Depeche Mode - Songs of Faith and Devotion (1993)

Toen indertijd de eerste single(en eveneens zeer genietbare clip) van deze plaat uitkwam was ik zowel onderste boven van het geluid,die gitaren,de stem van Dave alsook van zijn ruige look in de clip van 'i feel you'. Nu zovele jaren later is dit nog steeds het album van DM waar ik het meest naar teruggrijp,nostalgie zeker maar ook gewoon omdat het een dijk van een album is.
Ik heb nog niet de kans gehad ze live te zien maar afgezien van de beelden die ik van de tour van toen heb gezien moet dit zeer de moeite geweest zijn en voor de bandleden blijkbaar zeer slopend. Het podiumconcept was naar idee en ontwerp van Anton Corbijn en was groots.
Blijft een topplaat,ik kan trouwens de bijdrage van Dave Gahan aan de laatste van Soulsavers ook zeer appreciëren,Dave is uitstekend bij stem en dat is veelbelovend.

Sterk album van DM. Walking In My Shoes, Rush en Higher Love zijn top. Jammer dat dit niveau niet constant is en One Caress vind ik een typische filler.

Dit album was een echte schok voor mij toen het uitkwam, vooral dan door de videoclip van "I Feel You".
Alan met een drumstel en Dave met lange haren en een baard?
Het leek wel of ik naar een andere band aan het kijken en luisteren was.
De uitschieters voor mij persoonlijk zijn "Walking in My Shoes", "Judas", "In Your Room", "One Caress" en "Higher Love".
Dit is zonder meer de donkerste en moelijkste periode uit hun carrière, en we kennen al de verhalen hieromtrent die toen breed in de pers zijn uitgesmeerd.
Dave bijna gestorven, Martin aan de drank, Andrew in een depressie en Alan die het allemaal niet langer uithield, en na een lange bezinningsperiode besloot om uit de band te stappen.
Ik was toen ook echt van mening dat het einde van de band onherroepelijk was, maar gelukkig bleek het toch niet zo te zijn.

Ik weet bijna niks van Depeche Mode (heb 1 verzamelaar in de kast die er vrijwel nooit uitkomt), maar heb altijd een beetje het idee gehad dat dit 'het Achtung Baby album' van DM was, met I Feel You als The Fly. Wat een verschil en wat een knal vergeleken met het 'Just Can't Get Enough deuntje'.

Ik denk dat ik, mede door die vergelijking, dit album meer kansen heb gegeven dan eigenlijk nodig was. Tegen beter weten in bleef ik het eens in de zoveel tijd proberen, maar dit gaat hem voor mij niet worden. Na de twee briljante openers is de koek wat mij betreft op.

Dit is mijn favourite DM plaat doordat men gebruik maakt van elektrische gitaren en drums.

Zonder drums zou het eens stuk saaier zijn inderdaad

Het verschil tussen drums en een drummachine is groot. Helaas gebruikt DP het laatste het meest.

Na het enorme succes van Violator en bijbehorende tour (mei t/m november 1990) werd een lange rustperiode ingelast.
In de loop van 1992 kwamen de bandleden weer bijeen.

In tegenstelling tot eerdere albums werd een villa in Madrid betrokken om de opnames te starten. De band moest wennen aan deze nieuwe manier van opnemen en produceren.
Gaandeweg de opnames werd DM geconfronteerd met het feit dat de sessies saai en routinematig werden. Wilder stuurde er op aan om de songs minder geprogrammeerd te laten zijn en meer ongedwongen.

Gahan, inmiddels verslaafd aan heroine en wat tattoos rijker, was verhuisd naar LA en onder invloed van de grunge stroming in de VS kwam hij op het idee om het nieuwe album van een rock geluid te voorzien. Niet iedereen kon zich hierin vinden.
De spanning en stress liepen behoorlijk op. Met name Gore stond enorm onder druk om songs van het niveau Violator te schrijven.
De opnamesessie (inclusief jamsessies) hadden maar weinig resultaat mede veroorzaakt door de onenigheid binnen de band (tussen Gore en Wilder).

