Slayer - God Hates Us All (2001)

Christ vond ik dan wel een leuke poging om het cliché te verbreken.
En ik verwacht veel van hun nieuwste album dat dit jaar uit komt. Heb je hun nieuwste nummer al gehoord, grindpad?:

http://www.youtube.com/watch?v=ub2RGIWw5cM

Dat het veelal beroerd en inspiratieloos is vind ik ook.. Maar herhalingsalbums vind ik niet. Divine Intervention lijkt toch niet op Undisputed Attitude? Dat staat vol met punkcovers... En die 2 lijken toch ook weer niet op Diabolus in Musica?

Deze heeft ook waardeloze nummers (oke die zijn redelijk te vergelijken met voorgaande nummers), maar ook enkele sterke. Zoals Disciple bijvoorbeeld, er staat nergens een tweede Disciple op. Christ Illusion vind ik overigens wel weer erg sterk.

@ AGE-411

nee?
ik heb helaas tijdelijk geen geluid op de PC dus een link posten met een nieuw Slayer nummer is pure marteling

Ik heb even goed gekeken, 'Disciple', 'Cast Down', 'Exile', 'War Zone' en 'Payback' (en 'Addict') maken dit album de moeite waard. En met 'Darkness of Christ' hebben ze een leuk intro. De rest vind ik ook vrij beroerd, met af en toe een middelmatig nummertje ertussen.. Maar daar kom ik eigenlijk niet verder dan ''het is hard''.

Een beetje een ''skipknop-album'' voor mij, maar heeft toch zeker z'n momenten. Beter dan elke keer een Reign in Blood kopie...

Divine mag er nog wel zijn, en Undisputed is niet zoals hun latere albums, maar de laatste drie vind ik in Slayer's oeuvre wel verdacht veel op elkaar lijken.

Wauw, goede beginnende riff hoor.

Verder vrij saai.

Dan zou ik met name Diabolus in Musica en Christ Illusion nog maar eens heel goed naast elkaar leggen...

Eigenlijk niet zo heel erg veel zin in

Ik heb qua zang, lyrics en sfeer toch vrijwel hetzelfde idee bij beide albums.

Ik bazeer het op een niet zo heel erg grondige zit van beide, dat wel, ik heb ze hooguit twee maal beluisterd, dus het kan heus wel zijn dat ik bij nog maar eens twee uur Slayer-torture tot een andere conclusie kom, maar nu nog even niet.

heb je niet gewoon een hekel aan Slayer?

Nee, hoor.

Ik luister nog regelmatig naar Reign in Blood en South of Heaven. - Ik heb er alleen niet zo heel veel moeite mee om een geliefde band ook eens snoeihard aan te pakken als dat moet.

Laatst probeerde ik nog Haunting the Chapel uit, maar dat was weer een iets te onvolwassen Slayer.

Het feit dat ik God Hates Us All zo goed ken is dat het een van mijn opstapjes was naar de (nog extremere) metal toe. - Het was des te moeilijker om na een aantal jaar mijn geliefde album op te zetten en 'm in een ander daglicht te zien.

zit hem nu weer eens aandachtig te luisteren:

hij is echt nergens simpel hoor.
hij zit vol met geraffineerdheden die wellicht niet iedereen hoort maar een nummer als bijv. Exile is ECHT verre van simpel.
zulke complexere nummers hadden nooit op RiB kunnen staan bijv.
het is echt een hele volwassen plaat.

en Tom in Threshold, mijn god..... hoe vaak hoor je ZO'N agressie?

de 5 sterren blijven staan en dat alleen omdat 6 sterren nu eenmaal niet mogelijk is.

Ach laat ik het zo zeggen, ik ben blij dat Slayer nog steeds een publiek weet te raken met dit soort muziek.

Het kan voor velen misschien net als bij mij een opstapje zijn naar in mijn optiek iets nog veel groters, en daarvoor krijgen ze in elk geval wel mijn respect.

Van Slayer ken ik alles van binnen en van buiten tot en met de live-dubbelaar Decade of Aggression, wat daarop volgt ken ik niet zo goed meer: Slayer destijds een beetje uit het oog verloren wellicht, dus tracht ik een beetje mijn achterstand in te halen.
Dit album is een geweldige stoemp tegen de edele delen, maar ik mis dat je-ne-sais-quoi bij dit album: ik kan het niet beter uitleggen dat dan er minder subtiliteit (Slayer ... subtiel ... in één zin) inzit. Het is geweldig bruut, agressief en zeer snel, maar ik mis op dit album nummers die mij bijblijven. Eigenlijk logisch want het is te lang geleden, dus deze blijft op mijn rotatielijst staan ter nadere studie.
Zeg ik iets verkeerd als ik vind dat hier meer hardcore of punk invloeden op staan?

1 - intro, bewust een iel geluid dat door de radio lijkt te klinken, de opwarmer voor wat gaat komen, in de herrie schreeuwt araya het uit, god hates us all!

