Godspeed You! Black Emperor - F♯A♯∞ (1997)

Ik zal het binnenkort eens proberen!

Eergisteren binnengekomen met de rest van de post, fantastische plaat van begin tot het eind. Zelfs Providence, waarvan vele hier zeggen dat ze dit nummer het minst vinden, vindt ik misschien wel het mooist: het marcherende stuk gevolgd door het "where are you going" gedeelte doet mij denken aan de beginscene van Saving Private Ryan of 1 van de vele mooie scènes in The Thin Red Line of Band of Brothers waarin iemand langzaam aan het sterven is en je als stervende nog eenmaal alles bekijkt voor je je ogen sluit...where are you going, schitterend!

Of het "The cowboy..." stukje in Dead Man Flag Blues, zo mooi! Om nog maar te zwijgen over East Hastings, met het geweldige 28 days later stukje.



5* en een plekje in mijn top10.

Heerlijk album, vooral het eerste nummer is erg mooi!

Zojuist geluisterd en ben er van onder de indruk. Geen hapklare muziek maar wat een ervaring! Een prachtig album vol prachtige details, maar ik weet zeker dat ik deze nog eens goed moet beluisteren voordat ik een echt cijfer kan geven. Vooralsnog zou ik tussen de *4 en *4,5 zitten voor deze trip.

Maak er dan gelijk vijf sterren van, dan ben je daar maar vanaf . Voor mij het hoogtepunt van de wat ik de echte post-rock noem. Ik vind Slint nog net iets beter, maar dat is naar mijn mening weer iets heel anders dan hier te horen, veel minimalistischer, minder bombastisch. Alles klopt gewoon hier, van de stem aan het begin van The Dead Flag Blues tot aan de outro van Providence.

Iets té progressief voor mij vrees ik.

Voor mij het enigste wat me echt boeit van deze band of al zijn zijprojecten.

Mee eens

Mij boeit het allemaal wel.

Alle platen hebben een andere insteek en ik kan het allemaal wel waarderen.

Tja, het veelgeroemde werk van GY!BE. Ik ben er ook eens aan begonnen, startend met deze eerste plaat. Ben er niet van onder de indruk. Veel sferische klanktapijten, achtergrondgeluiden en dan hier en daar een mooi stukje muziek er tussen. Maar naar mijn smaak te weinig, en daarmee wordt het een hele zit. Kijken of de opvolgers mij beter gaan bevallen.

Dit ken ik niet. Ik heb weleens gehoord dat dit goede prog rock is met heel veel sfeer. Nooit echt interesse gehad tot dat ik van Prog rock ging houden. Is dit album afgaand van mijn top 10 een aanrader?

nee

Ten eerste is dit alles behalve prog. Sfeer heeft het zeker wel. Dit wordt post-rock genoemd en in het geval van Godspeed You! Black Emperor zijn het orkestrale stukken muziek waarin veel aandacht wordt besteed aan het opbouwen naar een climax, maar dan wel met rock-instrumenten, eventueel aangevuld met strijkers en samples.

Ik zou het gewoon eens proberen, ik wist ook niet waar ik mee begon toen ik dit voor het eerst hoorde (en toen luisterde ik ook vooral prog), maar het is uitgegroeid tot één van mijn favoriete albums. Anders zou je als tussenstapje ook eens Spiderland van Slint kunnen beluisteren, die ligt iets dichter bij de rock, maar heeft al wel duidelijk post-rock elementen in zich. Veel plezier!

Als ik jou top 10 zie denk ik wel dat ik deze kan proberen.
Als jij deze goed vindt met die top 10 vindt ik het denk ik ook wel goed.

Tip: Mocht je ooit in de trein van Ploche naar Zagreb zitten (beiden Kroatie, uiteraard), zet dit album op.

Bergen, mist, gebouwen met kogelgaten, tunnels.

Perfect. Een van de beste muzikale ervaringen uit mn leven

Mooi verhaal, soms vallen die ervaringen samen. Herken dat wel.

Dit duurde een tijdje, maar ik heb de indruk dat ze nu toch tot me door begint te dringen. Ik begin het een beetje te snappen, heb ik het gevoel, na 3 maanden proberen en niet ver komen.

Een voorlopige vier, door het prachtige 'the dead flag blues'. De rest zal nog meer tijd nodig hebben denk ik.

Deze cd opgezet op weg naar Brussel via de rail, je moet voor diezelfde ervaring als smiethcel niet eens zo gek ver weg gaan. GYBE doet het trouwens altijd goed als reismuziek.
Eentje die blijft 4 ever, verveeld nooit

Ik heb The Dead Flag Blues beluisterd. Klinkt ook een beetje als Mogwai. Is dit voor mij aan te raden?

Ik vind dit beter dan Mogwai, maar het is wel iets minder 'songs' en meer ambient. Ik zou 't gewoon proberen.

