Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

dance , dance , dance to the radio ( transmission ) t'staat er wel niet op maar aan de ene kant zijn ze zo'n doemgroep en aan de andere kant is het verschrikkelijk dansbaar , gewoon een klassieker !

10/10

Helemaal de wijze waarop Ian op dit nummer danste.

Klassieker waar veel bandjes uit de Zeroes schatplichtig aan zijn: zonder Joy Division geen Editors of Interpol.
Grace Jones maakte destijds een kekke cover van "She's Lost Control"

Fluister het. Als je dit bij Turn On the Felle Lampen neerzet beginnen ze daar gelijk te schieten.
Die jeugd van tegenwoordig...

De jeugd van tegenwoordig hoort bij het winkelen in bijv Dept - de Anders Trentemöller versie van She's Lost Control - no gain (hearing "She's Lost Control") without pain: this TM version (ook te vinden op Harbour Boat Trips - het ideale cadeau voor loungende peoples late 30's or 40's.

I rest my case - dan nog liever Interpol bij Douglas - geurreclame!

Gelukkig weten wij allemaal dat de wereld er heel anders uit had gezien als Joy Division nooit had bestaan.

Ik draaide deze plaat pas weer (van vinyl) en wat is dit toch smullen. Die productie geeft dit alles toch wel die extra dimensie, het effect is zo... zo... aaahh... lekkerrrr

Wat slowchat verwijderd en berichten over live-ervaringen met JD verplaatst naar Joy Division
edit: en nog wat restjes

Een plaat die haar opener niet meer weet te overtreffen. Joy Division hoor ik graag met meer Punk-attitude (Substance) of sferischer (Closer) uit de hoek komen. Begrijp me niet verkeerd, ik kan volledig meekomen met mensen die dit debuut het neusje van de zalm uit de popmuziek vinden maar ik vind meer troost bij Smith en Borland dan Curtis.

Niet zo best dit..... . Op zich snap ik wel dat het destijds vernieuwend was, maar het klinkt krakkemikkig en die zang vind ik ontzettend irritant. Ik snap nog wel dat men dit mooi kan vinden, maar goed uiteraard niet ( naar mijn bescheiden mening). Opvallend was het wel. Mooie hoes, dat zeker. Interpol klinkt toch stukken beter en vind ik qua zang stukken beter, maar dat is persoonlijk.

Ik wens de liefhebbers hiervan wel veel luisterplezier en hun eigen ervaring is doorslaggevend.

Jop, je staat niet alleen hoor. Ik heb aan deze band ook nooit wat gevonden, ik heb dit album eens op een rommelmarktje voor twee keer niets meegebracht, omdat dit zo'n "beroemd" album was, maar het gaat er bij mij ook langs geen kanten in, veel te atonale muziek voor mij.
Je kunt niet alles lusten....

En ik wens de liefhebbers hiervan ook veel luisterplezier, VANNEIGENST da!

Dat smaken verschillen is maar goed ook. Father en Jop geven hier tenminste een eerlijke verduidelijking en kraken de plaat niet af. Ik vind Unknown Pleasure werkelijk fantastisch en persoonlijk is het 1 van de beste platen ooit. Er zijn niet zoveel platen die de diepgang van deze plaat evenaren.

the bloody pies are bloody old
the bloody chips are bloody cold
the bloody beer is bloody flat
the bloody flats have bloody rats
the bloody clocks are bloody wrong
the bloody days are bloody long
it bloody gets you bloody down
evidently chicken town

the bloody train is bloody late
you bloody wait you bloody wait
you're bloody lost and bloody found
stuck in fucking chicken town

Ieder mag er van vinden wat hij/zij wil maar ik vind het niet nodig dat mensen hier zeven keer komen melden dat ze er niets aan vinden.

hmm, inderdaad. Jaloezie misschien?

Er zijn ook mensen die acht keer zeggen dat ze het geweldig vinden. Maakt toch niet uit?

@ Leeds
Ik haal maar 's een oudje van het poëzietopic uit de kast...


Beste Stijn_Slayer, het wil wel eens (edoch zelden) voorkomen dat ik een album koop (doe niet aan downloaden) die na het (een aantal keren) beluisteren dermate tegenvalt dat ik het nodig vind om dat één keer bij het betreffende album te melden. Daarna is voor mij het boek dicht, gaat de CD door naar een ander of naar de zolder.

Geldt dat niet voor jou? Ga jij steeds weer terug om je grieven te spuien dan?

We zorgen er toch voor dat het er hier op mume gezellig aan toe gaat.

Wat jij krakkemikkig noemt, is juist een van de elementen die deze muziek zo goed maken. Niet goed in technische zin, maar als geslaagde eenheid van vorm en inhoud: simpele, ongepolijste muziek met rauwe, sombere teksten. Nooit heb ik getwijfeld aan de echtheid van deze muziek, terwijl juist echtheid iets is wat de meeste bands niet kunnen leveren (vreemd genoeg zijn veel onechte groepen populair : Queen, the Dire Straits, enzovoorts).
Als je de stem van Curtis irritant vindt, dan wordt het natuurlijk wel moeilijk om van deze muziek te kunnen genieten.

@FatherMcKenzie: Misschien heb je dit album te snel afgeserveerd. Het is muziek die groeit naarmate je het meer beluistert.

Dire Straits een onechte band? Dire Straits bestond uit rasmuzikanten, bracht degelijke bluesrock en klonk puur. Queen klonk wel theatraal en soms ook kitscherig of bombastisch maar onecht is wat anders (eerder van toepassing op Boney M bv. al vond ik sommige nummers wel leuk).

