The Cure - Disintegration (1989)

Rond dat tijdstip niet, maar het album 'The Stone Roses' van de gelijknamige band uit 1989 keert wel vrij regelmatig terug in mijn cd-speler.

1989 was voor mij muzikaal gezien een topjaar.
3 albums uit dat jaar in mijn Top 10 (The Stone Roses, The Cure en Pixies).

Het zijn ook drie zeer goede albums tot meesterwerken. Helaas heb ik 'Doolittle' van The Pixies en 'Disintegration' van The Cure pas in de laatste twee maanden tot nu toe, voor het eerst gehoord. De laatst genoemde zette mijn oudere broer op, toen ik bij een week geleden bij hem op bezoek was. Toen hoorde ik het album slechts half. Dus ben ik het thuis in zijn geheel (meerdere keren) gaan luisteren.
Oh ja, over 1989 gesproken; Ik vind 'Seasons end' van Marillion een fantastisch album.

Maar dit is dan ook progwave

Gisteren dit album aangetroffen in een cd-winkel in Nijmegen en daar gekocht (voor 8 Euro). Ik heb de cd al een paar keer opgezet en het klinkt helemaal geweldig. Alleen maar mooie nummers. Ik verhoog mijn stem voor dit album naar de maximale score 5*, met als favoriete tracks: 'Plainsong', 'Pictures of you' en 'The Same deep water as you'.

De loftuitingen bij dit album altijd overdreven gevonden. Al deze uitingen maakten dat ik het meerdere malen opnieuw heb beluisterd, maar dit heeft nooit tot een bijstelling mogen leiden. De platen uit de beginperiode blijf ik stukken beter vinden omdat die vele malen authentieker klinken.

Authentieker dan dit vindt je ze haast niet, dus cut the crap, of je hebt geen smaak of je wil er gewoon niet aan.

http://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8852.300.jpg

.....een op ouderwetse Orbit's , zaterdag op zondag 'nachtelijke' vleermuis directheid ...

Ik snap ook niet waarom dit niet authentiek zou zijn. Hij is wel rigoureus anders dan andere Cure-albums. Maar dat is iets anders.

Dan zou het dus wel authentiek zijn.

Dat zeg ik toch?

Deze staat al lang in m'n Itunes maar hij pakte nooit echt. Tot ik pas Pictures of You hoorde voorbij komen in de serie Mr.Robot. Album nu al een paar keer gedraaid en jongens toch, wat een héérlijke plaat!! Beoordeling volgt later

Helemaal mee eens!!

South Park zei het al: Disintegration is the best album ever! Cartman vs Robert Smith - YouTube

Getroll en reacties daarop verwijderd.

Vond dit album in eerste instantie maar 'zo zo'. Pictures of you was het enige echte hoogtepunt en heb om die reden het album even links laten liggen. Totdat ik een tijdje terug Lovesong van Adele hoorde (een cover van het gelijknamige nummer op dit album, om het toch even duidelijk te maken). Tot mijn verbazing viel me op hoeveel minder haar versie was tegenover de versie van the Cure. Daarom maar weer heel snel dit album opgezet en om een of andere vreemde manier werd ik door (bijna) elk nummer weggeblazen. Ongelooflijk sterke plaat. Met als enige minpuntje het nummer Untitled dat even nietszeggend is als de titel van het nummer zelf.

Verdiende 4,5*! En bedankt Adele

Ik val even van mijn stoel.

Iedere scheet die The Cure ooit gelaten heeft maakt deel uit van mijn collectie (sommige van mijn collectie cd's/lp's, andere van mijn collectie 'scheten in een fles'). Niet dat dit enige credibiliteit met zich meebrengt hoor maar 'Untitled' vind ik het beste wat The Cure ooit voortgebracht heeft (en ja, de eigenlijke scheten worden in rekening gebracht).

Laten we gewoon besluiten dat hier geen zwak nummer op staat, period! Ook Untitled draagt zijn catharsis bij aan deze intense trip. Maar het is wel nadat het heilige vuur tot enorme hoogtes is geblazen daarvoor. De waardering voor die neergang tot het aardse is bij mij daarom des te groter, maar het vuur blijft natuurlijk het meest fascinerend op dit album. Kan ik ook bij anderen snappen.

Amen to that!

Ik kan me geheel vinden in jouw analyse. En 'catharsis'... wat zeg je dat goed. Ondergewaardeerd woord zeg ik u. Nu, ik heb altijd een zwak gehad voor afterparty's. En Untitled is wat mij betreft een afterparty van de ziel.

Een beter rustpunt kan ik niet bedenken van een plaat, je hebt net een overweldigend scala aan emoties voor je kiezen gehad en in plaats van nog een schepje erbovenop krijg je een heerlijke introspectie voorgeschoteld wat juist een balans brengt op dit sublieme album.

orbit geplaatst op 5 november 2015, 1:52 uur

Het ideale tijdstip om deze cd te luisteren...