In plaats van een collectief was Depeche Mode veel individualistischer ingesteld in deze periode.
Flood speelde een voortrekkersrol om de band bij elkaar te houden.
Onder deze druk en stress leverde DM twee van hun beste tracks af; het emotionele In Your Room en Walking in My Shoes.
Het songmateriaal op dit album is meer spiritueel van aard.
In Condemnation (met meesterlijke zang van Gahan) en Walking in My Shoes tracht Gore een religieuze verlossing te beschrijven. DM toch weer meer richting een vaste levensstijl ?
Verder vind ik het onderschatte Mercy in You en I Feel You eveneens absolute klassetracks.

De heren wisten dat zij met één van hun beste albums bezig waren. Op basis van deze positieve invloed werden de opname sessies vervolgd in Hamburg en uiteindelijk afgemixt door Alan en Flood in London.

Misschien wel het meest moeizame album van Depeche Mode (samen met Ultra) echter voor mij na Violator hun beste werk.
De hierop volgende immense wereldtour met de bekende gevolgen, waaronder Wilder's vertrek, zijn uitgebreid besproken.

Ik heb van de week de nieuw uitgebrachte vinyl versie aangeschaft, en wat klinkt die mooi zeg! Het bewijs dat heruitgave op vinyl echt de moeite waard kan zijn.

Interessant om te horen dat het einde van Get right with me net iets langer is dan ik normaal ken. Het is maar een fractie van 1 of 2 seconden, maar je hoort Gore (denk ik) nog iets roepen/zingen. Nooit eerder gehoord op de cd versies die ik heb.

Mooi uitgevoerd in een gatefold hoes... Ik ben alleen nog maar meer zeker dat dit een wereld album is (voor zover ik al niet 100% zeker was)

Dave, Please stop tickling?

Ben net in dit album gedoken en uitgebreide bespreking volgt nog. Ik wil alvast wel meedelen dat ik In Your Room een magistraal mooi nummer vind! Het lijkt wel of Alan Wilder als arrangeur nog alles uit de kast trekt (die overgang van het heerlijke refrein naar dat enigszins griezelige einde) voordat hij stilletjes het schip verlaat en ook Dave Gahan zingt uit zijn tenen. Pure emotie.

Aldus Father Mckenzie. Ik open dit bericht expres met een citaat van de grootste criticaster op MUME van dit album, want ook ik was op zijn minst een beetje geschokt toen ik de eerste tonen van I Feel You hoorde. Het kostte mij dan ook aardig wat tijd voordat ik deze worp op waarde kon schatten. Ik heb dus doorgezet en dat heeft zijn vruchten afgeworpen, want alhoewel géén Violator (daar kom ik later nog op terug) toch weer een heel sterk DM album dat qualitatief makkelijk de vergelijking met Black Celebration aankan. Eén puntje van kritiek wat ik echter hier vaak lees betreft het gebruik van gitaren op dit album. Welnu, ik heb nou niet direct het idee dat hier een metalband aan het spelen is. De gitaren zijn eigenlijk vooral ondersteunend aanwezig hier en daar, ik vind het persoonlijk wel meevallen. Er is nog genoeg electronica aanwezig om het als DM te laten klinken. En David Gahan natuurlijk. Wel is de productie veel meer "dichtgesmeerd" en klinkt het geheel behoorlijk noisy hier en daar. De loudness war kon beginnen! Niet zozeer een gitaren-, maar eerder een productie-issue denk ik.

In een eerdere post heb ik me al lyrisch uitgelaten over In Your Room en daar blijf ik bij. Ik denk één van de beste DM songs tot nu toe die ik gehoord heb. De lyrics komen recht bij me naarbinnen, de opbouw en arrangementen zijn om kippenvel van te krijgen en het refrein is hemels. En bij het coda ga je langzaam naar de hel (in positieve zin; het toch wel toegankelijke nummer krijgt hier muzikaal een nogal lugubere twist met die synths aan het einde). Als ik dit nummer op standje tien zet is dat op zich al een semi-religieuze ervaring. Wat een megaklasse!

De rest van het album evenaart dit helaas niet helemaal, maar er zijn nog genoeg smulmomenten die heel dicht in de buurt komen, zoals Walking In My Shoes, dat na een wat chaotische opener, je meteen weer in je comfort zone zet. Mooie lyrics met heel wat venijn wat ik proef gaan samen met ook weer een prachtige opbouw en climax, eigenlijk voor mij al een voorstudie op In Your Room. De lyrics op dit album zijn sowieso sterk en vallen meer op. Het was een moeilijke periode voor de band en dat hoor je en voel je ook.

