Depeche Mode - Songs of Faith and Devotion (1993)

Live is dit ook vaak een hoogtepunt, ik weet van vroeger toen ik nog regelmatig top 100's allertijden organiseerde dat In Your Room er altijd in stond

De versie die op single is verschenen is ook beter dan de albumversie.

Rush blijft top. De synthesizer op de achtergrond doet mij een beetje aan de tune van Miami Vice denken. Heeft ook dezelfde snelheid in het nummer.

Depeche Mode op hun artistieke top wat mij bereft, samen met Violator. Het begint al onmiskenbaar krachtig met I Feel You om daarna evengoed opgevolgt te worden met Walking in My Shoes. Condemnation komt bijkans uit de tenen en zo gaat de Depeche Mode biecht verder voorbij en voltrekt de evangelie liederen van geloof en devotie.
Mooi hoor.

Depeche Mode kreeg met dit album eindelijk eens een hele goede recensie in muziekblad OOR. Bij Violater waren er in dat blad ook al positieve reacties.
Ik houd zelf helemaal niet zo van recensies over wat iemand goed of slecht vind, maar het is toch wel vermakelijk om te lezen wat een ander er van vindt, vooral als er details genoemd worden die ik zelf nog niet wist. Dit album blinkt uit door knallers zoals I Feel You, de clip was vele malen te zien op MTV als ik toevallig zapte, Walking in My Shoes, Condemnation en In Your Room.
In mijn collectie heb ik helaas alleen de eerste versie zonder bonus tracks. Cd-singles van DM kocht ik niet vaak, omdat ik altijd op hun albums gericht was. Ik ga dit album dus niet weer opnieuw aanschaffen voor die nummers. Ik ben wel nieuwsgierig naar My Joy.
Je hebt af en toe fans die op Youtube clipjes plaatsen van nummers van DM of live/speciale versies die ik nog niet ken of gemist heb, zodat ik toch een indruk ervan kan krijgen.
Dit is in ieder geval een 4,5 album!
Ik heb indertijd geprobeerd bij de Cd-winkel de live-versie van dit album te bestellen. Helaas kwam die niet in hun systeem voor.
En als ze 'm wel zouden bestellen dan zou toch de studio-versie geleverd worden. Domoren!!! Via world-wide Internet werd alles veel makkelijker te vinden.
Tussen haakjes: Je hebt van die winkels waar figuren in staan die niets van muziek weten, maar wel een goedkope werkkracht zijn.

ik moet altijd aan Free Willy denken bij Condemnation

Hoezo dat?

Dat (beetje gospelachtige) begin, doet me echt gelijk aan de film denken
YouTube - Free Willy music video

Lang getwijfeld tussen 3.5 en 4*, maar dit wordt toch 4*. Erg leuk album. Hou wel van de combinatie van gospel/soul,rock en electronica. Ook een mooi dreigend sfeertje.

Smaken verschillen!! Hoewel ik de single versie goed vind, vind ik de orkestrale versie van op de plaat (SOFAD) beter. In het origineel zit veel verschillende invalshoeken waar mijn nekharen (in goede zin) van overeind gaan staan. Dit betreft ook voor de live versie.

Zelf twijfel ik nog steeds wat nu eigenlijk hun beste album is.
Deze, MftM, Violater of Ultra.
Wisselt eigenlijk per dag.

Op dit albumvind ik Walking in my shoes, In your room en Rush DE knallers.

Ik ga voor deze (top 5 materiaal!), maar ja ik bv Violator ook op een 5 staan dus in dat opzicht is het een luxe keuze

Hoppekee, toch maar de volle 5 sterren! Weet eigenlijk niet waarom ik 'maar' een 4,5 gaf in eerste instantie. Misschien vanwege de toch iets mindere goden in het midden (nrs 4, 5 en 7), die ik vroeger iets minder goed kon pruimen, maar eigenlijk verdient dit album gewoon het predikaat MEESTERWERK.

Samen met Violator DM's beste imho.

Voor mij was dit album in eerste instantie even wennen. De synhts naar de achtergrond en de gitaren prominenter aanwezig. Mijn conclusie is dat dit een topproductie is.
Met name nummers als I Feel You, Rush en In Your Room zijn absolute toppers.

