The Cure - Disintegration (1989)
mijn stem
1619 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fiction
-
Plainsong (5:17)
-
Pictures of You (7:28)
-
Closedown (4:18)
-
Lovesong (3:28)
-
Last Dance (4:43)
-
Lullaby (4:08)
-
Fascination Street (5:15)
-
Prayers for Rain (6:07)
-
The Same Deep Water as You (9:22)
-
Disintegration (8:19)
-
Homesick (7:06)
-
Untitled (6:30)
-
Prayers for Rain [RS Home Instrumental Demo] * (3:01)
-
Pictures of You [RS Home Instrumental Demo] * (3:29)
-
Fascination Street [RS Home Instrumental Demo] * (2:39)
-
Homesick [Band Instrumental Rehearsal] * (3:12)
-
Fear of Ghosts * (2:57)
-
Noheart * (2:40)
-
Esten * (3:13)
-
Closedown [Band Instrumental Demo] * (2:48)
-
Lovesong [Band Instrumental Demo] * (3:39)
-
2 Late [Alternative Version] * (2:50)
-
The Same Deep Water as You [Band Instrumental Demo] * (6:04)
-
Disintegration [Band Instrumental Demo] * (6:34)
-
Untitled [Alternative Version] * (3:37)
-
Babble [Alternative Version] * (2:58)
-
Plainsong [Studio Guide Vocal Rough] * (4:44)
-
Last Dance [Studio Guide Vocal Rough] * (4:41)
-
Lullaby [Studio Guide Vocal Rough] * (3:46)
-
Out of Mind * (2:58)
-
Delirious Night * (4:30)
-
Pirate Ships * (3:38)
-
Plainsong [Entreat Plus Live 1989] * (5:19)
-
Pictures of You [Entreat Plus Live 1989] * (7:04)
-
Closedown [Entreat Plus Live 1989] * (4:21)
-
Lovesong [Entreat Plus Live 1989] * (3:24)
-
Last Dance [Entreat Plus Live 1989] * (4:37)
-
Lullaby [Entreat Plus Live 1989] * (4:14)
-
Fascination Street [Entreat Plus Live 1989] * (5:10)
-
Prayers for Rain [Entreat Plus Live 1989] * (4:49)
-
The Same Deep Water as You [Entreat Plus Live 1989] * (10:03)
-
Disintegration [Entreat Plus Live 1989] * (7:54)
-
Homesick [Entreat Plus Live 1989] * (6:47)
-
Untitled [Entreat Plus Live 1989] * (6:44)
toon 32 bonustracks
totale tijdsduur:
1:12:01
(3:36:25)
- nummer 7 in de top 250
0
geplaatst: 27 november 2015, 21:19 uur
Tsja, ik heb ook niks met Edgar Allen Poe en veel goth-muziek is mij ook te kitscherig en te gemaakt. Dit vind ik echter prachtig.
Dat je de composities dan matig vindt, en juist Lovesong in dat opzicht wél sterk, dat verbaast me wel. Voor mij zit dit vol met sterke composities, en juist Lovesong vind ik daarij vrij zwak en erg simpel. Leuk liedje maar ik vind het compositorisch gezien niet veel voorstellen. In tegenstelling tot de rest van de plaat.
Dat je de composities dan matig vindt, en juist Lovesong in dat opzicht wél sterk, dat verbaast me wel. Voor mij zit dit vol met sterke composities, en juist Lovesong vind ik daarij vrij zwak en erg simpel. Leuk liedje maar ik vind het compositorisch gezien niet veel voorstellen. In tegenstelling tot de rest van de plaat.
0
Robertus
geplaatst: 28 november 2015, 13:28 uur
Arrie schreef:
Dat je de composities dan matig vindt, en juist Lovesong in dat opzicht wél sterk, dat verbaast me wel. Voor mij zit dit vol met sterke composities, en juist Lovesong vind ik daarij vrij zwak en erg simpel. Leuk liedje maar ik vind het compositorisch gezien niet veel voorstellen. In tegenstelling tot de rest van de plaat.
Dat je de composities dan matig vindt, en juist Lovesong in dat opzicht wél sterk, dat verbaast me wel. Voor mij zit dit vol met sterke composities, en juist Lovesong vind ik daarij vrij zwak en erg simpel. Leuk liedje maar ik vind het compositorisch gezien niet veel voorstellen. In tegenstelling tot de rest van de plaat.