Condemnation is voor mij vooral een heel respectwaardige benadering van gospel. Ik houd niet van het genre, maar dit is toch wel speciaal. Prachtig gezongen, maar doet me ook wat denken aan Rock and Roll Suicide (Bowie) en zelfs Morrissey (It's Gonna Happen Someday). Niet mijn favoriete track, maar wel een zeer solide experiment wat mijn respect voor DM alleen maar groter maakt.

Ook Gore is als zanger op SOFAD sterker dan voorheen vind ik. Judas is een mooi en spiritueel rustpunt op deze plaat. Als je iemand zoals ik, die normaal walgt van relgieuze teksten, kan overtuigen, ben je dan zelf misschien Jezus? Judas heeft bovendien ook weer zo'n lekker, beetje vervreemdend, outro waarbij je al weet dat In Your Room eraankomt die daar dan nog eventjes overheen knalt. Zelfs het bijna niemandalletje One Caress is mooi en houdt mijn aandacht vast.

Andere sterke songs hier zijn het broeierige Rush en de afsluiter Higher Love.

Toch moet het album het tot nu toe als geheel afleggen tegen Violator, helaas. Een aantal kleine minpuntjes:

De opener. I Feel You is zeker niet slecht, maar in zijn functie als albumopener valt het in het niet vergeleken bij nummers als Black Celebration, World In My Eyes of zelfs Something To Do. Het zet wel de toon, maar misschien iets te radicaal. Het is zo'n nummer waarvan ik begrijp dat Father Mckenzie het bijvoorbeeld afzet. Father, als je dit leest, skip nummer één en misschien ga je toch om.

Mercy In You en Get Right With Me vind ik wat substandaard. Nu is een adem- cq plaspauze af en toe wel welkom, maar door de wat noisy productie van dit album schreeuwen die nummers wel om je aandacht, wat af en toe bij mij wat irriteert (ja, nu begeef ik me misschien op gevaarlijk terrein, vandaar mijn voorzichtige woordkeuze) met als gevolg een slagje naar benden met de volumeknop, om daarna weer naar boven te gaan. Bij een echt goed album zou ik, eenmaal ingesteld, niet meer aan die knop hoeven te komen, tenzij er een burenruzie dreigt te ontstaan.

Hebben we meteen het laatstje puntje van kritiek, maar dat is eigenlijk wel heel smaakgebonden: Waar is die lekkere eightiessound? De productie is gewoon wat meer nineties en een voorsmaakje op wat komen ging aan loudness en minder dynamiek. Erg goed gedaan, maar wat lucht in het geluid had wat mij betreft wel gemogen.

Iets wisselvalliger dan Violator dus, maar dat laat natuurlijk onverlet dat dit album druipt van zeggingskracht en vooral rauwe emotie. Het vergt wat tijd, maar je wordt ruimschoots terugbetaald! Bovendien overstijgt In Your Room als song dan weer de beste songs van Violator.

Ontdekkingsreis wordt vervolgd; ben ook al bezig met Some Great Reward en Broken Frame. Zaterdag liggen mijn bestellingen Music For The Masses en Construction Time Again op mij te wachten!

Ik ga vrolijk verder, ook na dit album!

Je hebt je net helemaal vastgebeten in dit album en je zou nu eigenlijk chronoligisch verder meten gaan met Ultra.

Dan is bovenstaande uitspraak eigenlijk heel apart als je begrijpt wat ik bedoel

Verder prima verhaal hoor (wederom!), voor mij een 5 sterren album en zelfs Top 10 materiaal.

I Feel You is natuurlijk ook een vette knipoog naar het grunge gebeuren.
Gahan had toen ook dat uiterlijk, maar eigenlijk is Personal Jesus van Violator meer een gitaarlied.
Zelf vind ik het een geweldige opener, al is voor mij ook In Your Room het sterkste nummer van dit album.

Mijn twee sterren staan bij Walking en Rush, maar In Your Room had daar net zo goed kunnen staan. Overigens is de single versie van In Your Room die afwijkt van de album versie ook waanzinnig.

