The Cure - Disintegration (1989)

Nou die eer komt meer toe aan TJaMC. Dit gaat meer richting uitgesponnen dreampop, waarvan de roots vooral bij Cocteau Twins gevonden kunnen worden - en meer in het algemeen bij de dromerige varianten van de new wave/post-punk (o.a. Chameleons, SLaG, maar zeker ook Cure).

Beslist daar is ie mee begonnen toen ie achterin de bus bij Siouxsie zat - voor wie hij op solo gitourde - en Susan, ice queen en punkheks, nooit kinderachtig, beet hem toen toe: "stop singing these silly lullabies, or I'll turn you into a clown".

Little did she kwow dat zowel de "Lullaby"als "the clown"jaren later werkelijkheid zouden worden.
doe 'ns klik

Aan wie?

Shoegaze natuurlijk niet, maar wel dreampop! En meteen onovertroffen ook.

Nou, dat valt wel mee. Qua dreampop sla ik Cocteau Twins veel hoger aan en het typische gitaargeluid op dit album heeft wel erg veel leentjebuur gespeeld bij Robin Guthrie

Ok - ik hoop dat ik niemand wakker schud uit zijn droom, slapend naast een opblaaspop, maar Dreampop is net als IDM een typische US typering voor muziek waarvan ze de ballen niet snappen, alleen begrijpen dat ze het ook zo moeten doen, omdat het goed klinkt.

Robert Smith - en nou ben ik aardig - is een beperkt vocalist, en als gitarist redelijk technisch gemankeerd, edoch: vaardig liedjesschrijver. Sommigen gruwen ervan, maar dat iemand als Adele zijn Lovesong opneemt, kan je ook zien als een teken dat het gewoon een goede song is.

'Dreampop' - laat ik het nog even gebruiken - heeft altijd een element van "ambient"in zich en voor mij is 17 Seconds het meest ambiente Cure-album, in zijn kaalheid en ruimte. Slowdive, Ride, Pale Saints en nog een aantal andere bands hebben dat kale, zweverige veel meer in zich dan Disintegration. Smith had ttv Disintegration de kale, 'skelet'-achtige lijnen al lang achter zich gelaten.

Niet alleen heeft Robert Smith goed geluisterd naar Robin Guthrie, ook naar John McGeogh, van wie hij nog essentiële bestanddelen van 'rig' letterlijk overnam: reverb, delay, flanger. En toch een goed luisteraar - check YouTube - hoort bij Siouxsie live-opnames de verschillen tussen tovenaar McG en tovenaarsleerling S.

Smith architect van Dreampop? Don't think so - he just wasn't up to it - maar dat laat zijn reputatie als song-architect onverlet.

Ach, deze plaat heeft al die voorbeelden ver achter zich gelaten.. en de nieuwe generatie dreampoppers stevig aan het denken en rijmen gezet. Veel moodier en allesomvattender hebben al die bandjes het geluid nooit kunnen vatten. Kaal is niets meer dan een excuus om muzikale tekortkomingen als oorspronkelijk te willen zien. De betere platen hebben iets van haargroei op die kale badmuts weten te groeien. Ja, en daar hoort Ride (1990) ook bij. Maar bij The Cure speelt duidelijk een weerzin/ voorkeur voor de manier waarop de frontman zich presenteert mee, hoe zijn muziek ook klonk/klinkt. Een jammerlijk detail, waardoor de discussie wel nooit puur om de muziek zal gaan. Disintegration is mijlenver verwijdert van Smith's beginwerk en in de meeste gevallen ook veel veel beter. Wat hij bij enkele platen heeft getracht te doen, daar is hij hier glansvol in geslaagd.

Na 25 jaar kan ik wel zeggen dat ik deze cd "disintegration" van the cure de mooiste cd vind die ooit gemaakt is. Geen 1 nummer is minder vind hem in 1 woord fantastisch daar ik erg van synthesizers en het gitaar spel van de heer smith hou. Heb zelfs gehad dat ik geen trek had in eten en toen deze cd opzette en mijn eetlust weer terugkwam kortom een echt medicijn deze plaat.

