The Cure - Disintegration (1989)

orbit schreef:
Ach, je zou nog als een waanzinnige kunnen gaan lachen met schuim op je mond!

Maar volgens mij staan er ook wat interviews met hem op.. hij heeft namelijk wél humor, Robert ook trouwens

orbit schreef:
Nou..

Maar over Love Song: ja en nee.. aan de ene kant hoor ik dat de orchestratie (strijkers en andere geluiden) wel in één lijn ligt met de rest, maar de opbouw en de uitvoering zouden misschien op andere platen net zozeer of meer thuishoren. Aan de andere kant is het natuurlijk wel een van de rustpuntjes voor de sneeuwstorm..

Feeder schreef:
Ik hoor lovesong ook echt graag hoor maar het is toch net dat niveautje lager vind ik. Och wat zit ik weer te zeiken ? Het is echt een héél prachtig nummer, met een heel mooie clip overigens.

Feeder schreef:
Mag ik toch even vermelden dat ik Untitled een prachtnummer vind ?

Ongelofelijk mooi

orbit schreef:
Vooral het enerlaatste nummer is nog steeds een pareltje.

orbit schreef:
Voorlopig niet trouwens.. voor mij barst het al los bij Plainsong. Heb hem net weer eens beluisterd en de haren op mijn armen stonden bij dat nummer al recht overeind! Ze gingen pas weer enigzins liggen bij Untitled Wat een meesterwerk heeft Smith hier toch in elkaar gesleuteld, het klopt allemaal perfect Last Dance vind ik ook al bij het grote meesterblok in het midden behoren trouwens.

lullaby1987 schreef:
ik ben er vanavond weer eens heerlijk voor gaan zitten!
met een dvd genaamd "trilogy" , een koptelefoon, en een volume dat uhhm...hoog genoeg stond

Ben er dus weer lekker 2 uur voor gaan zitten. eerst het geweldige pornography en daarna kwamen we in het mistroostige maar opbeurende wereldje aangeland met de naam disintegration..
Fascination street klonk weer heerlijk! die bass is echt geweldig en ook prayers voor raaaaaaaain raasde er weer door heen. pictures of you en same deep waters lieten me weer zien hoe beeldschoon muziek kan zijn deze nummers gaven me dan ook de nodige traantjes

ben tot de conclusie gekomen dat same deep water as you mijn favoriete cure nummer of all time is geworden dit nummer raakt een plekje in mijn hart waar niets of niemand bij kan

orbit schreef:
Voorlopig niet trouwens.. voor mij barst het al los bij Plainsong. Heb hem net weer eens beluisterd en de haren op mijn armen stonden bij dat nummer al recht overeind! Ze gingen pas weer enigzins liggen bij Untitled Wat een meesterwerk heeft Smith hier toch in elkaar gesleuteld, het klopt allemaal perfect Last Dance vind ik ook al bij het grote meesterblok in het midden behoren trouwens.

Feeder schreef:


Weet je wat, kheb hem nu ook nog eens beluisterd...
Het is gewoon van begin tot einde een meesterblok.

lullaby1987 schreef:

manasse schreef:
Ik heb the cure sinds kort ontdekt en 'kiss me kiss me kiss me' en 'disintegration' inmiddels aangeschaft, maar ik moet zeggen dat ik disintegration niet beter vind dat bijvoorbeeld 'faith' en 'kiss me kiss me kiss me'. Het klinkt wel goed maar de nummers zijn over het algemeen wat minder snel dan op de andere albums die mij daardoor denk ik wat meer aanspreken. Wel weer lekkere weemoedige teksten die het duwtje over de drempel zouden kunnen zijn als je op het punt staat een mes in je pols te rammen:P