Het begin van het einde. Gahan wilde de rocker uithangen, maar wat op een bedje van synths nog moody klonk, wordt op deze plaat ronduit pathetisch. Veel bombast, nog meer pretentie, een oefening in zwartgalligheid - humorloos en puberaal.

Het moet evenwel gezegd: compositorisch is dit een goeie cd. Met wat minder galm en minder aanstellerij van Mr. Gahan hadden deze Songs nog gered kunnen worden en hadden we een waardige opvolger voor het quasi-perfecte Violator. I feel you en het eindelijk wat lichtere One caress zijn goed zoals ze zijn, maar daarnaast heb je dus nummers die goed hadden kunnen/moeten zijn als ze niet zo miserabilistisch hadden geklonken: Walking in my shoes, Rush, In your room, Mercy in you... - allemaal prima songs waar opzettelijk een hoop lelijke make-up op is geplakt om toch maar wat alternatiever en grungiër te klinken...

Een gemiste kans.

Dus als ik je goed begrijp vind je dat Depeche Mode zich hier anders probeeert voor te doen dan ze zijn en dat het daardoor 'nep' overkomt? Mocht je dit bedoelen, dan ben ik het daar absoluut niet mee eens.

Ik vind deze nieuwe sound juist helemaal niet nep of geforceerd overkomen. Het klinkt allemaal wat stoerder en ruiger in vergelijking met hun eerdere werk (grungiër zou ik niet willen zeggen) en mijns inziens zijn ze goed in hun opzet geslaagd. Dit is geen make-up meer, dit is een ander jasje wat ze doelbewust hebben aangetrokken. Ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen dit waardeert, maar dat is natuurlijk een heel ander verhaal.

Bovendien vind ik een nummer als Walking in My Shoes toch behoorlijk 'puur' klinken. Dan zit er op I Feel You veel meer make-up geplakt, om met jouw bewoordingen te spreken.

Misschien een rare vraag, maar is dit album nou zo afwijkend van de overige discografie dat dit het enige album is waar geen electronic als tweede genre bij staat?

Ik denk dat het antwoord ja zal zijn, want meer Gitaarband als dit zijn ze voor die tijd niet geweest.

Wisselvallig album vind ik zelf.
Hier staan ongelooflijk veel goede nummers op zoals Walking in My Shoes,
Mercy in You, In Your Room en het absolute hoogtepunt Rush!
Helaas ook skippers zoals Condemnation, Judas en Get Right with Me.
Zal wel geen toeval zijn dat ze onderaan de statistieken bungelen zeker?
Violator is als geheel veel beter.

Onderaan de statistieken?
Het is het een na best beoordeelde Depeche Mode album hier op de site.

Comdemnation, Judas en Get Right with Me zie ik ook onderaan de statistieken staan.

Oh zo, te snel gelezen.

Wat lees ik nu? Judas een skipper?

Nou dat wordt even de MuMe-politie er bij halen want dit kan ik niet accepteren!

*MuMe-politie komt aangerend*

Hoe, wie, wat is je naam? Je bent er gloeiend bij!

Condemnation vind juist een van de beste nummers. Prachtig hoe Gaham alles uit zijn stem haalt.

Een beetje langdradig naar mijn smaak.
Plus: het is gesandwicht tussen krakers als Mercy In You en In Your Room.
Hoeveel dagen moet ik brommen?

Ik zie het als een uitermate fijne sandwich. Een trio nummers van een ongelofelijk niveau! Deze plaat staat sowieso in mijn top 10 dus dat wil ook wel wat zeggen. Als ik al een minder nummer moet kiezen is dat toch ook (sorry Misterfool) Condemnation.

Maar goed een straf. Wellicht deze plaat 2 keer achter elkaar horen zonder te skippen al kan je dat ook weer moeilijk een straf noemen natuurlijk

Dat Judas en Get Right With Me niet zo populair zijn kan ik best begrijpen. Judas is een nogal zeurderig nummer (sorry vigil) en Get Right With Me is wat aan de simpele kant. Maar die laatste vind ik nog steeds een heel fijn nummer

Damn! Als je Judas al zeurderig gaat noemen..? Dan moet de rest van je muziekkast helemaal vol staan met smartlappen!!

Een dag of 3 onafgebroken luisteren naar bijvoorbeeld Angie en dan gaan we het weer proberen.