Genesis - Genesis (1983)

volgens mij is dit echt een heel erg onbekend werkje onder de Genesis luisteraars

Genesis album dat een prettig, maar ook veilig, geluid laat horen. De experimenten van Abacab zijn weer in de kast gebleven en de band klinkt als een geoliede machine. Voort mij is dit het album is waar Phil Collins de beste vocale prestatie van alle Genesis platen laat horen. Hij klinkt erg gedreven. Toppers zijn de door velen terecht bewierookte nummers Mama en Home By the Sea/Second Home By the Sea.
Toch wil ik een lans breken voor kant B van deze plaat. Er is in mijn ogen weinig mis met Taking It All Too Hard (erg mooi gezongen), Just a Job to Do (echoot voor mij wat Dodo/Lurker), Silver Rainbow (fraai sfeervol intro) en It's Gonna Get Better (mooie tekst). De zwakke broeders zijn voor mij That's All en het irritante Illegal Alien.

Het was een van de eerste Genesis albums die ik hoorde en aanschafte, dus een beetje jeugdsentiment zal ook meespelen in de waardeling van dit album, maar ik heb deze altijd erg goed kunnen waarderen.

volgens mij is dit echt een heel erg onbekend werkje onder de Genesis luisteraars [/quote]

Hahaha inderdaad, de echte Genesis freaks (Peter Gabriel adepten) willen hier niet aan. Ik waardeer zowel het oudere als het latere werk. Is inderdaad een totaal ander geluid. Op het “nieuwere” werk uiteraard geen Peter Gabriel maar die heeft maar 10 jaar bij de band gezeten. We hebben eigenlijk Genesis 1 en Genesis 2.
Het lijkt de bijbel wel.

We hebben er eigenlijk vier:
Genesis 1 - Met Gabriel en Hackett
Genesis 2 - Zonder Gabriel, met Hackett
Genesis 3 - Zonder Gabriel, zonder Hackett
Genesis 4 - Ray Wilson ipv Phil Collins

Deze plaat valt in periode 3, zeg maar de jaren 80 meuk. Ik kan een aantal van die jaren 80 nummers nog best waarderen, zoals Home By The Sea op deze plaat. Maar hun beste werk? Dat valt voor mij in periode 1, maar zeker ook 2.

Eigenlijk ook nog Genesis 0, zonder Hackett en Collins ....

Hier nog geen beoordeling aan uitgedeeld, de laatste jaren kan ik de 80's Genesis steeds beter waarderen en ook dit album verrast mij toch positief.
Jaren geleden kon ik hier helemaal niets mee en een track als Illegal Alien doet het bij mij nog steeds slecht.
Daar staan wel een paar hele sterke songs tegenover, Mama (jeugdsentiment) Home By The Sea 1&2 vind ik ronduit fantastisch.
Halverwege vind ik het materiaal niet slecht maar ook niet heel bijzonder, de twee afsluiters bewijzen maar weer hoe goed Genesis kwaliteits popmuziek kon maken.
Fijn.

4* al neig ik meer naar de 3,5* maar mijn favoriete tracks van dit album zijn bijzonder goed dat het een magere 4* wordt.

Ik blijf That's all echt een prachtige popsong vinden. Het zal misschien wel geen typisch Genesis nummer zijn,maar ik kan het goed waarderen

Het is voor de Genesis-symfo liefhebber ver zoeken naar nog enig overgebleven prog (er is nog Second home by the sea), maar er is een reden dat dit album toch nog redelijk weg komt in de beoordeling.

En dat komt toch hoofdzakelijk omdat de symfo/prog in ieder geval is vervangen door goede pop/rock en de smash-hit Mama.

Maar ik kan, moet ik zeggen, redelijk door één deur met tracks die niet zo snel worden genoemd als Taking it all to hard, Silver Rainbow en It's gonna get better. Nummers waarbij in ieder de bombast is teruggedraaid en daarmee ook Collins verbaal beter tot zijn recht komt. Waardoor e.e.a. beter in perspectief wordt geplaatst.