reptile71 schreef:
Dit vind ik zo'n geniaal album! Daarom leek het me leuk eens een keer elk nummer ervan apart te bespreken.
Plainsong:
Wat een opening, die belletjes en dan bijna vanuit het niets in een orgasme terechtkomen, dan de schoonheid van een eenvoudig gitaarmelodietje en dan na bijna 3 minuten een dromerige zang en dat alles in een sfeer die een weemoedig verlangen uitstraalt.
En dan dan dan ... is de reis inmiddels begonnen... wees voorbereid op veel kippevel.
Pictures of You:
Wat een prachtig melodieus nummer is dit toch. Zelfs na het tig keer gedraaid te hebben kan ik er nog van genieten. Het gevoel dat het nummer uitdraagt neem ik steeds weer over alsof het nummer steeds opnieuw in me kruipt. En weer zo'n prachtige dichterlijke, toch ook wel weer overgeromantiseerde tekst natuurlijk... Lang (en misschien nog steeds wel) één van mijn favoriete nummers geweest.
Closedown:
Toch wel een beetje de sfeer die bijvoorbeeld Atmosphere van Joy Division ook oproept. Ik ben gek op dit soort drums ook. Uiteraard nemen we ruim 2 minuten de tijd voor de zang begint en ze flikken het steeds weer dat je geboeid blijft door de schoonheid van de combinatie van synth en gitaarloopjes. Ergens is het allemaal zo eenvoudig, maar zo geniaal in elkaar gedraaid dat het bijna onwerelds klinkt. Prachtig nummer!
Love Song:
Even weer met beide benen op de grond, best wel een lief liedje. Ligt zeer commercieel in het gehoor vergeleken de meeste andere nummers op dit album, maar niet op een storende manier zoals op latere albums nog wel eens het geval was. Een mooi liedje.
Last dance:
Een slepend nummer met een huilende gitaar die je van begin tot eind in zijn greep houdt. En een tekst die een verlangen naar het verleden uitdraagt. Pakkend nummer.
Lullaby:
Dit nummer ben ik helaas een beetje zat en ik kan dan ook even niet meer zo goed zeggen wat ik ervan vindt.
Fascination Street:
Dit nummer heeft me gevoelsmatig nooit zo geraakt, voornamelijk omdat ik mijn gevoel er nooit zo in kwijt kon. Wel is het een briljant nummer, zeker kwa opbouw, wordt je als het ware opgezogen, tot zweven gebracht en meegesleurd in een trip door Fascination Street.
Prayers for Rain:
Ultiem bombastisch nummer dat gedragen wordt door de drums en de lage synth het hele nummer door. Het draagt je heerlijk mee en dat is al een genot op zich, maar gevoelsmatig zou er best nog een climax mogen komen, die uiteindelijk uitblijft. Alsof het met opzet is gedaan, heeft de live versie die climax wel als Robert geloof ik een halve minuut lang Raaaaaaaaaaaaaaaaaaaain aanhoudt. Live versie (van Entreat) mag je dus van dit nummer zeker niet missen.
The Same Deep Water as You:
Al liggend op mijn bed in het donker draaide ik dit nummer destijds. Dit is echt een emotionele trip van bijna 10 minuten, heb er geen woorden voor, deze moet je gewoon luisteren. Ik had me bedacht dat dit nummer als ik dood ga maar op mijn begrafenis gedraaid moest worden, maar achteraf vind ik dat ik dat de nabestaanden niet aan kan doen, wordt een iets te zware begrafenis dan.
Disintegration:
Ik heb nooit zo veel met dit nummer gehad, maar het doet niks af aan de cd, want het is wel een heel goed nummer. Is een gevoelskwestie, kan er mijn gevoelens niet zo in kwijt. Het zinnetje “I never said I would stay till the end.” Kon ik dan wel weer wat mee…
Nadeel van zo’n extreem goeie cd, die met name veel gevoelens oproept, is dat er dan altijd wel enkele nummers opstaan die ook steengoed zijn, maar gewoon wat minder mijn gevoel raken; dit is er dus zo één. Het mooie daaraan is dat andere mensen dan juist weer wél wat met die nummers hebben.
Homesick:
Een prachtig nummer met een mega-lang intro dat begint met mooi samenspel van piano en gitaar. Eén van de kunsten die The Cure beheerst is toch wel het door elkaar laten lopen van verschillende melodielijnen. Ik vind dit eigenlijk de afsluiter van de cd. Robert zingt “Just one more...” en klinkt uitgeput.
Untitled:
En als ik dan dit nummer weer erna hoor, denk ik, nog een afsluiter... Deze cd heeft gewoon 2 afsluitende nummers. Deze vind ik, denk ik, net wat minder dan de vorige maar dan nog is het een mooi nummer met een prachtige tekst. En als dan na dit nummer de stilte aanbreekt kun je 2 dingen doen: óf je zet hem gelijk weer op, óf je neemt eerst even wat tijd om alles te verwerken...

Deze cd is voor mij echt het neusje van de zalm. Ik heb nog geen top 10 gemaakt, maar vermoedelijk staat Disintegration bij mij op 1. Het is de cd die het meest in mij heeft losgemaakt van alle cd’s die ik ken. Het is een gevoelsplaat en als hij je heeft geraakt ben je voor eeuwig verkocht.

lullaby1987 schreef:


en ik ben voor eeuwig verkocht mooie recensie de prayers for rain live versie is zeker geweldig! smiths raaaaaaaain is een perfecte toevoeging aan een geweldig nummer Same deep water is zonder twijfel! mijn favoriete cure nummer, en heb er ook al over na te denken om dit op mijn begravenis te laten draaien.

een waardig afsheid

reptile71 schreef:

Denk aan de nabestaanden! Same Deep Water is echt te zwaar voor die mensen, ze zullen zoveel verdriet hebben dat ze mogelijk zichzelf van kant gaan maken en dat kan nooit je bedoeling zijn! (toch? )

lullaby1987 schreef:


nee niet echt. en funeral party dan?