Hello hendrix4, ik ken uw muzieksmaak natuurlijk niet. Als je Mogwai in je keuzelijst hebt steken dan is GYBE! wel aan te bevelen denk ik.
Op itunes staat deze cd voor niet eens zo gek veel geld te koop.
Hoop dat die jongens van GYBE! daar ook iets op verdienen, zodat ze nog even verder kunnen gaan met de wereld te verbazen met hun soms geschifte soundscapes.

Ik snap de vergelijking tussen GY!BE en Mogwai niet echt. Mogwai is veel meer in liedjesvorm en veel vrolijker (naar mijn interpretatie), terwijl dit echt enorm sfeervol, progressief en uitgestrekt klinkt. Een hele andere tak van het genre.

Werd die plaat niet uitgebracht in 1997?

De plaat zou een andere hoes moeten hebben en het zou F#A# (Infinity) [1995-1997] moeten zijn.

Wie kan mij helpen???????

Het is met enige schrik dat ik deze zinnen neerpen, aangezien ik maar al te goed besef aan wat voor een onmogelijke opdracht ik begin door een recensie te willen schrijven over dit album. Alsook bekruipt er me van op voorhand een teneergeslagen gevoel, omwille van het vooruitzicht dat ik niet zal slagen in mijn opdracht. "Hoe kan men in godsnaam het onbeschrijflijke beschrijven?". Alhoewel ik weet dat mijn arm recensie'tje zal bezwijken, en de povere zinnetjes waaruit het bestaat zullen breken onder het immense gewicht van dit album, of slechts in de immense slagschaduw ervan zullen vallen, toch zal ik het vandaag eindelijk aandurven om deze mijlpaal uit de muziekgeschiedenis voor eens en altijd onder woorden te brengen. Want zelfs na een volledig decennium en enkele jaren erbij, is dit album nog steeds een monument -vergeef me, een groteske Gotische kathedraal wiens klasse ons allen overschaduwt.

Van achter de nog nasmeulende horizon verschijnt er een gigantische donderwolk, die tergend traag opkomt. Je voelt je lichaam mee beven met de storm die komen zal, terwijl je te midden van een stad staat die volledig in puin en as ligt. Alles lijkt zich in zwart-wit af te spelen, en het enige geluid dat je horen kan bestaat uit het zachte gegrom van de lijken die alsnog de wereld er willen aan herinneren welke onmenselijke doodstrijd er zich enkele uren daarvoor heeft afgespeeld. Het geluid doemt op vanuit de stilte, en dompelt je onder in wat lijkt als teer te zijn. Vanuit die duisternis spreekt een onmenselijke stem:

"The car's on fire and there's no driver at the wheel
And the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides
And a dark wind blows"

Dit zijn de gitzware, met bloed doorlopen woorden waarmee Godspeed You Black Emperor! 's F# A# (Infinity) haar postapocalyptische dodenmars inluidt. The Dead Flag Blues groeit aan, als een volkslied uit het land der doden. Deze duistere hymne lijkt zichzelf voortdurend uit elkaar te willen trekken, maar mist er blijkbaar de kracht voor. Op die manier krijgen we een compositie voorgeschoteld die als een immense zwarte vlek is, en steeds maar aangroeit en opzwelt. De strijkers trekken zich in hun radeloosheid op aan de desolate gitaren en planten daarbij soms hun vlijmscherpe nagels als messen in hun ruggen. Dit alles in slow-motion, opdat de luisteraar geen enkel detail zou missen van de melancholiek die er zich afspeelt. Eén der bandleden probeert een gitaarsolo op poten te zetten, maar zijn instrument is het leven moe. Daarbij produceren ze een geluid alsof de muzikant aanhoudend aan zijn snaren trekt, om er zo een geluid uit te nijpen, dat daarna gedoemd is om eenzaam in de leegte te sterven. Tussen dit alles in komen er treinen voorbij die met hun timbre dit hele schouwspel lijken te beklagen. Je leeft tegen wil en dank een bijna comateus leven in een dode wereld.

"We woke up one morning and fell a little further down
For sure it's the valley of death

I open up my wallet
And it's full of blood."

