Godspeed You! Black Emperor - F♯A♯∞ (1997)

Er staan een paar leuke verschillen op de vinyl versie, heb je ze al ontdekt?

Een paar? Tel nog maar eens goed...

Ik weet nog dat toen ik mijn plaat voor het eerst opzette ik per ongeluk met kant B begon en na 3 kwartier of zo ik zoiets had van: wat raar dat ding nog steeds bezig is

Ik heb hem nog niet gedraaid, maar hoe onderscheid ik de b-kant van de a-kant? De plaat zelf bied geen uitkomst aangezien hij helemaal zwart is zonder opdruk .

Ik hoor al dat mijn hoopvolle verwachting dat ik een echt bijzonder item heb gekocht de prullenbak in kan?

letters staan in die binnenste rand geloof ik.

dat had ik overigens wel gezien toen ik die plaat voor het eerst luisterde , was alleen een beetje dom bezig

Toen wist ik dat nog niet, maar dit was mijn allereerste plaat uit de post-rock, een genre dat zou uitgroeien tot mijn favoriet. De allereerste keer dat ik dit luisterde wist ik niet wat me overkwam. Tot dan toe was de enige soort muziek die ik kende 'normaal' opgebouwd, zonder een bepaalde spanningsboog, soms zelfs zonder sfeer scheppen. Het was ook nog eens zonder zang. Dit pakte me wel gelijk, ik vond het prachtig, spannend, beangstigend en vooral meeslepend.

Een plaat als deze zal miljoenen associaties en interpretaties teweeg brengen, dat blijkt al op deze pagina. Zo ziet die van mij er ongeveer uit:

De intro van The Dead Flag Blues beschrijft naar mijn beleving gelijk waar deze plaat over gaat: Het einde van de wereld, de apocalyps. Na de boodschap doen de gitaar tonen in combinatie met de viool me de denken aan het Amerikaanse platteland. Het is guur weer, in de verte komt er ook nog eens een storm aanzetten terwijl er al veel wind staat. De kale landschappen worden gevuld met hier en daar een schuurtje met zo'n kenmerkend molentje. Verder is het zo goed als verlaten, nergens is iets levends te bekennen. Je voelt dat er iets slechts aan zit te komen, dat er iets mis is.
Het volgende gedeelte begint dan met een trein, en brengt me opeens naar Death Valley, alsof ik uit de grote stad ben weggevlucht, wetende dat er iets slechts aan zit te komen. De beangstigende drones die erna volgen doen blijken dat het gebied immens groot is. Je hebt geen flauw idee waar je naartoe moet. Je bent hopeloos verloren. Totdat dan in de verte de bas wordt ingezet. Ineens bevind ik me op een weg die door het gebied heen loopt, hopend op misschien een auto, het inmiddels al schemerig. Weer lijkt een goed einde niet in zicht, de muziek wordt steeds mooier en emotioneler, totdat de opbouw ophoud. In de verte doemt er een auto op, toch nog gered.
Het is inmiddels laat in de nacht als het volgende stuk start. Een country / western sfeertje wordt hier gecreeërd. Dit doet me denken aan een zo'n typische motel die je langs de Amerikaanse wegen vaak zult vinden. Zodoende ben ik dus toch veilig ergens terecht gekomen. Eind goed al, goed, dit nummer nog wel dan...

East Hastings is dan het spannendste nummer op deze plaat, beginnend met een prekende vrouw ergens in een drukke straat, ondersteund door een doedelzak, met het beginnende thema uit het vorige nummer. Hierna begint het dan echt onheilspellend te worden. Dit doet me weer denken aan een opkomende storm, het is zo erg bewolkt dat het haast nacht lijkt, in de verte hoor je het onweer steeds dichterbij je komen. Als de drums dan worden ingezet zijn we onder dezelfde omstandigheden op een leger basis beland, waar de voorbereiding op de komende oorlog al aan de gang is. De angst onder de mensen daar is duidelijk te voelen, door de gitaar. Het kan echter allemaal nog spannender. Nog een keer wordt er opgebouwd, steeds ruiger, steeds spannender. Aan het einde hiervan blijkt dan waarvoor deze was. Het ergst mogelijke is gebeurd, de voor de normale burger onbekende vijand heeft toegeslagen en een stad in puin gelegd. Hierna volgt er dan een zoektocht naar overlevenden, en daarmee een van de beangstigende stukken muziek die ik ken, allerlei field-recordings en drones volgen elkaar op. Het stuk wat dan rond 16:30 volgt slaat dan alles, alsof de doden met hun allen een laatste schreeuw vanuit het voor ons onverklaarbare uitslaan.