2 - omdat vervolgens bij nummer 2 nog eens te doen, het hakt er lekker in, de toon is gezet, vrij simpele riff , maar het werkt, araya gaat loos
ff een rustpuntje op 2 minuut 50, araya kan zich niet inhouden, sjezus does rustig man, het zit um echt dwars

3 - wederom simpele riff, maar werkt ook hier weer, het gebruik van electronische trukjes voegt wel degelijk wat toe, araya, dreigend, dit moet uitmonden in herrie, en snel, en dat gebeurt, exact wat ik wil,araya: this is what lives inside me!!!!!!!
en zo ist

4 - yess, zo hoor ik het graag, beuken met die hap

het is niet zomaar schreeuwen om te schreeuwen, hij moet het godverdomme kwijt! groot gelijk! schreeuw het uit jongen!
wederom een eenvoudige riff maar wat voor 1, dik in orde 1 van mijn favorieten van de plaat

5 - wederom dik in orde, en ik merk dat ik me niet goed kan herinneren wat ik hiervoor heb gehoord, lijken de nummers dan zoveel op elkaar?
ja, het zit allemaal dicht tegen elkaar
is dat een minpunt? welnee, het versterkt de agressie alleen maar
ik begin nu iets te merken van, ff een pauze

6 - wederom beuken vanaf seconde 1, en het drumwerk is fenomenaal!
eenvoudige riff, ietwat te eenvoudig
araya houd nie op, waarom zou ie ook, denk aan je hart man!

7 - mm, dit lijkt op de ouwe slayer van weleer te tijde van het snelle werk afgewisseld met het trage
ook hier weer beklemming , door het gebrul van araya, ik denk datie dit niet lang meer volhoud, exile!
drumwerk zeer ok

ik heb wel ff een rustmomentje nodig, dit is voor mij ff teveel herrie

8 - ah, dit geeft ff een beetje rust, net op tijd, fijn begin.......maar niet voor lang, beuken dan maar, we kunnen niet anders
araya zingt zowaar een echte melodie, dit verlicht de herrie enigszins maar je ontkomt er niet aan
de melodie en het spelen met snel en traag maakt het nummer draaglijker dan wat ik toe nu toe heb gehoord, maar niet voor lang, araya kan het namelijk niet laten, zijn longen moeten er hoedanook uit!

9 - ook wat minder hakken met de botte bijl dan wat ik tot aan nummer 7 gehoord heb
lekker begin, eenvoudige riff, slayer vliegt zowaar in dit nummer niet volledig de bocht uit, het blijft enigszins beheerst, meer melodie van araya, is prettig, een meezinger waarvan men op 2 minuut 25 toch even en tandje verzet, om weer netjes terug te keren naar het refrein
lekker nummer

10 - deze begint zowaar nog rustiger dan 9, maar ik vermoed nu al een bak teringherrie, en ik heb gelijk

araya zingt laag, schreeuwt niet, hij praat meer, en dat verrast je,dit klinkt dik ok, hier was ik even aan toe, maar ja, hij heet araya en schreeuwen is waar ie goed in is, dus dat gepraat duurt dan ook niet lang, gelukkig maar, om toch weer terug te keren naar rustiger vaarwater

tot zover het meest afwisselende en pakkende nummer wat mij betreft, dit is slayer zoals ik het wil horen, de bocht uit maar niet te (voor slayers begrippen dan)

11 - ach, we zetten nog maar ff een tandje hoger in, beuken int kwadraat, dan zo dat het toch niet dat het irriteert, maar wacht ff, we hebben araya nog, en die smeed het geheel weer naar een agressiever niveau, uiteraard
beetje simpel nummer, dit heb ik de 35 minuten hiervoor al een paar keer gehoord
respect voor araya , dat dan weer wel

12 - hey dit is een lekker begin, dit kennen we ook, van lang geleden, en een herkenbare riff, weet nog niet waarvan
om araya kracht bij te zetten, was dat nodig? zingt men met hem mee
araya spuugt zijn woorden afwisselend wat sneller on de floor, en dat is lekker, tot aan 3 minuut 5, dit doet het live vast enorm goed! traag beuken! hou ik van
nog ff vertragen op 4 minuut 5, en ene abrupt einde

13 - zo tegen het einde zou je denken dat het wel een beetje op begint te raken, tenslotte is 45 minuten zonder bonusspul voor slayer een behoorlijke lengte
nee, we gooien er als afsluiter nog een beuker in a la reign in blood, tuurlijk, dat kunnen ze nog, ff nog een fors tandje in de versnelling godverdomme!
de tering kan je krijgen!

araya zingt in lagere toonhoogte, hij mag wel ff, en godsakke wat een drumwerk!
en dan ist afgelopen ineens, een welkome stilte

poehee, dat was ff doorbijten

al met al is deze plaat slayer op een pot of 12 anabole steroide

solowerk tot nu toe niets over gezegd, het bekende werk, veel gejank, veel de bocht uit veel gepiel, maar dat is slayer, and i love it!!

de rest dik in orde, drum en gitaarwerk, niks op aan te merken

een terechte 4,5

geen 5, omdat de plaat met meoite is uit te zitten de volle 45 minuten lang, niet omdat het slecht is, maar vanwege de constante bak herrie

maar als het lukt dan kun je er weer ff tegen voor een paar dagen, wellicht weken, en zet je dit toch weer een keer op, omdat het gewoon een beregoede plaat is waar je niet vanaf kan blijven

Zoals?