Untitled is een van hun beste nummers..zoveel emotie roept dat altijd in me op...
T duurde voor mij wel een aantal luisterbeurten voordat bij mij t kwartje viel..t leek in t begin n vreemde eend in de bijt na de rest van t album..maar na vaker luisteren vind ik t n logische conclusie van t album..id n catharsis zoals eerder gememoreerd..t veegt me altijd weer omver..
Dus Benjaminjow luister t nog n flink aantal keren..of wacht nog n aantal jaren tot je wat ouder bent en dan raakt deze je als n hamer hopelijk...

Untitled kan zowel als come down, alswel als catharsis beleefd worden. Ik heb het beide meegemaakt....In het eerste geval heb je het gevoel dat je rustig op aarde neerdaalt en hetgeen je eerst gehoord hebt nog eens overdenkt. In het tweede geval ben je van het album als geheel zodanig in het gezicht geslagen dat de rust die het slotnummer uitstraalt de latente waterlanders alsnog laat gaan....

Vind het ook bijna onmogelijk hier drie favoriete nummers uit te kiezen. Ook de singles werken prima en hebben een goed uitgekiende strategische plek. Zonder de singles had dit wellicht iets te zwaar voor me geweest. (Bij Pornograhpy speelt dat probleem minder, omdat die 45 minuten duurt, deze duurt 72 minuten).

Maar dit album is eigenlijk gewoon één lange song van 72 minuten waarin alles gewoon klopt.

Hebben de mensen die laag stemmen, ook een review achter gelaten?
Ik ben zo benieuwd hoe het komt, dat het voelt dat ik de enige ben die echt niets met deze muziek kan. Ik kan bijna geen enkel nummer uitzitten (de hitjes zijn wel alleraardigst)

Het is niet dat ik geen 'kenner' ben; Ik ken The Cure al 30 jaar, en heb hits gehoord, volledige albums, live op tv-optredens en ik ken heel veel 'vleermuizen', van die goths die dit te gek vinden.
Het gaat er bij mij ook niet om, dat ik de nummers te lang vind of langdradig, want ik luister wel meer naar lange, saaie muziek zoals ambient of new-age. Ik vind gewoon het songmateriaal nogal matig en de muziekbeheersing is mij ook te standaard. Ik vind de drums zelfs erg kinderachtig. Maar dat zal ongetwijfeld de bedoeling zijn.

Smith heeft een geweldige stem en is een icoon. Niet voor niets. Hij heeft echt veel acts beinvloed. Dus niets ten nadele van hem. Productie is ook lekker gelikt, bombastisch en open. Over de hitjes: Lullaby en Love Song zijn voor mij fijne popdeuntjes. Knappe composities en steken ook met nek en schouders boven de rest uit.

Ik denk gewoon dat dit genre (gothrock) nooit mijn favoriet zal worden. Het klinkt allemaal zo duister en gemaakt intellectueel. Net als dat ik gothic novels overdreven literatuur vind en niks heb met bijvoorbeeld horror en Edgar Allen Poe.

Dat gezegd hebbende, valt me het wel op, dat dit een van de weinige platen is met geen 0,5* haat -stemmen. Wel een klein aantal 1*-stemmen, ben ook benieuwd naar de mening van die stemmers.
Ik haal mijn stem weg en ga ook niet stemmen, want deze muziek lijkt echt haaks te staan op mijn smaak.

Ook al staat het haaks op je smaak, vind je de muziek cq sfeer ruk, dan kan je toch stem uitbrengen?
Ik vind het al sinds het album uit kwam, met het optredn in het Thialf, nog steeds een bere plaat, al skip ik of verleg ik de naald bij love song en last dance. Hier hadden van mij ook b kantjes voor in de plaats gemogen.
Maar ik blijf bij Pornography, Faith en the Top

Als ik ergens gewoon echt totaal geen verstand van heb, dan stem ik liever niet.
Dat vertekent het eindcijfer, en trekt een plaat of een discografie onterecht omlaag.

Nu zal mijn stem bij 1000+ stemmen niet zoveel uitmaken, maar toch.
Er zijn bepaalde bands, die erg groot en bekend en derhalve supergoed zijn, maar mij niet kunnen raken; U2, Smiths, Cure, Radiohead, Coldplay, Metallica, Guns n Roses.
Maar gelukkig is er 75+ jaar popmuziek met miljoenen lp's en cd's. Dus keuze zat.

Bij het beste album allertijden wordt er zelfs niet lager dan 2,5* gestemd.

En welke plaat is dat?
Ik keek net nog even bij OK Computer. Het grootste 0,5* balkje die ik op de site heb gezien. Zelfs Vanilla Ice en Jan Smit krijgen dat niet voor elkaar

Ik denk dat hij deze bedoelt, Ozric Spacefolk

Oceansize - Effloresce (2003)