De keuze voor twee favorieten is natuurlijk ook lastig bij dit soort bands. Thx voor de commentaren by the way. Ja, misschien moet je I Feel You met een korrel zout nemen, inderdaad als een knipoog. Het stomme is dat het nummer ook best wel klopt aan alle kanten, alleen voel ik er niet zo veel bij. Bij mij begint het album pas echt bij Walking In My Shoes.

Mijn ontdekkingsreis is een beetje kris-kras door het oeuvre om praktische redenen voor een deel ook. Tegelijkertijd heb ik van nature een sterke hang naar de jaren tachtig, vandaar dat ik ook al die vroege albums eerst wil uitspitten. En van Some Great Reward heb ik nu al zeker geen spijt, dus binnenkort waarschijnlijk ook zo'n uit de kluiten gewassen epistel bij dat album...Ultra komt ook zeker nog aan de beurt. Zijn de albums na Ultra ook nog de moeite waard, of beginnen ze dan toch af te takelen?

Daar zijn de meningen over verdeeld. Ik vind dat ze met elk album wel weer iets moois neerzetten. Het constante hoge niveau is er minder, maar een album als playing the angel en delta machine komen er naar mijn idee erg in de buurt. Probeer ook The light the dead see van soulsavers eens, met Dave als zanger. Geweldige plaat!

Tegen alle verwachtingen in raakt dit album me niet zo. De eerste twee nummers zijn waanzinnig goed, maar de rest doet me weinig tot niets.

Voor het eerst in jaren weer eens beluisterd. Viel me toch niet mee . De eerste drie nummers blijven fier overeind en ook In Your Room en Rush vind ik erg goed, maar verder is het toch niet best eigenlijk.

Niet best? Dat vind ik nogal een uitspraak. Dat het je ding niet is... tja.. maar niet best? Tikkeltje overdreven?

3,5 ster voor niet best,

Nou ja, 5 nummers vind hij erg goed, dat is toch sowieso de helft. De andere 5 zal Herman vast niet rampzalig vinden dus een 3,5 lijkt me dan wel op z'n plaats.

Uiteraard wel iets van 1,5 punt te laag maar ja je kan niet alles hebben

Ik volg het wel een beetje, dit is toch veel minder dan Violator?

Stelletje bitwits, allemaal slecht opgelet bij statistiek! Herm zegt letterlijk, na zijn lof voor de eerste drie nummers: verder is het toch niet best en eigenlijk heeft Herm gewoon gelijk: dit is gewoon te veel een net-niet album, soort van could have been, maar failed to deliver on the promise.

Violator overtreffen was nagenoeg onmogelijk, al kwamen ze met Ultra wel heel erg dicht in de buurt. Maar, "veel minder". Nee, daar kan ik het onmogelijk mee eens zijn. Dit album heeft een heerlijke combinatie van (grunge)rock en synthesizermelodietjes(Synthpop dare I say). Ik kan op dit album eigenlijk geen slechte nummers ontdekken. Alleen al zo'n nummer als "In Your Room" behoort tot het spannendste wat Depeche Mode heeft uitgebracht. Dat nummer zou mijn inziens niet misstaan op Violator. Buiten de vijf nummers die Herman noemt, vind ik One Caress(prachtig strijkerwerk ) en Judas toch echt wel briljante nummers.

In Your Room is fantastisch inderdaad, en de eerste drie nummers zijn natuurlijk ook prachtig. Maar dat is nou net het probleem met dit album (of mijn probleem beter gezegd): het niveauverschil. 4/10 nummers zijn onaards mooi maar de rest doet me weinig tot niks. Maar ik zal het album nog eens een luisterbeurt geven, misschien groeit de rest en gaat het kwartje uiteindelijk alsnog vallen...

Doe dat, het is geen hap-slik-weg album

Een cd is sowieso lastig vreten

Je meent het

Ik vind dat ie niet gelijk heeft.. het is voor mij een fantastisch album.. en als 3 van de 10 nummers goed wordt gevonden, en de rest niet best.. is een score van 3, 5 wat hoog lijkt me?

Dan zou je eerder op 1,5 tot 2 uitkomen dunkt me....

Dus of zijn uitspraak is wat ongenuanceerd, of zijn score foutief ingevoerd...