That's all is voor mij een wat magere compositie, Illegal alien is verschrikkelijk.

Werd bedoeld als humor. Genesis humor. Als je het verhaal van Duke kent, en begrijpt, waar Albert geen relatie kreeg met de Duchess omdat hij geen Spaans en Mexicaans sprak en de Duchess wel hield van SM dan kom je meer in de Genesis humor. Maar ja, prog fans en humor .. Ook iets met ‘Who Dunnit’. Well, it wasn’t me. I didn’t do it..

Hè, heerlijk dit.

O, is dit nu humor?
Die had ik nog niet gehoord.
Kutmuziek? Nee joh, dat is gewoon lachen!
We zullen het argument als optie onthouden bij een volgende band/artiest met een mispeer.

Voor een avondje humor ga ik wel naar Brigitte Kaandorp, daar hebben ze bij Genesis nooit voor doorgeleerd.

duidelijk een prog fan..

Ik zou lid worden van lachmeter!
Er moeten nog ergens verborgen talenten verscholen zitten die daar ongetwijfeld tot hun recht zullen komen.

Laten we het erop houden dat niet alles wat als humor bedoeld is mij ook daadwerkelijk doet lachen...

Ach, ik heb de afgelopen dagen dit album veel opstaan en ik word er vrolijk van. Iets met zorgeloosheid (wat ver te zoeken is in deze vreemde tijden).

Ooit gekocht vanwege de hit "Mama", wat nog steeds een lekker nummer is.
Verder vind ik "That's all" en "Home by the Sea" wel leuke nummers.
Daarna wordt het voor mij een stuk minder en vind ik de meeste nummers saai.

Ook maar weer eens gedraaid, 3 absolute gedrochten:

-Taking It All Too Hard
-Illegal Alien
-That’s All

Maar toch ook enkele nummers die me weer zeer konden bekoren, waaronder Home By The Sea, Mama en Silver Rainbow. Nou vooruit halfje erbij.

Tja , lang geleden dat ik deze nog eens draaide. Ik weet nu waarom. Het is allemaal maar zeer middelmatig.
Waarschijnlijk verwacht ik bij de naam Genesis progmuziek van een zeer hoog niveau (= lees Genesis met PG).
Uit de PC periode zijn enkel And Then There Were Three en Duke meer dan de moeite waard. ( over Abacab kan ik niet oordelen omdat ik die niet bezit ).

Dan mis je in mijn ogen toch echt twee toppers in 'A Trick of the Tail' en 'Wind and Wuthering'.

[quote]rkdev schreef:
Dan mis je in mijn ogen toch echt twee toppers in 'A Trick of the Tail' en 'Wind and Wuthering'.[/quote

Ja, je hebt helemaal gelijk. Hoe kan ik deze 2 schitterende platen vergeten. Vooral Trick of the tail is weergaloos

@ tony je hebt helemaal gelijk!!

Deze pakt niet bij mij. Erg lichtvoetig en ook geen sterke liedjes. de beide homes by the sea doen het dan nog wat voor me , maar Mama vond ik altijd al een draak en het verschrikkelijke Illegal Alien had ik bij release al uit mijn geheugen verbannen. De rest blijft niet plakken en deze gaat ook het rek in , om er waarschijnlijk nooit meer uit te komen. 2 en halve ster en dat is mild.

Afgaande op de afzichtelijke! hoes zouden de puzzelstukjes bij Genesis hier in elkaar moeten vallen, maar dat is niet echt het geval. Ben met Twinpeaks eens dat de plaat niet echt pakt als geheel. Kant A gaat nog wel ,hoewel ik Mama ook irritant vind maar kant B is nauwelijks door te komen. Niet goed genoeg voor een band van dit niveau en met zon back catalogus. Was nog niet zon slecht album he, And then there were three. 2,5 ster voor dit product.

