar en af en toe drums. Het geluid wordt steeds meer opgebouwd. En dan komt er een fascinerende riff invallen. Het vormt de basis van alweer een geweldig nummer. Het is de heerlijke bluesy zang die een zeer waardig stukje toevoegt aan de basis. Bon Scott is met Marvin Gaye en Antony Hegarty mijn lievelingszanger, hij heeft een perfect bluesy stemgeluid met ook wat soul er doorheen. Daarnaast heeft hij ook nog eens een stem bereik van Los Angeles naar New York. Hij weet zinnen perfect aan elkaar te lijmen en zijn timing is altijd perfect. Het refrein behoort niet tot de beste, maar is zeker de moeite waard, het zingt allemaal erg lekker mee. Het nummer is een soort cirkel die weer eindigt waarmee het begon. Een geweldige song op dit album van de 7 muziekwonderen.

Muziekwonder nummer 6:

Hell Ain't a Bad Place to Be, als het aan AC/DC lag was dat zowiezo, die gasten deden volgens mij alles wat God verboden had.
Uit het niets rijst er weer een grootste beukende riff op. Bon Scott komt daarover heen met een erg leuke tekst met allemaal geinige tekstfragmenten. Al gaat het natuurlijk allemaal om vrouwen en het versieren daarvan, verrassend, AC/DC komt eigenlijk alleen maar met dit soort teksten. Het is meestal gewoon in de dienst van het liedje, het klinkt namelijk allemaal verbazend lekker. Zo ook de titel, ligt lekker in de mond, en de manier waarop Bon Scott het in het refrein zingt is gewoon het paradijs, de hel volgens Bon zelf.

Muziekwonder nummer 7:

Whole Lotta Rosie is eigenlijk op papier gewoon het absolute hoogtepunt. Het is de grootste klassieker die AC/DC voortbracht. Ik beschouw het ook wel een beetje als hoogtepunt, maar eigenlijk ben je er totaal niet mee bezig bij beluistering van het album, het is een van de 7 wonderen van dit album. Het is als de piramides, de bekendste, de ouwe reus, de klassieker die AC/DC helemaal op de kaart zette.
Als je dit nummer aanzet weet je al meteen waar je aan toe bent, de ontzettend beukende riffs komen als dwazen op je af. Bon Scott half, fluisterend, weet er fijne zinnetjes uit de persen tussen deze riffs door. Daarna is het repetitieve afgelopen en loopt het nummer op één vloeiende ijzersterke riff, daarover zingt Bon Scott de sterren van de hemel, misschien is dit wel een van zijn hoogtepunten. Dat refrein is namelijk prachtig en catchy gezongen, iets wat dit tot klassieker maakt. Na 2 en een halve minuut vindt Bon het wel welletje en mogen de gebroeders Young hun kunstjes vertonen, dat doen ze met verve, solo's van het aller-aller hoogste niveau, een vette gitaarsound. Daarna valt Bon Scott weer in en zet de gitarist een bizarre riff in die buitenaards goed is.

En dan is het voorbij, AC/DC is uitgeraast. Het heeft je 35 minuten lang energie gegeven zonder daarbij een druppel koffie of energydrank of wat dan ook te gebruiken. Ze zouden hierna 2 albums maken die qua kwaliteit van hetzelfde kaliber zijn. Qua sound konden ze dit echter nooit meer overtreffen. Ze ruilden dit geluid in voor een gepolijster geluid. En ze hebben niet meer kunnen terugkeren naar deze sound, mede door het overlijden van Bon Scott. Sommigen vinden het herrie zoals mijn vader, maar de fans weten beter. Dit is een van de meest geniale stukjes muziek ooit gemaakt.

Nog een wonder: Let There Be Rock is nooit als 7 track album uitgebracht. Of Problem Child of Crabsody In Blue moet ook op jouw versie staan

Ja zeg ik ook, maar voor mij zijn het 7 tracks omdat ik Problem Child oversla.

Problem Child was inderdaad een ouder nummer en heeft in feite niks te zoeken op LTBR. Maar wat vind je van Crabsody In Blue dan?

Ik hoor toch tien keer liever Problem Child dan het rammelende Crabsody In Blue, één van de minste AC/DC nummers. Op de cd versie knalt die riff van Problem Child er echt geweldig in, een halve seconde na het slotakkood van Bad Boy Boogie. Geen wonder dus dat ze besloten om Crabsody eruit te gooien, het was echt een plaspauzemoment geweest tussen al die krakers.

Die eerste minuut van Hell Ain't A Bad Place To Be... dat is mijn AC/DC.

Mwah wel aardig, maar haalt het niet bij de andere op dit album. Ik kan er wel naar luisteren.

Vreemd dat zo weinig mensen dit nummer op waarde weten te schatten. Is toch prachtig opgebouwd? Het ingetogen karakter geeft het album ook een zekere balans. Nee Geen LTBR zonder Crabsody In Blue voor mij.

Volgens mijn altijd bescheiden mening vergeet men één aspect van AC/DC door het "weglaten" van dit nummer: de typisch voor Bon tongue-in-cheek humor van een nummer zoals Crabsody in Blue of ook Big Balls (album Dirty Deeds Done Dirt Cheap) of noem maar op. Blijf een staal- en staalhard album met geweldige songs.

Helemaal mee eens.
Idem voor Cold Hearted Man op Powerage.
Ik kan me voorstellen dat niet élke AC/DC-fan dat soort nummers echt kan appreciëren. Maar er is een behoorlijke groep mensen die de rustige blues-getinte nummers, met BS op z'n best, heel erg waarderen.
De gewiste nummers staan ergens samen op een (of meerdere) bootleg(s), maar zelf geef ik hoe dan ook nog steeds de voorkeur aan de LP's...

Ik ben blij dat Crabsody in blue niet op de europese versie staat.
Haalt het album naar beneden.

De europese versie geef ik 5 punten
De australische versie 4.5 punten

Leg mij eens uit dan wat er mis mee is. Ik snap het echt niet.