De ergst mogelijke gebeurtenis op een moment als deze kan maar een ding betekenen. Providence doet het einde van de wereld beginnen. Weer wordt er begonnen met een field-recording van een man die niet geloofd wat de priester in zijn dorp allemaal uitkraamt. De drones die daarna volgen laten echter iets totaal anders voelen. Daarna volgt er dan weer een opbouw. In het rustige begin vallen mij vooral de violen op, zo duidelijk brengen deze naar voren dat men hopeloos is, wel vlucht, maar niet weet waarom, er is geen uitweg meer. De steden, dorpen zijn allemaal zo goed als verlaten, een enkeling denkt het nog te kunnen redden in zijn eigen huis spijkert de deuren en ramen dicht. Als de drums dan worden ingezet lijkt Godspeed al op te bouwen naar het eind, maar toch laten ze die nog even uit.
Hoewel de vervormde stem hierna het niet zingt, doet dat stuk me denken aan het Amerikaanse volkslied. Dit wordt nog gezongen voor de militairen die met tienduizenden in rijen klaarstaan om het begin van het einde in te luiden. De gitaar is dan de bel. De laatste voorbereiding worden getroffen en de militairen stappen in hun straaljagers; de angst is van hun gezichten af te lezen. Als de drums dan de tweede keer inzetten stijgen ze op richting de gebieden van de vijand. De vluchtende mensen zien boven hun de apocalyps ingeluid worden. Bij dit stuk komen eigenlijk verder woorden tekort eerlijk gezegd. Emotioneel, spannend, hopeloos, angstig, verdrietig, briljant. Allemaal woorden die deze kunnen beschrijven. Het mooiste stuk van F# A# naar mijn mening.
Hier zijn we echter nog niet aan het eind, wat hierna volgt speelt zich een aantal maanden later af. De geluiden die zich tentoonspreiden doen me denken aan vuur. De steden, zo'n beetje alles, staat in brand. Enkele groepjes mensen leven nog wel, vluchtend naar de natuurlijke gebieden. Hoelang ze overleven, is maar de vraag. De mens heeft zichzelf in de vernietiging geholpen. Dan druk ik op de stop-knop...

Want hier hadden ze gewoon moeten eindigen, wat dat rare stuk na die lange pauze nog op deze plaat doet weet ik niet. Gelukkig staat het pas aan het eind van deze plaat, aan het eind van de donkerste plaat die ik ken. Absoluut het beste werk van Godspeed You Black Emperor!

5*****

@ ronnievb: gooi jij een plaat in de prullenbak omdat je de a en b kant niet kan onderscheiden?

@ basketballerke.... Mooi verhaal!

Zoals je kunt lezen en ik bedoelde te zeggen was mijn hoopvolle verwachting dat ik echt een zeldzaam exemplaar heb gekocht niet helemaal juist was.

@handsome_devil: Ik heb er toch echt een zonder opdruk aan de binnenkant, ik neem aan dat we allebei de rode kartonnen hoes versie hebben?

Een prachtig verhaal en ik kan me er helemaal in vinden. Voor mij ook de eerste plaat van het post-rock genre, en gelijk ook een van de beste (alleen ander GYBE werk en EitS kan dit overtreffen).
Waar kan ik de vinyl versie ergens krijgen? Dit lijkt mij namelijk een plaat die perfect is voor vinyl.

de vinyl versie is anders dan de cd versie

Dat weet ik, daarom wil ik hem ook hebben
Maar ik bedoelde eigenlijk de ruimtelijke sfeer die dit album heeft, ik denk dat dat beter tot zijn recht komt op vinyl.

alle postrock klinkt beter op vinyl
ik struin graag winkels met vinyl af

moet wel korter zijn, toch?
een uur muziek kan niet op een 33 RPM plaat?

Tuurlijk wel.

Nee kan niet. Althans niet zonder ernstig verlies in geluidskwaliteit.

De elpee versie duurt 38:41

Mooi plaat, vooral de eerste twee nummers, en het derde in mindere mate. Het eerste nummer doet me in het begin denken aan iemand die door een compleet verlaten stad rijdt, maar als de trein begint is dat meteen afgelopen. East Hastings is het best nummer, wat een pracht. Maar ik denk dat ik met mijn 4 luisterbeurten nog niet helemaal mijn definitieve oordeel heb kunnen vellen, voorlopig een 4*

In tegenstelling tot andere (minder bekende) post-rock albums, vindt ik dit maar matig eigenlijk. Het kabbelt allemaal maar een beetje voort, niet dat ik daar iets op tegen heb, maar op de een of andere manier pakt dit me niet. Ik heb het album geluisterd omdat e toch worden gezien als een van de grondleggers van de post-rock. Heel er knap van ze dat ze zo genoemd worden, maar in dit geval wil dat echt niet zeggen dat ze beter zijn dan de rest.
Nee, er is veel betere post-rock gemaakt.

Ja, dat dacht ik eerst ook.

Mij doet hij voorlopig ook weinig, terwijl mogwai en sigur ros me meteen in hun ban hadden, misschien komt het nog maar totnogtoe ben ik geen fan

Ik heb een paar jaar lang veel postrock geluisterd, maar ben nu eigenlijk al een tijdje een beetje klaar met dit genre: misschien luister ik de verkeerde albums, maar de meeste platen vind ik weinig origineel. Vaak een aftreksel van Godspeed of Mogwai. Dat hoeft niet per se erg te zijn, maar wat mij betreft kan er maar weinig hieraan tippen...