Smaken verschillen overduidelijk, want ik vind het juist een erg mooie hoes....
En ook de mening over dit album verschilt behoorlijk zie ik
Ach ja, over smaak valt niet te twisten (al doen we dat dagelijks hier op MuMe).

Een betere plaat dan dat ik me herinnerde. De eerste plaatkant is consequent aangenaam. Mama en Home By The Sea zijn zelfs uitstekend te noemen. De tweede plaatkant is wel wisselvalliger, maar het album eindigt toch fijn met Silver Rainbow en It's Gonna Get Better. "Genesis" bevat al met al kwaliteitspop waarbij je aan het toetsenwerk nog af toe bemerkt dat de symfo niet geheel verdwenen is.

Het is altijd mijn favoriete Genesis album geweest. Decades later hoor ik nu weer een keer, dankzij de Phil Collins docu op YouTube gemaakt door het kanaal 'drumeo', en ik weet weer waarom. Dit zijn strakke songs, met een begin en een eind, maar met genoeg muzikale lagen om te concluderen dat er echt niet beter op geworden is met de popmuziek sinds de jaren 80. De drive van de band op dit album is geweldig.

Het is een messcherpe balans tussen goed in het gehoor liggend en een muzikaal verhaal vertellen. De thema's en teksten zullen anno 2024 niet zo snel opgepakt worden -- veel te riskant in dit woke tijdperk.

Genesis is zo'n grote band geworden omdat ze zich bleven evolueren. Vergelijk dit album met Invisible Touch en luister met de kennis van 2024. Dit album met dezelfde titel als de band blijft overeind, waar voorganger Abacab meer bevroren in de tijdsperiode klinkt en Invisble Touch een soort slap aftreksel is. Dit was het hoogtepunt van het 'moderne' Genesis. De klanken mogen jaren 80 zijn, de songs zijn sterk.

Kant A vind ik uitstekend (Mama is een terechte klassieker) maar kant B merkelijk minder. Wisselvalligheid troef net als de andere jaren '80-albums van Genesis.

… If it's gonna get better, it starts with a feeling

In 1988 heb ik het album, een elpee, van de hand gedaan bij de afsluiting van mijn radiozendperiode. En dat was niet echt een slechte beslissing, dacht ik. Maar toch - af en toe knaagt een stukje heimwee naar die tijd en dan komen flarden boven. Voor 99 eurocent de CD opgescharreld en door een sopje gehaald. Een originele Vertigo Phonogram van 1983: een Target CD, voor wie dat nog wat zegt. En het draaien brengt me onmiddellijk de gevoelens en herinneringen naar boven die ik in de jaren '80 achterliet. Wonderlijk weer.

Genesis was sinds Abacab en 'de Groenoordhallen' een klein beetje in achting gedaald. Het serieuze progressieve geluid was immers omgeruild voor een stuk harde electro. Phil had net twee succesvolle soloplaten gemaakt, die warempel meer op het oude Genesis leken dan dit eigen titelloze Genesis. Nu leek het de beurt aan Mike Rutherford. De jaren '80. Zo moet ook Bob Dylan zich gevoeld hebben toen hij zijn akoestische gitaar omruilde voor een electrische en op concerten voor 'Judas' werd uitgejouwd. De fans waren niet blij. En ik ook niet. Ik heb het wel eens eerder gezegd: geen conservatiever volkje dan de volgelingen van de 'progressieve' muziek, de 'proggers', zeggen we nu. Het is helemaal fout als er een stukje soul en trompetgeschal klinkt op een progressieve plaat. En harde computerdrums ... stel je voor, dan is de magie doorbroken.