Alles is al gezegd over deze plaat. The cure boeit vanaf het eerste tot het laatste nummer.

schitterend album inderdaad, wel zware kost, maar als je er zin in hebt is er geen beter album op de wereld op dat moment vind ik.

1989... de tijd dat de House komt op zetten, en de verschrikkelijke jaren 90 beats al hun intrede doen. De mooie jaren 80 zijn bijna voorbij, en het muzikale hoogtepunt (voor mij toch wel 1987) ligt alweer achter ons, maar the Cure heeft nog een verassing in petto. Dit album!
Gezellig is het zeker niet, maar té donker ook zeker niet! Nee, het is zeer mooie luister muziek, met een zeer melancholische smaak. Robert lijkt verdrietig en aangeslagen, maar dat geeft niet, hij maakt er verdomd mooie muziek door! Hij opent met de zin : "I think it’s dark and it looks like rain ...” en daarmee is de toon voor het hele album meteen gezet!

Niet voor niks heeft dit album 4 dikke hits! Wat een klasse plaat is dit zeg! Helaas mist mijn vinyl versie de tracks "homesick" en "last dance" maar dan nog is dit een heerlijk album. Mijn hoes heeft het mooie krakerige van een schilderij, wat erg goed pas t bij de sfeer die dit album uitstraalt. Alles klopt gewoon! Deze plaat klinkt ook nog gewoon goed anno 2014... niks achterhaald..

de 90's komen er dan wel aan, maar de 80's werden wel even allemachtig mooi afgesloten!

Vanwaar staat Last Dance niet op de vinyl versie? Is dat niet gewoon een normaal album nummer?

Nope, vanwege de lengte er destijds afgelaten. Op de nieuwe vinyl persingen staat ie overigens wel.

Doel je hiermee op Pictures of You, Lovesong, Lullaby en Fascination Street? Want zo dikke hits waren die songs nu ook weer niet. Of vergis ik me nu enorm? Ik herinner me wel dat de -overigens heel fraaie- videoclip van Lullaby regelmatig op MTV was. Vanaf wanneer is een song eigenlijk een hit?

Verder fraaie review die ik graag bijtreed. Fantastisch album dat me na al die jaren nog steeds betovert. Persoonlijke favoriet is 'Untitled', weergaloos nummer.

^Ja. ..meer een hit als in, nog steeds populair op de.diverse radio stations. Volgens mij was lullaby de enige grote top 40 hit.

Verder is hit inderdaad betrekkelijk.

Oké. Ik dacht even dat ik iets gemist had back in the 80's

Lullaby was ongeveer het meest grijsgedraaide nummer op MTV en bereikte de nummer 5 positie in Verenigd Koninkrijk en in veel omliggende landen ook ongeveer die positie. Daarnaast werd Lovesong een gigantische hit in de Verenigde Staten, heeft daar zelfs nummer 2 gestaan! Fascination Street deed het in de VS ook niet slecht en Pictures of You was een bescheiden hit in de meeste Europese landen (toch nog nummer 24 in de UK). Verder was Disintegration één van de best verkochte albums uit 89. Dus over dikke hit (misschien enkelvoud dan) mag je het gerust hebben in dit geval.

Ongelofelijk mooi album, zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt. Vinylversie in geweldige staat op de kop weten te tikken. Uitstekende Hongaarse persing en dat voor 10 euro. Prachtig voor in mijn vinylverzameling. 5 sterren, maar dat spreekt voor zich.

Wat de charts betreft: Lullaby haalde in Duitsland de top 20 van de jaarlijst van 1989.

En ik luister hem na maanden weer eens in zijn geheel en weer opnieuw grijpt hij me bij de strot. Dat is toch geweldig?

Het had voor mij het nr 1 Cure album geworden als ipv van Last Dance en Lullaby hier Babble en/of Fear of ghosts als vervanger op hadden gestaan ipv B-kantjes.
Maar de rest is ,,zeker na al die jaren nog steeds van de boven catogorie

Niet ipv, lullaby is schitterend! Maar babble was zeker geniaal geweest om ook op deze plaat te staan.