Het is misschien ook maar net welke platen je als eerste hoort. Voor mij was GYBE! indertijd echt een openbaring (evenals Mogwai trouwens). Navolgers heb ik ook wel leuk gevonden, maar uiteindelijk komt the real deal toch wel weer bovendrijven...

als ik mij ermee mag bemoeien, bekijk je plaat eens tegen het licht, het lijkt alsof het er in gezet is met een scherp potlood of iets wat daar op lijkt.

tevens begint kant a met het begin van the dead flag blues en kant b met het begin van east hastings.

Inderdaad

De spijker op zijn kop! Ik vind het ook een wat dun 'genre'. Wordt m.i. ook wel bevestigd in de Post-rock albums KO. Een paar leiders en heel erg veel volgers.

Ik denk niet dat dit ooit 1 van mijn favorieten zal worden, nochthans had het wel gekund. De gitaarmelodieen vind ik geweldig en de manier waarop ze naar een climax opbouwen is zeer knap, ook de stukken 'spoken word' zijn een goeie zet.
Die 2 elementen zorgen er dus voor dat ik bepaalde stukken gewoonweg geniaal vind. Maar tussen die goeie dingen in bespeur ik veel (naar mijn menig) onnodige dingen waarin vooral geexperimenteerd wordt. Veel verschillende geluiden komen tegelijk op je af maar in plaats van me te bekoren, werken ze me eerder op de zenuwen, ze halen het de tempo uit de plaat en zijn net als de stiltes een domper op de sfeer.
Spijtig want de stukken die me wel bevallen, weten me in vervoering te brengen maar ja, het is nu eenmaal zo.
Ik geef 3* en daar zal het waarschijnlijk wel bij blijven, mogwai en sigur ros zullen toch mijn favoriete postrock blijven.

Misschien dat je deze plaat gewoon nog eens een paar keer moet opzetten. Toen ik dit album voor het eerst luisterde vond ik de nummers vooral heel erg lang met daarin vaak 'vreemde' geluiden waarbij ik me niet voor kon stellen dat het onder de categorie 'muziek' viel.

Het heeft me dan ook vrij veel luisterbeurten gekost totdat de schoonheid van die vreemde geluiden me begon door te dringen. Ik hield het in het begin toch meer bij het wat toegankelijker geluid van EitS en Sigur Rós. Bij iedere luisterbeurt van GY!BE ontdekte ik echter wel weer wat nieuws terwijl dat bij EitS en in mindere mate SR dat relatief snel ophield.

De zorgvuldig opgebouwde climaxen in de muziek van GY!BE vind ik elke keer weer geweldig en ik zou geen seconde en klank meer van die opbouw (en afbouw) willen missen. Het zou ook afbreuk doen aan de climax zelf, ik denk namelijk niet dat ik zo van de muziek zou kunnen genieten als ik alleen maar naar de wat heftigere stukken zou luisteren i.p.v. van begin tot eind.

Inmiddels is deze plaat al geruime tijd het beste wat ik tot nog toe in muziekland ben tegengekomen. Het zal mij benieuwen of dit meesterwerk nog een keer van de 1ste plek in mijn top 10 wordt gestoten. Ik hoop er eigenlijk wel op want dat zou betekenen dat ik nog een plaat heb ontdekt dat na 100 keer afspelen me nog steeds kippenvel weet te geven.

Ik blijf wel naar deze plaat luisteren want zoals gezegd, op bepaalde momenten vind ik hem echt geweldig. Ik vind deze dan ook geslaagd, alleen heb ik het gevoel dat er meer in zat.
Je kan natuurlijk gelijk hebben, momenteel zit ik rond de 10 luisterbeurten en ik vind hem ook al beter dan de 1ste of 2de maal.
Best een goeie plaat en ik zal hem zeker niet laten verdwijnen dus wie weet, misschien komt het nog.

MVW, je hebt mijn gedachten verwoord

Ik heb deze week de vinyl versie van dit album aangeschaft, met de volgende tracklist:

1. Nervous, Sad, Poor... (20:48)
2. Bleak, Uncertain, Beautiful... (17:37)

Een hele andere tijdsduur dus, en met een andere voorkant (iets wat ik in verschillende posts hierboven ook lees). Op rym staan ze ook als 2 verschillende releases.

The only reason you would want to listen to this release is if you already have heard F#A# but have not heard this particular version of it. And once you've heard it, its pretty clear that there's not much reason to listen to this instead of listening to the vastly superiour reissue. This is not to say that you can't listen to this version and enjoy it, but I would be baffled to find someone who honestly preferred this version to the re-issue. For completists only, and even completists shouldn't expect much.

Is de CD versie zoveel beter/anders dat het de moeite is om die naast de LP ook aan te schaffen?

Ja, dat vind ik wel

Naast de betere geluidskwaliteit is het ook best anders ingedeeld. Het 2e stuk (van de cd) duurt veel langer en wordt naar mijn mening veel beter uitgewerkt.

Op de LP is providence inderdaad heel schraal uitgewerkt als ik me goed kan herinneren.