Slayer - God Hates Us All (2001)

Die bruutheid is amper een verdienste. Dát is nu juist de gimmick.

Mijn god, er zijn echt duizende bands die makkelijk hierin mee kunnen gaan, zelfs de absolute crap top 100 als het gaat om metal gebied, daarbij denkend aan bijv. Korn en Six Feet Under kunnen makkelijk mee gaan.

Hier is geen enkel spoor van vernuftigheid of ontwikkeling te ontdekken, néé. Meer het toegeven aan is hier aan de orde.

geen id of dit bovenstaande bericht nu positief of negatief bedoelt is

Als je een vergelijking met Korn en Six Feet Under als positief wil beschouwen...

Ja, metalbands worden immers niet geacht bruut te zijn
En Slayer is echt een typische gimmick band


Als het blijkbaar zo makkelijk is, waarom DOET geen van die duizende bands het dan?


Oh ja, en wie gaan die partijen overnemen dan?
Gaat Munky de solo's van Hanneman spelen denk je?
Of men neemt Paul Bostaph zijn partijen gewoon even over?


De stijlontwikkeling sinds Hell Awaits is jou even ontgaan begrijp ik....?


Toegeven waaraan in godsnaam?

snap um ook niet, dit is slayer in ontwikkeling , met een moderne sound

als je dat niet hoort dan heb je teveel troep beluisterd

Dat je echt niet hoort dat dit een stijlbreuk is van een ooit goede thrash band, en deze simplictische bagger verward met ontwikkeling geeft dat alleen maar aan.

Dit is een zielig bandje geworden van oude mannen die graag nog willen meegaan met de neppe "bruutheid" die tegenwoordig de hype is. Metallica deed het met St. Anger en Slayer met dit album.



En een drogredenering als dit diskwalificeert zichzelf natuurlijk al.

Trouwens ook erg grappig dat Grindpad denkt dat ik letterlijk bedoel dat Korn als Slayer gaat spelen.

we gaan hier nie eens op in, wat een hoop nonsens

Dat mag je natuurlijk ook doen, weg kijken en hopen dat niemand het ziet.

Je impliceert dat ik de enige ben dit dat ziet, maar als je nog eens goed gaat rondlezen zal je vanzelf zien dat er toch nog wel een behoorlijk hoop mensen zijn die ook niet echt gecharmeerd waren van deze Slayer. Maar nee hoor, het was puur die grandioze ontwikkeling van de BRUUTHEID van Slayer die nu in de weg stond. - Die domme mensen.

Trouwens lees ik nu net effe die eerste pagina, en daar zie ik dat je dezelfde (eenzijdige) discussie al eens gevoerd heb, waarbij alleen HammerHead met goede argumentatie kwam. - Tja, dan moet je hier inderdaad zeker niet op ingaan.

interesseert me geen reet wat anderen van deze vinden, ik vind hem super en de mening van een ander veranderd daar weinig aan

wel reageer ik als er imo volslagen kolderiek wordt geschreven over de plaat , en terecht

zoals een ander weer op mij reageert als ik volstrekt kolderiek schrijf wat ik van een bepaalde plaat vind

cirkeltje weer rond

Ik zit al heel de dag met het zalige Payback in mijn hoofd.
WAT een nummer, wat een klapper!

ik ken nogal wat mensen. Veel daarvan vinden Slayer echte bagger. De mensen die ik ken die Slayer ok vinden zijn op de vingers van 1 hand te tellen. Die vinden Rain in Blood de ultieme Slayer plaat.

Die mensen stuur ik eens per jaar een Kerstkaart, omdat het zo hoort, ergens, aardig zijn, etc, etc.

Zelf vind ik Divine Intervention en het optreden van Slayer in die Beastie Boys video de hoogtepunten van de band.

Ik sta nogal alleen. Mijn vrienden begrijpen me niet, maar drinken wel mijn bier op.

lykathea heeft gelijk als hij stelt dat Metallica nodeloos hip wil blijven, zelfs met een plaat als Death Magnetic onder de ongetwijfeld veel te grote beltbuckle.
Hij heeft i.m.o. ongelijk door te stellen dat Slayer zich op eenzelfde weg bevindt.

Dit album is geen meesterwerk maar er staan erg fijne deuntjes op.

Baardbangen voor bijna-bejaarden is nog altijd leuker dan stofhappen voor klinisch-bijna-doden...

Ik geef toe dat Slayer zich zeker niet op precies hetzelfde niveau als Metallica bevind.

