Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Waar slaat dat nou weer op?

Ik zal er dan nog eens wat aan toevoegen. Ik begrijp het heel goed als je dit niks vindt. Het moet je raken, en als het je niet weet te raken, zal je de muziek denk ik nooit meer dan redelijk kunnen vinden. Maar ontkennen dat er emotie in de muziek zit is een beetje raar. Het is juist wat Joy Division voor mij zo geweldig maakt. Het raakt me echt.

Nog twee woorden dan maar:
- intensiteit
- urgentie

Dit is nu echt muziek die vooral voor de sfeer gemaakt is. Je moet je gewoon laten meevoeren door de magische sfeer en klanken van dit album. Natuurlijk is het instrumentaal niet erg hoogstaand. Ik vond dit album eerst ook maar niets, maar het weet mij nu behoorlijk te raken. Er zit iets magisch en iets mysterieus tegelijk in vind ik, iets ongrijpbaars ook eigenlijk. Is niet echt met woorden te verklaren vind ik, het raakt je wel of niet.

Het vreemde is ook dat dit een beetje een zwart/wit album is. Je vind hem erg goed, of helemaal niets. Een tussenweg is er niet met dit album. Ik vind deze erg goed om eens te beluisteren, maar erg vaak hoef ik hem niet te horen. Daar heb ik gezette tijden voor wanneer ik daar eens behoefte aan heb. Echt veel behoefte om nog een album in de vorm van Closer erbij te nemen heb ik daarom ook niet, want dit album vind ik eigenlijk wel mooi genoeg. Closer zal wel niet de wereld verschil zijn met deze denk ik.

Het was wat flauw, maar wat ik wilde zeggen was dat voor mij de emotie die de muziek van JD, blijkbaar, waarborgt mij niet weet te bereiken. Wat mij dus het gevoel geeft dat die emotie er misschien niet inzit, voor mij. Het is ook zo'n verdomd relatief begrip.

Closer is wel een stuk beter, vind ik. Maar de gemiddeldes liggen ongeveer gelijk, dus een volgende zal wel weer het tegenovergestelde vinden.

Emotie, urgentie, intensiteit.

Kan natuurlijk best zijn dat je het er niet in hoort, maar voor mij vatten deze drie woorden dit album aardig samen. Veel emotioneler dan een Day of the Lords wordt het voor mij niet...

Opvallend trouwens dat sommige mensen dit soort albums maar af en toe luisteren. Ik luister ook naar Joy Division met vlagen, maar kan op momenten best 5 keer op een avond naar een album als dit luisteren.

Closer klinkt voor mij intiemer.
Passende titel dus.

Ik vind Closer ook een stuk beter.
Verder vind ik de urgentie van de plaat persoonlijk niet zo belangrijk en vind ik emotie en intensiteit redelijk dicht bij elkaar liggen. Dus zelf kan ik het prima samenvatten in dat ene woord. Emotie.

Intiemer, intenser (als in rauwe, pure emotie - dichterbij the heart and soul). Unknown Pleasures heeft nog iets van speelsheid in de titel, maar op Closer is het bittere ernst.

Unknown Pleasures is confrontatie.
Closer is aanvaarding.

Ik voel meer voor de eerste.
En op Closer vind ik Passover en Colony
net iets te matig. Op Unknown Pleasures is het voor mijn part
enkel Interzone die wat moeilijker overeind blijft.

Maar ach, wat lul ik, het zijn gewoon twee 5 sterren albums ...

Toch zijn de twee albums zeer verschillend.

UP is gitaar-based, Closer neigt meer naar toetsen en synth.
UP is rauw, Closer begint een beetje korzelig maar wordt naar het einde toe bijna diffuus.
UP is muzikaal idd beperkt, Closer al veel minder.
UP is overal ongeveer even sterk, Closer komt slap uit de startblokken maar accellereert vervolgens naar een (wmb) ongeevenaarde climax.
Na UP verdraag ik nog wel een ander plaatje, maar na Closer is het schluss....

Het is wel goed gemaakt, maar ik beleef niet echt plezier aan deze muziek.

Tja... Ik beleef ook meer PLEZIER aan Frank Sinatra's Songs for Swingin' Lovers, maar JD luister ik voor wat anders.

Mwa, vind ik niet. Tot en met 'Shadowplay' is het een adembenemende tocht. 'Wilderness' en 'Interzone' verstoren de spanningsboog enigszins. Matige nummers. Maar 'I Remember Nothing' is dan weer een prachtige, broeierige afsluiter.



'Atrocity Exhibition' slap? Die gitaren wel goed gehoord? Het hypnotiserende drumpatroon....."this is the way, step inside"...imo een zeer sterke opener.

En dan het gejaagde 'Isolation'...."I am ashamed of the person I am"...met die kunstig verzonnen overgang naar 'Passover'.....naakt en kaal - "This is the crisis I knew had to come". Voor mij kippenvel hoor.



Idd.....The End....Daarna draai ik meestal niks meer.

Verdomme, is het dan toch nog mogelijk?

Na al dat gelul over emotie, urgentie, intensiteit toch maar weer eens opgezet. En ik vind het zowaar beter dan voorheen. Maar toch nog steeds wat amateuristisch. Nee, dat klopt niet. Ik lieg. Ik wil gewoon niet toegeven dat jullie gelijk hebben.

