Godspeed You! Black Emperor - F♯A♯∞ (1997)

Wat off topic berichten/slowchat hier verwijderd.

Ik heb deze plaat vanavond nog maar eens gedraaid terwijl ik ziek was.
Ik zet mijn koptelefoon op en mijn favoriete plaat allertijden begint, in de hoop dat ik me wat beter voel en even alles kan vergeten. De opener heb ik al zo veel gehoord dat ik haast kan vertellen wanneer welk stuk komt. Toch pakt hij me keer op keer weer. Ik heb ook altijd de behoefte bij deze plaat om op mijn bed of in mijn zetel te gaan liggen. Komt toch goed uit want hier lig ik al de hele dag.

Keer op keer bewijst het debuut van GY!BE me dat er hier geen 1 seconde aan muziek opstaat die slecht is of wat minder. Zelfs de 4 minuten stilte in Providence vervelen me niet.
We hebben al zo veel gehoord: van grootse uitbarstingen tot geniale opbouwen en fantastische Samples. Dat we eigenlijk nog met ons hoofd bij de vorige twee songs ( en een half) zitten en we haast de stilte niet horen.

Het blijft toch een parel dit: F♯A♯∞.

Ik heb dit album nu toch ook maar eens een cijfer gegeven. Het duurde een tijd vooraleer hij echt binnenkwam. Dat komt vooral omdat je, in mijn geval toch, echt in de juiste stemming moet zijn voor dit album. Ik heb hem al een paar keer na enkele minuten afgezet omdat het me niets deed.

Als ik echter in de stemming ben, vind ik het een prachtige plaat, hoewel prachtig misschien niet het juiste woord als je kijkt naar het thema. Wat dit album zo goed maakt is natuurlijk de sfeer die men neerzet. Het is er 1 van wanhoop en tristesse. Dat hoor je in de stukjes tekst en in de muziek. De strijkers in het begin van The Dead Flag Blues zijn een mooi voorbeeld. Daarom werkt dit album perfect tijdens een regenachtige, koude nacht.

Ach ja, toch maar verhoogd naar 5 sterren. Nadat ik met m'n pa opweg naar Lord of the in concert naar deze plaat zat te luisteren had deze een bijna hartverscheurende impact op me. Terwijl we over de snelweg reden en het Where are you going? stuk uit de speaker klonk wist ik het: Dit is de meest sfeervolle plaat allertijden. De duisternis was verstikkend. Prima dat er geen teksten zijn. Dat had de boel waarschijnlijk gigantisch verpest.

En pa was ook muisstil, dus ik hoop dat hij er net zo over dacht als ik.

Leuk dat je je stem hebt verhoogd, ik draai deze ook nog iedere week.
De verbluffende soundscapes, de fantastische climaxen en dat duistere sfeertje zorgen er voor dat ik iedere luisterbeurt nog met een open mond deze plaat beluister.

Ik wist niet dat het nog kon! Providence heb ik op weg naar huis nog eens via mijn headset beluisterdt en hij is nu mijn favoriet. Ik vond hem al zo fantastisch en hij is nog wat gegroeid.
Die violen samen met die hoorn.

Naar aanleiding van de GYBE! dag die ik vandaag hou, heb ik deze nog eens beluisterd en iedere keer wanner ik deze plaat beluister weet ik weer waarom dit eigenlijk mijn favoriete plaat allertijden is. De opbouw van de songs is subliem, ook de klein details maken deze plaat nog mooier: de stille zang bij East Hastings. De hoorn en de violen samen op Providence, de soundscapes. Nog altijd staat deze erg stevig op zijn plek in mijn Top 10, het is de plaat die er al het langste in staat. En die er nog heel lang zal inblijven.

GYBE! dag?

Inderdaad, na de Tom Waits "dag" van AOVV, gisteren de Kanye West woensdag van R&P, had ik het idee om al de platen van GYBE! na elkaar te draaien in de juiste volgorde.

Haha okay!

Hoewel ik me wel afvraag wat iemand bezield om deze 's ochtends vroeg te beluisteren.

Deze stond al langer op mijn iPod, maar na de meningen hier eens grondig doorgenomen te hebben, had ik vannacht om 1 uur (kon niet slapen) besloten deze op te leggen. Wonderbaarlijk hoe deze plaat geen seconde verveelt, ondanks de vele herhalingen. Een magisch uur werd het, meteen 4*-plaat omdat het nog maar de eerste luisterbeurt is, daar zit dus nog speling op.

Is het overigens iemand ook al opgevallen dat de intro van Steak Number Eight met The Sea is Dying wel wat weg heeft van East Hastings? Ik herkende dit deel meteen, en ik vind het toch frappant.

http://www.youtube.com/watch?v=VFbSQj3EzTI

http://www.youtube.com/watch?v=2kfkUUkEGtc

Ik kom hier een beetje random op, en het lijkt me na deze recensies te hebben gelezen, de moeite waard om dit te gaan beluisteren. Ik hoop dat het iets in zich heeft, wat je na jaren nog niet gaat vervelen. Ik zal het zien.