Een prachtig album van The Cure, waarin te horen is dat de band met name Robert Smith goed heeft geluisterd naar Pink Floyd, New Order en meerdere bands. Er staan alleen maar goede en mooie nummers op. Om een uitgebreidere recensie erbij te plaatsen, heb ik dat album echter vaker moeten luisteren, maar het is het mij zeker meer dan waard. Daarnaast is het zeer moeilijk om drie favoriete tracks uit te kiezen. Hierbij mijn persoonlijke ervaring over de nummers.

01. PLAINSONG (prachtig synthesizerwerk met daarnasst een Pink Floyd-gehalte, Robert Smiths stem klinkt op dit nummer wat Roger Waters-achtig)
02. PICTURES OF YOU (Echt een Cure-plaat, met een mooie melodie en herkenbare zang van R. Smith)
03. CLOSE DOWN (New Order-achtig, met mooie synthesizer-geluiden)
04. LOVESONG (Wat popachtig, maar ook zeker goed gedaan. Op dit nummer is te horen dat de bandleden van The Cure waarschijnlijk naar 'Under the milky way' van The Church hebben geluisterd. Goede inspiratie)
05. LAST DANCE (Prachtige plaat, waarin de stijl van Pink Floyd en New Order goed door elkaar zijn vermengd. Zulke mooie nummers hoor ik bijna nooit (Dit geld ook voor 'Plainsong' en 'Pictures of you')
06. LULLABY (Het bekendste nummer van dit album, blijft een zeer goede klassieker)
07. FASCINATION STREET (Klinkt als The Simple Minds in de tijd van het album 'New Gold dream' (1982)'
08. PRAYERS FOR RAIN (Prachtig vioolwerk, en ik denk dat dit nummer mijn oudere broer in 1997 heeft geïnpireerd is (Met zijn toenmalige band nam hij een demo op, met drie nummers, waarvan een één klein beetje weg heeft van een melodie uit dit nummer)
09. THE SAME DEEP WATER AS YOU (mooie song, met prachtige tekst en dromerig, dramatisch klinkende achtergrond (ik denk geïnspireerd door The Smiths))
10. DISINTEGRATION (Vind ik wel iets minder, maar het nummer klinkt nog steeds goed)
11. HOMESICK (Mooie solo met steeds herhalende melodie)
12. UNTITLED (Sluit het album mooi af. Een gitaarsolo heeft een melodie dat ik ergens van ken. Ik weet alleen niet waarvan)

The Cure was een stelletje ordinaire jatters, als ik adri1982 moet geloven. Dat doe ik dan ook niet.

De bandleden van The Cure waren ook geen jatters Tonny, en ik beschouw dit album ook helemaal niet als jatwerk. Het enige wat ik met mij recensie wil zeggen is, dat vrijwel (bijna) ieder album geïnspireerd is door muziek van bands van nog (jaren) verder in het verleden (En dat mag iedere artiest en band ook). En ik moet toegeven dat ik in een nummer snel een melodie van een ander nummer kan horen (zou door mijn vorm van autisme kunnen komen. Zo schrijf ik als hobby aan een verhaal met personages erin, die deels gebaseerd zijn op echt bestaande personen. Ik heb al een boek uitgebracht (printing-on-demand) waarvan de cover hetzelfde plaatje is als mijn musicmeter-avatar.).
Maar in ieder geval is dit album 'Disintegration' gewoon ontzettend mooi, daarin ben ik het sowieso met je eens. En over muziek jatten gesproken, rapper 'Pitbull' vind ik wel een jatter.

Ehm, behalve dat ik de door jou genoemde referenties niet terughoor in deze plaat, zijn de meeste van de door jou genoemde voorbeelden eerder jatters van The Cure dan andersom adri

Jij hebt 'Disintegration' ook in je top-10 staan orbit, zie ik. Bij mij is er een kans dat ie in mijn top-10 komt, alleen moet ik dit album ergens op cd of vinyl aanschaffen. Ik luister dit album op youtube.

Je bent niet toevallig dit album aan het luisteren?
The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

Vind je dat het debuut van The Stone Roses aan Adri's invloedenlijst beantwoordt?

Meer dan deze van The Cure.
Net als New Order een vette beat, en ook wel het gitaarspel van Johnny Marr, het gefreak van Pink Floyd ook wel.