Genesis ging nooit meer terug in het hok waar de schare volgelingen hen zo graag veilig had opgeborgen. Met de sprookjesachtige holly hobby-achtige hoezen. De tijd draaide door. En of ik dat niet jammer vind?
In zekere zin wel. Maar dit is toch ook weer niet zo ellendig als wordt voorgesteld. In vergelijkende zin misschien. Nou nee, het is toch wel klassepop. En in een gedurfde productie. Een stap in een andere richting en beter dan voorganger Abacab (1982).

(Second) Home by the Sea bijvoorbeeld en de fraaie ballad Taking It All Too Hard. Dat mag er echt wel zijn. De pompeuze opener hoeft van mij niet. Mijn mama leeft niet meer en ik herinner me haar toch liever anders. En Illegal Alien is typisch Rutherford en actueel gebleven. Ook met Silver Rainbow ben ik niet ontevreden.

Ach, dit album siert dus weer de platenkast en mag blijven. Maar heel veel meer dan 3 sterren gaat het niet worden. Tenslotte kan ik nog melden: vergeet de remaster en ga voor deze oeroude CD!

Vreselijk nummer, zoals alle ballads van Genesis rond die tijd (Mijn mening).

Nou een jaar na de Groenoordhallen deed de band een korte tour ter promotie van Three Sides Live en sloeg daarbij Nederland over. Maar niet getreurd voor de oude fans, ze deden wel Brussel aan in September 1982 en speelden daar het volledige Supper's Ready, In The Cage en een stuk van Watcher Of The Skies.

Abacab was in 1981, Three Sides Live was in 1982.

Naar mijn mening heeft Rutherford nooit een stempel kunnen drukken op het geluid en de composities van Genesis, in tegenstelling tot Gabriel, Collins, Banks en Hackett.

Vind je? Genoeg keuze:

1. Je hebt de eerste CD versie uiteraard (jouw schijf vermoed ik).
2. Was hier wel een remaster van in 1994? De Definitive Edition Remasters liepen voor zover ik weet tot en met Three Sides Live. De rest was gewoon te recent.
3. Er is van deze schijf wèl een remix versie geweest in de serie heruitgaves in 2007 (rode boxset).
4. Er komt binnenkort een nieuwe SACD versie uit in de Analogue Productions 75 serie op basis van de originele mix (dus niet de remix van Nick Davis uit 2007). De 45 touren versie op 2LP is er al.

Deze schijf bevat wat mij betreft een aantal leuke tracks en enkele absolute gedrochten zoals Taking It All Too Hard, It's Gonna Get Better That's All en Illegal Alien.

Maar er valt ook best wel het een en ander te genieten, nl de overige nummers. Deze schijf haalt bij mij een keer of 3 per jaar de speler. Toch ook een stukje sentiment denk ik.

Zonde dat men destijds tijdens de tour bij deze plaat slechts 5 shows deed in Europa (Birmingham) en werkelijk tientallen shows (60+ of zo) in de USA.

Klopt als een bus wat je daar schrijft, Running On Empty. Abacab kwam uit in 1981, op 18 september om precies te zijn, en niet in 1982, zoals ik abusievelijk schreef. Al heb ik Abacab zelf wel pas in '82 in huis gehaald. Wat de CD-versies van dit album betreft: er is zeker keuze genoeg, maar het geluid van deze eerste versie overdonderde me letterlijk. Zeer dynamisch en fraai geluid.

Kan het beter? Misschien, maar beter dan het origineel hoeft het van mij niet te klinken. Het originele album is al geweldig goed opgenomen. Dat maakt niet álles maar wel wát goed. Verder, wat Mike Rutherford betreft, de tweede helft van de schijf is vrijwel geheel van zijn hand. En ik hoor er veel 'mechanics' in (die waren er toen nog niet natuurlijk).

'Love it or hate it.' Zo ligt het wel een beetje bij dit album. Wat mij betreft blijf ik ergens in het midden. En ook jij komt op 3 sterren, zie ik. Al vind ik persoonlijk dan Taking It All Too Hard wel geslaagd.