Aanvankelijk vond ik Unknown Pleasures ook krakkemikkig klinken maar tenslotte ben ik helemaal om vanwege de sfeer, de oprechtheid en de teksten. Dit album vergt meerdere luisterbeurten om het te waarderen, dat geef ik toe.

Ik beluisterde van dit album eerst een paar losse nummers op youtube. Disorder, Shadowplay en She's Lost Control, dat waren live versies van die nummers en ook ik vond het enorm belabbert klinken. Net of je naar de repetitie van 1 of ander garage bandje luisterde. Daarna een paar nummers gepindakaast, en toen beviel het al iets beter. Toen heb ik het album ook maar gekocht. Ik geloof voor maar 6 of 7 euro. De eerste 3 luisterbeurten vond ik ook niet geweldig, maar na pakweg 10 luisterbeurten heeft deze mij toch echt wel weten te raken. Vooral de beklemmende sfeer die erin zit en de oprechtheid en intensiteit waar het mee gepaard gaat vind ik echt geweldig. Dit is 1 van de meest depressieve albums die mij echt enorm weet te raken. De drums vind ik ook erg lekker klinken. Ik denk dat Joy Division niet een goede live band is, maar dit studio album heeft mij al behoorlijk wat keren weten te raken. Ik begon met een 2* bij dit album, en dat veranderde na 10 luisterbeurten in een 4*. Dat is voor mij denk ik ook de max. Een 5* vind ik dit niet snel waard, maar een goed album is het zeker.

Oeps mijn 7 de post bij dit album, of was het de 8 ste keer.

Om precies te zijn de 17e...

Maar die 10 luisterbeurten in drie jaar hebben tot gevolg dat je het van niets naar goed waardeert. Dat is wel meldingswaard.

Ik wantrouw rasmuzikanten. Vaak willen die vooral laten zien (pardon, horen) hoe goed ze kunnen spelen. Queen is daar een goed voorbeeld van: virtuositeit zonder inhoud. Als je dat leuk vindt, OK, maar echt kan ik het niet vinden.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor The Dire Straits. Daarbij klinken ze n.m.m. te gepolijst voor het bluesrock-genre, hetgeen de echtheid niet ten goede komt.

Gelukkig zijn we het over "Unknown Pleasures" wel eens..

M.i. kan het gebrek aan muzikale kunde wel schade doen aan het eindresultaat, het hoeft niet, maar kan wel.. hier vind ik het gewoon schade doen. Ipv. een vibrant magnum opus en meesterlijk debuut, vind ik dit een grijze duif in de hele postpunk/ new wave periode.

Off topic discussie over postgedrag etc verwijderd.

Gebrek aan muzikale kennis leidt vaak tot slechte, amateuristische muziek. En slechte amateurs zijn niet staat om emoties op een adequate manier over te brengen.
Echter, Joy Division laat de luisteraar een zeer beklemmende sfeer ervaren, dus zo slecht kan het niet zijn.

Bij de waardering van muziek kan ook het perspectief van de luisteraar belangrijk zijn.
Ik ben van dezelfde generatie als de leden van Joy Division. Dat betekent dat ik hun platen niet lang na het uitbrengen ervan, kon beluisteren.Als het ware in real time. Wat mij betreft sloot hun muziek perfect aan bij de sfeer van die tijd. Zodoende werd Joy Division een deel van mijn persoonlijke geschiedenis.

Als je veel later in aanraking bent gekomen met deze muziek, bijvoorbeeld nu,
dan kun je misschien niet dezelfde waardering opbrengen.
Maar de mening dat Unknown Pleasures een grijze duif (ik ken de uitdrukking niet, is dat hetzelfde als een grijze muis?) zou zijn in de hele postpunk/new wave-periode, vind ik niet algemeen geldend. Naar mijn mening is het feit dat de muziek van Joy Division en dus ook Unknown Pleasures, een grote invloed hebben gehad op de muziek uit die periode. Dus opvallend was JD wel degelijk.

Orbit heeft gewoon meer met zwarte kraaien dan met grijze duiven.
Het kille geluid van Joy Division doet denk ik wat mininalistisch aan.
Instrumenten worden hier meer gebruikt om een sfeer te creëren. niet om het allemaal even vloeiend te doen verlopen.
Ik hou daar wel van.
Bij Joy Division pakt het mooi uit.
Dat niet iedereen hiervan gediend is, kan ik begrijpen.

Een huidige band als The XX doet dit in principe ook.

Joy Division heeft bewust voor een minimalistische aanpak en productie gekozen (net als The XX) en terecht want dit komt de beklemmende sfeer maximaal ten goede. Vaak hebben albums te lijden aan overproductie wat de sfeer en emotie soms breekt.
"Less is more" is hier meer dan ooit van toepassing en Joy Division heeft dat goed gezien.

Zo zie ik het dus ook.

Dit is ook hét kenmerk van de new wave, vandaar dat Joy Division door velen als belangwekkendste new wave-band wordt beschouwd.

als je het mij vraagt , de belangrijkste en meest inspirerende new wave band !!!

spijtig dat ian het zo vlug niet meer zag zitten en zich ophing , wat hadden we nog kunnen verwachten van deze unieke band , maar als debuut een mokerslag uitdelen met een meer dan 5 sterren album en dan van je tweede album je eigen grafrede maken inclusief fantastische hoes is een wapenfeit dat nooit meer door niemand zal overtroffen worden , vind ik toch !

Eigenlijk heb ik meer met zwarte RAVEN