Stem Later*

5,0

Niet dat ik het nu al een 5,0 waardig vind, maar ik wil het gemiddelde omhoog halen.
Het zal heus een 5,0 worden, want na een luisterbeurt spreekt het mij aan. Heel erg zelfs. Lekkere duistere muziek wat het zeer duister maakt

Ik zal het vaker luisteren, ik vind het nu al geweldig

Je hebt gelijk. Dat gemiddelde is echt schandalig laag..

Eigenlijk is het gemiddelde best hoog, maar te laag voor wat het is. Met een 4,19* kan ik al leven maar ik vraag me af waarom Lift Your Skinny hoger staat in de Top 250 dan deze.
Ieder zijn smaak zeker.

Och, de gustibus....

Ik begrijp dan weer niet waarom de cd-versie van deze zoveel hoger wordt aangeslagen dan de lp versie
De lp-verise klinkt beter, is mooier uitgebalanceerd en bevat geen enkele noot te veel.
En einigt op een infinite loop, altijd een coole feature...

Ik denk dat Lift Yr Skinny Fists een klein beetje toegankelijker is dan F♯A♯∞. Al vind ik laatst genoemde wel beter en intenser. Vooral Providence!

Mijn opmerking was ironisch bedoeld. Al heb ik deze plaat op 4,5 sterren staan, ik kan er toch prima mee leven dat het gemiddelde maar 4,19* is.

In dat geval was mijn bericht een reactie op het bericht van yKristiian.

Dat heeft denk ik te maken met de top tientjes van mensen Glenn. Nee even serieus. Skinny is wat toegankelijker en directer voor mensen.

Ik heb het album vannacht nog eens opgezet en dan blijft dit album het beste bij mij.
Ik moet er altijd even goed voor gaan zitten, en aandachtig luisteren.

Het album staat nu met afstand op nummer 1 in mijn top 10, de andere GY!BE platen heb ik nog niet zo vaak beluisterd als deze. Ben benieuwd of ze F♯A♯∞ kunnen overtreffen

Ik heb alleen de eerste 2 nummers geluisterd.

Hier kan ik echt niets mee, ik ben veel te ongeduldig voor dit soort muziek. Het bouwt veel te langzaam op naar een climax (die vervolgens ook niet eens zo goed is). Het wachten op de climax voelt als wachten op de bus, fijn dat die er eindelijk is, maar fantastisch is het niet.

Het zit muzikaal ongetwijfeld goed in elkaar en zo, maar ik vind het niets.

Ik denk dat je hem nog eens moet beluisteren maar deze keer niet wachten op een climax, want alles wat voor die climax gebeurt is minstens zo goed als de climax.
Dat vind ik ook juist zo goed aan GYBE! bij een band als Mogwai is de climax duidelijk het beste deel van de song, maar de opbouw van de composities van GYBE! zijn zo goed, ik blijf van deze plaat genieten van de eerste tot de laatste seconde.

Ik zou het album nog wat kansen geven, bij mij kwam het bij de eerste luisterbeurt ook niet aan en heb ik het album op de helft van The Dead Flag Blues afgezet.

Na een stuk of 5 luisterbeurten begon het album echt binnen te komen en sindsdien blijft het album steeds beter worden.

Inderdaad, ik denk dat je bij deze plaat even alle normen die je normaal bij muziek hebt uitzet. Bij dit album is alles (en dus ook de lengte) ondergeschikt aan de sfeer. Misschien dat als je dat even in je achterhoofd houd, dat hat dan binnenkomt. Kan natuurlijk ook dat het je echt niet ligt, maar aan je opmerking kan ik constateren dat je het album nog even onder ogen moet zien. Doen! Het is de moeite waard.

Berichten over de top 250 verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

Gezien je stemmen voor bv. Wish You Were Here, Maggot Brain, The Sky Moves Sideways, Station to Station en The Doors schuw je lange nummers niet, dus dat zou ik niet zo gelijk zeggen. De weg er naartoe is minstens zo interessant, maar dat is aan jou.

Ik vind het overigens knap dat je de climax niet veel voor vindt stellen terwijl je hem niet eens gehoord heb.

Verder uiteraard de standaard "moet je vaker draaien"-berichten, maar daar geloof ik niet in. Waar ik wel in geloof is dat je veel te licht over dit album gedacht heb. Het is een album waar je vooral open voor moet staan. Met name door je te laten vangen in het epische, bombastische net dat dit album is. Voel de onderhuidse spanning en laat je meevoeren op een duistere tocht. Als het goed is, maar alleen als het echt goed is, schrik je je kapot na de 4 minuten stilte. Maar dat gedeelte heb je niet meegekregen. Logisch ook, het zou toch niet gewerkt hebben.

"Verder uiteraard de standaard "moet je vaker draaien"-berichten, maar daar geloof ik niet in."
Bij jou is het kwartje nog nooit bij, pak hem beet, de vijfde draaibeurt gevallen?