Een band die bijna 20 jaar lang niks fatsoenlijks heeft uitgebracht staat nog altijd dieper in de greppel dan een band als Slayer met maar twee abominabel slechte albums.

Ik ben overigens totaal geen Slayer hater. - Reign in Blood en South of Heaven staan makkelijk in mijn top 25.

Wat is dit nou weer voor belachelijke stelling? De gehele metalwereld? Lijkt me sterk, ik zie hier een beoordeling van 3,4 staan.. Allmusic en Rolling Stone geven 3,5 en Kerrang zelfs 5..

Eerlijk is eerlijk, op metal archives krijgt deze over 17 reviews een gemiddelde van 53/100.

Daarom gebruik ik ook specifiek de term "metalwereld"

Ik zie ook dat men hier dit album goed te doen vind, maar sites als Allmusic en Rolling Stone neem ik al totaal niet serieus als het over metal gaat.

Sites als Metalobserver, Blabbermouth of Metal-archives vind ik dan inderdaad wat gepresentatiever voor het genre.

Maar Metal-archives blinkt dan ook weer enorm uit in het open-minded zijn...
Ik betrouw die site wel, de laatste tijd meer en meer, maar de reviews bekijk ik veel kritischer dan ik bij andere bronnen doe. Cryptopsy bvb brengt een vernieuwend album uit, maar neen, Cryptopsy mag niet, Cryptopsy slechte punten.

Het is allemaal wel erg voorspelbaar geworden in deze scène.

Ik geef ze ook zeker geen vrijspel in deze. Alhoewel ook Cryptopsy niet echt lovend werd ontvangen op die andere metalsites, al was het natuurlijk wel met iets meer nuance.

Bij de recensies voor dit album zie je goed dat het gaat om bijna minachting voor het album en mensen die 'm "niet zóó" slecht vinden. - Dat geeft toch wel aan wat er speelt.

Sla er je forums op na, en je zal zien dat het zo is.

wat ik zo sterk vind aan deze plaat is dat hij het beste van alle werelden voor mij heeft:
het is onmiskenbaar Slayer, heeft nog steeds de kenmerkende dubbele agressieve solos, lekker snel maar is tegelijkertijd ook modern, groovy, pakkend.
Ze snappen goed dat lager stemmen er tegenwoordig bij hoort maar spelen ook laag nog steeds echt Slayer.
De stem is ook steeds ruiger geworden, iets wat ik een plus vind.

Ik schuw geen vernieuwing maar verwacht bij bepaalde bands wel een zeker kader.
Ik probeer alle gerechten uit maar als ik een kroket wil moet dat wel nog steeds een kroket zijn.
Als ik Slayer luister, wil ik geen geforceerde ontwikkelinge, dan wil ik gewoon Slayer.
Dat ze zich wel ontwikkelen in beter songs, betere productie, zwaardere stemmingen en in bruutheid, vind ik wederom een dikke plus.
In die zin ontwikkelen ze zich.
Wat ik niet wil is ontwikkelingen ala Sepultura bijv (van Chaos naar Roots).

Slayer blijft een degelijke betrouwbare rots in de branding en ze blijven vol vuur gaan voor dat wat ze zelf ook tof vinden.
En nogmaals: een band die na zoveel jaar nog met zo'n gepassioneerde vette brute plaat vol vuurwerk aan komt zetten, petje af.
Respect daarvoor.

al vinden 23 miljard mensen de plaat niks, ik vind hem ok en daar gaat het om

beargumentatie?

eenvoudig:

het raakt me, het doet wat met me, ik vind het lekker om te beluisteren, ik geniet ervan,ik vind het knap in elkaar steken, slayer verlegd weer de grenzen zonder te vervallen in nog lomper en neemt het risico niet op het verleden voort te willen borduren, ik kan er lekker op loos gaan, zonder op straat iemand voor zijn muil te hoeven timmeren

lijken mij genoeg argumenten

succes verder met perse gelijk willen krijgen

ik denk sowieso dat "wij voorstanders" al meer dan genoeg argumentatie hebben gegeven.
Het is juist de loze tegenkritiek waar wij tegen ageren.

ik heb namelijk al met al nog niet 1 keer een ECHT inhoudelijk en zinnig stukje kritiek gelezen tijdens de huidige discussie.
alleen een hoop studentikoos gebazel, louter bedoeld om lekker te schoppen en met name gericht op vorm en niet op inhoud.