Tenslotte nog dit: het was de tijd dat de nieuwe Lynn electronische drummachine zijn intrede deed. Dat is dan ook te horen. Het geluid van 'the eighties' (Duran Duran, ABC, M. Jackson). Het moest en kon ineens een stuk strakker. Niet mijn smaak overigens.

Phil Collins met gemengde gevoelens naar Leiden | Sleutelstad.
Daar zit nog veel frustratie ...

Abacab, Duke en Genesis worden nagenoeg nooit door mij meer beluisterd. Echter de albums tot en met Wind & Wuthering des te meer

Ben het op een groot gedeelte met je eens in je reactie hier in het algemeen maar ik vind op dit punt dat je Rutherford tekort doet en zelfs onderschat. De man was als componist, bassist en als (slag) gitarist zeker wel van invloed op de composities van de band.

Bijvoorbeeld als (mede) componist:

• Abacab
• After the Ordeal
• Aisle of Plenty
• Anything She Does
• Behind the Lines
• The Carpet Crawlers
• The Cinema Show
• Congo
• Dance on a Volcano
• Deep in the Motherlode
• Domino
• Duchess
• Fading Lights
• Firth of Fifth
• Fly on a Windshield
• Get ’Em Out by Friday
• Hold on My Heart
• I Can’t Dance
• I Know What I Like (In Your Wardrobe)
• Illegal Alien
• In Too Deep
• Invisible Touch
• Jesus He Knows Me
• Keep It Dark
• The Lamb Lies Down on Broadway (titeltrack)
• Land of Confusion
• Mama
• More Fool Me
• No Reply at All
• No Son of Mine
• Paperlate
• Supper’s Ready
• That’s All
• Throwing It All Away
• Tonight, Tonight, Tonight
• Turn It On Again
• Watcher of the Skies
• Follow You Follow Me.

Bron: Category: Songs (co) written by Mike Rutherford - Wikipedia - en.wikipedia.org. Zijn er meer dan 80.

En vergeet vooral zijn bass pedals gebruik niet in vele nummers. Hemels ! En reken maar dat ik hem als muzikant ook zeer hoog heb zitten. Als bassist vind ik hem uniek in de band en zeker ook op de 12-snarige gitaar. Daar heeft hij, als muzikant, zeker een stempel gedrukt op de band.

Rutherford heeft ook de Roland CR-78 in de band geïntroduceerd die een grote rol speelt op bv Three Sides Live - luister bv eens naar het hemelse intro van Duchess (te lezen in zijn biopic The Living Years - Mike Rutherford). Mooi boek om te lezen ook !

Als ik hem bij concerten zag dan zie je een rustig op de achtergrond opererende muzikant (die heel veel dan in die stille houding presteert) maar wat hij doet, geschreven heeft en betekend heeft vind ik op gelijk niveau staan met de andere leden van deze door ons allebei zeer gewaardeerde en prachtige band.

Jij hebt je huiswerk wat composities betreft duidelijk beter gedaan dan ik. Overigens had ik het wel meer over de sound van de band. Ik kan zijn akoestische gitaar en basgitaarkunsten zeker tot en met Wind & Wuthering enorm waarderen, maar zijn sologitaar kunsten in de 3 mans band versie totaal niet. Geen virtuositeit en niet de geweldige sound die Hackett produceerde.

Dat geldt dus ook voor de solo op Home By The Sea op deze schijf. Ik kan het niet bijzonder vinden en ik weet ook niet of de krachtpatserij van Daryl Stuermer hier aan had kunnen bijdragen. Ik zal de voorgestelde literatuur er eens op naslaan. Overigens is Rutherford een vreselijk aardige gast, tijdens mijn eerder beschreven ontmoeting was hij echt enorm aardig en staan we lachend op de foto.

Maar uiteindelijk zijn we het wel eens. Topband. Niets qua muziek kan wat mij betreft de periode 1970-1977 van Genesis overtreffen.

Ik geef deze schijf 3 punten.