Andere, subjectief gezien betere muziek. Hetzelfde als sommige mensen beginnen met acts als Children of Bodom voor ze naar extreme death of black metal beginnen luisteren. Of niet?

slayer afdoen als opstapje naar iets 'groters' , wat dat ook moge zijn, is natuurlijk een lachertje

Precies.

Het is onnozel om hier nu een heel lijstje te gaan noemen, en dan hoogstwaarschijnlijk in discussie te gaan wáárom die albums dan zoveel beter zouden zijn dan dit album.

Ik refereer gewoon maar naar m'n top tien, en stemlijst, voor een ieder die écht geïnteresseerd is.

Ik denk dat ik met de term "dit soort muziek" vrij duidelijk maak dat het om dit specifieke en verwante albums gaat. - En in ditzelfde topic heb ik duidelijk gemaakt dat ik die laatste drie albums van Slayer daarbij schaar.

Dat opstapje kan dus ook gewoon naar HUN "grotere" of in elk geval bekendere werk zijn.

dus, stel je kent slayer niet en begint met deze, dan zou dan een opstapje kunnen zijn naar het eerdere werk van slayer

zou kunnen, de vraag is hoe men het eerdere werk gaat waarderen tov deze omdat je je beoordeling van je eerste kennismaking uiteraard meeneemt naar de volgende plaat en beoordeling

uit eigen ervaing kan ik stellen dat dat mij iig niet veel uitmaakt

ik leerde slayer kennen met south of heaven, daarna met een half oog gevolgd tot deze, en een jaar of wat later teruggegaan naar eerder werk, ten tijde van reign in blood en de periode onder de loep genomen

zie mijn waardering bij die platen voor dat verloop en beoordeling

Misschien precies zoals wat bij mij is gebeurd, want zó is het exact gegaan.

Het kan net zo goed zo zijn dat men de eerdere albums té oudbollig vinden, vergeleken met dit, en dus iets meer naar het "nieuwe" metal hunkeren.

In dat geval kan dit album ook makkelijk fungeren als een opstapje naar de nu-metal. - Dan is de term "groters" (natuurlijk) niet meer vanzelf sprekend, maar Slayer blijft toch wel een band waarmee je sneller in contact komt omdát ze zo'n grote naam hebben, en om ze dus als 'opstapje' te zien is alles behalve lachwekkend.

alles is mogelijk ik ken ook mensen die anno 2008 reign in blood leren kennen en er vanaf luisterbeurt 1 hooked aan zijn

enfin

slayers totaal geluid - maar vooral het gitaargeluid - heeft me altijd aangesproken, en dat geluid houdt ook nog eens al decennia lang stand zonder alteveel aanpassing, dat is knap

je herkent het uit duizenden iig en waar menig band zich zou wagen aan verandering , is het juist dat oh zo herkenbare oergeluid wat slayer op de kaart houd, standvastig

Oké, subjectief. Gewoon een kwestie van smaak dus. En daarom is het wel een lachtertje om over dit album van Slayer als opstapje te spreken, omdat dit objectieve criteria suggereert.

Ik beweer helemaal niks objectiefs want ik stel duidelijk dat het "in mijn optiek" iets groters is.

postmortem had zo op deze plaat kunnen staan baaj de weej

Echt? Nah.

Er word veel te weinig (lees: niet) in gescholden, is niet agressief genoeg en is veel te thrashy.

Waarom is het een lachertje dat Slayer een opstapje is? Of gaat het hier enkel om het gebruik van het woord 'groters'?

Over het opstapje: Slayer is zo ongeveer hét opstapje voor de personen (van pakweg 20 jaar of jonger) die zich met de meer extreme metal willen bezighouden. Het lijkt vrij logisch. Als beginnend metalfan zoek je dé band die voor het grijpen ligt: Metallica dus. Slipknot zou ook iets kunnen zijn, maar die vermijden we hier even.

Stap twee is een extremere band, maar omdat je aan het begin van een zoektocht zit probeer je enkel de meer commerciële bands. Wat denk je? Een metalband die zo goed als iedereen zonder oogkleppen kent en tegelijk extremer is dan Metallica. Voila, Slayer dus. Pas daarna begin je te graven in de underground. Klinkt logisch, daarom snap ik niet dat "Slayer een opstapje noemen" gecombineerd wordt met "lachertje".

Dat is inderdaad wat ik ook aangaf.

Oké, begrepen. Onderstaande hoeft dus niet. Laat staan dat het zou moeten.

You lost me.

Wat wil je nou precies duidelijk maken, hier?