Wat volgt is East Hastings, dat wordt ingeleid door een man die als in een ijltoestand zijn geloof loopt te verkondigen. Iemand met enkel aandacht voor de mans woorden zou gaan geloven dat GYBE! hier een religieus statement wil uiten, ware het niet dat deze litanie gedragen wordt door een waas van instrumenten die er zich als een klaagzang doorheen sleuren, terwijl het geluid van een doedelzak er traag op in snijdt. Een hymne alsof iemand oog in oog staat te spelen met de dood. Daarna ontketent zich de ware dodenmars van deze hele cd. Eerst begint het met een paar schrale stappen onder het mom van een simpel, zichzelf steeds herhalend gitaarriffje. Maar enkele minuten later zwelt het aan. Neemt het grootste vormen aan. Het bouwt op naar een onmenselijke climax die door merg en been gaat. Stappen wordt lopen, lopen wordt rennen, rennen wordt struikelen over je eigen benen, terwijl je tranen van paniek uitstort. Je ligt uitgeput op de grond met je handen over je oren terwijl de angst uitgroeit tot een panische stoornis die zich doorheen je lichaam scheurt. Boven je hoofd een megalomane storm, die blijft aanzwellen. Opkolken...tot hij opeens weer verdwenen is. Deze symfonie eindigt wederom met een hoop fieldrecordings, die zich op het uiterste punt van het onaardse bevinden. Amper profaan te noemen. En toch lijk je in deze angstaanjagende geluiden hier en daar iets te herkennen dat je al eerder gehoord hebt. Misschien is het net dat wat ze zo eng maakt.

Daarop aansluitend vormt Providence uiteindelijk de perfecte afsluiter. Eerst horen we een man die desondanks alles niet gelooft dat de wereld ten einde zal gaan. Maar willen we dat eigenlijk nog wel? Willen we werkelijk hierin blijven voortleven? Dit gevolgd door gortdroge drums en paniekerige gitaren die zo weer ontaarden in een gevoel van eenzaamheid. Vanuit die eenzaamheid zwelt er als laatste nog een epische climax op, die niet aanvoelt als een hoopvolle noch triomferende massa, maar eerder als een kolkende, woedende stormram die alles wil vernielen wat hij net gehoord en gezien heeft. Wetende dat hij er niet in zal slagen. "Where are we going?" mijmert een stem op één van de allerlaatste stukjes. Inderdaad, waar gaat deze wereld naartoe?

Welzeker, dit gevoel van angst, waarvan de mens tot in zijn binnenste doordrongen is, bezit een eeuwigheidswaarde. Alsook het album dat eindelijk de meest bij de perfectie aanleunende vorm gaf aan deze kolkende storm die in de diepste en meest donkere krochten van het menselijk hart ligt te borrelen. Dit album is en blijft een tijdloos kunstwerk, dat de tand des tijds zal weten te doorstaan.

Ik heb wat verder gezocht op het net over deze. In 1997 werd deze plaat origineel uitgebracht op vinyl. Deze is dus het origineel.
=> http://www.recordsale.org/cdpix/g/godspeed_you_black_emperor-fa[2].jpg

Pas een jaar later werd de CD versie uitgebracht.
=> http://www.boiteatroubadour.com/wp-content/uploads/2009/06/godspeed-you-black-emperor-faoo.jpg

Deze blijkt niet de originele uitgave te zijn. Eveneens klopt het jaar niet. Ik heb de aanpassing gedaan maar blijkbaar is er iets fout gelopen met de afbeelding die ik wilde plaatsen. Dus werd er nog niets aangepast. Een mens zet zich dan eens in.

Eveneens is deze uitvoering geen reguliere uitvoering maar een aangepaste re-release van het origineel in 1997 uitgebrachte LP.

zal voor een ander keertje zijn.

Prachtig geschreven, rascaly! Zeer lovende poëtische woorden voor een inderdaad bijna onbeschrijflijk mooi concept van een goed uur.

Er zijn verschillende vinyl versies in omloop. Oorspronkelijk zijn er maar 500 exemplaren handgemaakt door de band zelf. Er zijn drie verschillende covers: alledrie rood, maar met een andere foto.
Ik heb zelf een treinwiel op mijn cover staan, dus al niet dezelfde als in jou link.

Verder lijkt de tekst in je link gedrukt op de cover, bij mij is deze er in gedrukt. D.w.z. je kunt de letters ook 'voelen'. Er staat ook geen jaartal op mijn cover. Op de foto na dezelfde als op Wikipedia staat: http://en.wikipedia.org/wiki/File:FsharpAsharpInfinity_vinyl.jpg

Bij alle versies van de LP zitten leuke goodies waaronder een cent die door een trein overreden is. De tracklist is overigens ook niet hetzelfde; het album is opnieuw opgenomen voor release op CD met enkele aanpassingen. De tracklist (en cover) hier zijn die van de CD. Dat lijkt me ook beter passen op deze site dan een (limited) LP release.

Inderdaad. Er zijn 3 verschillende vinylhoezen gemaakt. De prent uiteraard. Er zijn inderdaad een 500 tal LP's gemaakt. Deze zijn de collector items. Maar nu nog steeds kan men de LP kopen. Langs de andere kant moet ik u wel gelijk geven, de CD is de meest verkochte soort. Maar mijn gevoel zegt dat de originele altijd het belangrijkste is.

Ik denk dat iedere verslaafde muziekliefhebber wel een platenspeler heeft. Dus langs de andere kant dan toch maar.....

Helaas staat het mooiste gedeelte van de hele plaat niet op vinyl Maar daar hebben we het al vaker over had