Ik zie wel in waar sommigen het over hebben. Dat emotionele en intense.. Ik voel het hier en daar ook wel. Met name het begin pakt me bij de strot. Tegen het eind zwakt het wat af, al zijn er nog een aantal mooie momenten in de vorm van She's Lost Control en Wilderness.

Toch blijft die klik die sommige mensen hebben uit. De klik die ik bijvoorbeeld heb met Nick Drake of Jeff Buckley. Maar misschien komt daar in de nabije toekomst wel verandering. Ik bedoel, nu ik eenmaal begonnen ben met het waarderen van JD vraag ik me af waar het zal eindigen.

Als dit maar goed komt..

Dat ben ik helemaal met je eens!
Maar Shadowplay en I Remember Nothing maken kant 2 toch gelijkwaardig vind ik.

En het begin van Closer is tekstueel wel sterk, maar het muzikale gedeelte laat het team m.i. wat in de steek.
Het klinkt daar allemaal veel vrolijker dan waar de teksten over gaan.

Heb je Closer al eens beluisterd, Social_Mask? Ik begon Joy Division met dat album nog veel meer te waarderen.

Social_Mask waardeert hem straks hoger dan ik, let maar op.

Dat zou misschien nog wel eens kunnen. Het begin is echt fantastisch. Dat vond ik bij mijn eerste paar luisterbeurten ook al, maar het lijkt nu een totaal andere ervaring.. U maakt een mooi en zelden voorkomend moment mee, beste mensen: ik kom tot inkeer!

@Arrie: nee, maar dat lijkt mij wel een logisch vervolg na zo'n sensationeel moment.

'Isolation' mss een beetje. Maar 'Atrocity Exhibition' en 'Passover' zijn toch geen vrolijke deuntjes?

Het fraaie van 'Passover', vind ik, is dat het kale arrangement - met die strakke drum, "schrapende" bas en het snerpende gitaarwerk - de aandacht volledig naar de tekst doet uitgaan (althans bij mij).

Overigens vind ik ook 'Closer' zijn zwakke momenten hebben met 'Colony' - prachtsong, maar slechte (te snelle) uitvoering en productie - en 'A Means to An End' - zwak nummer.

Op Substance staan ook een aantal mooie nummers.
Het is dan wel een verzamelaar, maar dan wel een met veel nummers die niet op de reguliere albums staan.
Alleen Warsaw is ruim vertegenwoordigd.

waarvoor dan?

Eigenlijk... om de batterij weer op te laden.
Veel mensen klagen over JD dat het zo deprimerend is, maar ik vind dat juist niet.
Vraag me niet waarom, maar na een stukje JD voel ik me beter.
Het is mss krankzinnig, maar het is wel waar.

Nou, het is denk ik niet krankzinnig.

Ik voel meer het tegenovergestelde als ik naar JD luister. Zuigt alle energie op.

daarnaast vind ik de depressie en paniek in de stem van Curtis (Vooral op Closer) best aangrijpend...bijzonder om eens te horen, maar het is net alsof je naar een zelfmoord zit te luisteren en om dat nu iedere keer opnieuw....

Ik vind dat gewoon niet tof meer....maar dat is mijn gevoel.

FTW - feeling; "fuck the world"- the oerschreeuw, re-birthing, het purgatorium - you name it. "Where will it end" .

Een soort Blue Train of A Love Supreme, maar dan électrique - for those rare moments - terug naar...

Een tegenvaller nadat ik eerst had kennisgemaakt met Still en Substance. Ik had gehoopt op een rauwe plaat, vol nummers a la het sublieme Transmission, maar ik word alleen zeer enthousiast van Disorder. Voor dhr. Curtis was het glas vaak half leeg, dat gevoel overvalt me ook als ik naar deze plaat luister. Closer staat voor mij hoger op de ladder, stukkie beklemmender.

Ik denk dat de atmosferische productie van Martin Hannett je niet zo aanstaat. Mss moet je dit album dan eens proberen. Het gaat om het onofficiële debuut van Joy Division uitgebracht onder de naam Warsaw (zo heette de band eerst).

Dat "album" is in mei 1978 opgenomen, maar nooit uitgebracht en bevat nummers die vrij rauw geproduceerd zijn en meer een punky touch hebben. Op die plaat staat ook een rauwe, trage versie van 'Transmission en vroege versies van 'Shadowplay' en 'Interzone'', nummers die uiteindelijk ook Unknown Pleasures gehaald hebben. Ook vind je er nummers die later, in andere versies, op 'Still' verschenen zijn.

En verder: mss moet je dit album wat vaker en met tussenpozen draaien. Enige tijd wegleggen en dan opnieuw proberen, kan wonderen doen.

Let's Dance to Joy Division !

@tsjong: één van de sterkste reviews die ik sinds tijden bij dit album heb gelezen.

Het zal een verwijzing zijn naar de Wombats.

Uiteraard, tsjong helemaal blij dat hij eindelijk de band gevonden heeft waar ze in dat liedje over zingen en kon in zijn blijdschap over deze ontdekking het niet laten de zin uit het liedje hier te plaatsen.