Over dat Sepultura ben ik met je eens. Ze probeerde het wel (daarvoor juist respect) maar wat was dat een epic failure zeg.

Het enige wat voor mij nog steeds echt Slayer is, is Araya. En dan niet de vage persoon, maar de zanger.

Z'n stem is wel veranderd, maar niet per se slechter geworden. Het klinkt allemaal wat ruiger, máár wel nog steeds oprecht. - Dat is de Slayer die ik graag hoor.

Maar dat is dan ook het enige, want de lyrics en de riffs zijn toch van een beduidend mindere kwaliteit dan voorheen.

Het is allemaal veel simpeler geworden, maar op zo'n chaotische manier gespeeld dat het een illusie van complexiteit creeert.

Het allemaal vrij nep, droog als stroop en zo sloom als wat.

kortom, je vind het niets, dat kan

end of discussion

Het is in mijn ogen zeker niet simpeler: sterker nog, ik denk dat Lombardo niet eens Bostaph zijn partijen helemaal kan kopieren.

Over smaak discussieren is vrij zinloos (zoals Joy terecht ook aangeeft) maar een stukje techniek is te objectiveren en ik durf te denken dat ik als muzikant met 16 jaar ervaring daar ook best iets zinnigs over kan zeggen.

Qua solo's zijn de heren bijv. ook steeds gegroeid: waar ze vroeger gewoon zoveel mogelijk noten pakte, zijn de solo's nu veel meer uitgediept.

Daarnaast toont de band hier songstructuren die wellicht soms relatief simpel zijn, maar dat is alleen iets wat je als band kan bereiken door jarenlang ervaring:
het zijn alleen de grote bands die op een gegeven moment een "simpel"nummer kunnen schrijven.

JUIST omdat ze dat niveau bereikt hebben.
Zo zou een beginnende band NOOIT een doorleefd catchy nummer als Cast Down kunne schrijven.
De "simpelheid" is alleen aan de oppervlakte.
Daaronder zit de vakkundigheid van een topband die exact weten wat ze doen en wat werkt.

als je houdt van de snelle slayer a la reign, als je houdt van lange trage nummers a la south of heaven, kan ik me best voorstellen dat je dit niet zomaar krijgt weggekauwd

zet je je echter heen over het oude werk, omarm je de vernieuwde stijl ,openbaart zich een waar pareltje

Wat (onaardige) berichten over en weer weggehaald. Een beetje meer respect voor andermans smaak is wel op zijn plaats, dat heeft verder niets met 'bruin zien' te maken...

Hier ben ik het dus niet mee eens.

Dat simpele zie ik als gemakzucht, wetende dat je als band eigenlijk alles al bereikt hebt, en je er nu nauwelijks meer moeite voor moet doen. - Het verkoopt toch wel.

Dat wil niet zeggen dat wat ze spelen niet van een bepaalde kwaliteit is, want afleren doe je het natuurlijk nooit. - Maar wetende dat ze beter kunnen, is dat toch wel een behoorlijke teleurstelling.

De discussie "less is more" in muziek is er wel eentje die vaak gevoerd wordt, dus daar kan je nog wel lang over door gaan.

Ik denk dat Slayer uit de jaren 80 niet eens gedurfd zou hebben een nummer als Cast Down te schrijven, en niet omdat ze dat niet zouden kunnen.

je doet net alsof slayer music for the millions is

niets is minder waar, ook slayer kent kritische fans,die niet zomaar alles kopen wat een band uitbrengt

jij gaat er ook van uit dat slayer beter kan, ik denk dat slayer vooral geprobeerd heeft met deze plaat een andere weg in te slaan, dat hoor je ook duidelijk

gemakzuchtig lijkt mij niet aan de orde, gezien de opbouw van nummers, de snelheid waarmee gespeelt wordt, de pogingen om binnen een heel krap kader toch een volwaardig nummer neer te zetten en niet voort te borduren op het oude werk, dat zou pas gemakzucht zijn

Ik denk dat je toch wat te naief bent.

Vergeleken met "the biggest metal band in the world" is Slayer nog relatief bescheiden ja, maar ze horen weldegelijk tot de meest bekende metal bands die er zijn.

Sowieso herhaalt Slayer zich al een aantal albums lang, hoor.

Welke albums zouden herhaald zijn dan?

na "Seasons in the abyss" werd het 1 grote inspiratieloze herhalingsoefening.
Ik zei het gisteren nog in een ander topic.

daar ben ik het echt volstrekt mee oneens.

ik vind Divine, God en Christ zelfs de beste cd's