En dat baslijntje dan? Misschien wel een van de beste baslijntjes van The Cure....Love Song vind ik echt zo'n klein, mooi, oprecht liefdesliedje, dat heel mooi afsteekt ten opzichte van de lange, epische stukken. Het laat het album even ademen, zoals Lullaby dat ook doet.
Normaal houd ik totaal niet van kleffe teksten (Lovesong), maar zoals Smith het zingt zie ik hem echt voor me met de tranen nog net niet in zijn ogen. En als het al theater is, dan is het wel hoogstaand theater. Lullaby is compositorisch gezien nog simpeler dan Lovesong, maar nog doeltreffender.
@ Ozric Spacefolk: Stem maar gewoon hoor, zolang het maar geen haatstem is.
Je argumentatie kan ik wel volgen, behalve dat over muziekbeheersing. De spaarzame begeleiding van met name de ritmesectie (en dan kan je over de basgitaar weer twijfelen in dit geval) is hier doelbewust. Alles staat in dienst van de teksten op dit album en maakt deel uit van het grote masterplan van Smith zelf, die zijn bandleden wel een beetje in een keurslijf perste. Ik denk dat met name drummer Boris Williams hier en daar wel gebaald zal hebben, want die kan veel meer...
0
geplaatst: 2 december 2015, 00:59 uur
Ozric Spacefolk schreef:
Het is niet dat ik geen 'kenner' ben; Ik ken The Cure al 30 jaar, en heb hits gehoord, volledige albums, live op tv-optredens en ik ken heel veel 'vleermuizen', van die goths die dit te gek vinden.
Ik denk gewoon dat dit genre (gothrock) nooit mijn favoriet zal worden. Het klinkt allemaal zo duister en gemaakt intellectueel. Net als dat ik gothic novels overdreven literatuur vind en niks heb met bijvoorbeeld horror en Edgar Allen Poe.
Ik haal mijn stem weg en ga ook niet stemmen, want deze muziek lijkt echt haaks te staan op mijn smaak.
Het is niet dat ik geen 'kenner' ben; Ik ken The Cure al 30 jaar, en heb hits gehoord, volledige albums, live op tv-optredens en ik ken heel veel 'vleermuizen', van die goths die dit te gek vinden.
Ik denk gewoon dat dit genre (gothrock) nooit mijn favoriet zal worden. Het klinkt allemaal zo duister en gemaakt intellectueel. Net als dat ik gothic novels overdreven literatuur vind en niks heb met bijvoorbeeld horror en Edgar Allen Poe.
Ik haal mijn stem weg en ga ook niet stemmen, want deze muziek lijkt echt haaks te staan op mijn smaak.
Kan heel goed hoor, maar RS is uiterst bedreven in composities en de daarbij horende instrumenten, onderschat hem niet. Ik ken vrijwel geen nummers die zo'n geniale opbouw hebben als Fascination Street en dan ook nog de samenhang met dat nummer en de groteske wisseling van sfeer en emotie die in de nummers daarna volgt. Het is misschien bombastisch, maar ook zó oprecht dat het de bombast teniet doet. Iedere noot is daarbij bestudeert en op zijn plek, make no mistakes. Misschien dat ze niet de beste drummer, gitarist of trompetist in loondienst hadden, maar dat maakt niets uit als je gewoon puur platina songmateriaal hebt dat van a tot z een bedwelmende sfeer neerzet. En met goth heeft deze plaat niks te maken vind ik. Daar had de band begin jaren 80 meer mee.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 2 december 2015, 10:14 uur
Ik ben geen goth-kenner. Vooral omdat er tegenwoordig wel erg te pas en te onpas met de term gegooid wordt. Emo, goth, bladiebla.
Maar toch doet deze plaat mij erg denken aan de goth-tijd uit de jaren 80. We hadden zo'n zaakje in Den Haag; de High Tech, daar verkochten ze van die vleermuizen-kleren. Zo wilden ze genoemd worden: vleermuizen.
En ik heb bij The Cure (en Nine Inch Nails etc.) sterke associaties met die subcultuur.
Hoe dat nu zit en of ik het uberhaupt goed heb, weet ik niet.
Maar toch doet deze plaat mij erg denken aan de goth-tijd uit de jaren 80. We hadden zo'n zaakje in Den Haag; de High Tech, daar verkochten ze van die vleermuizen-kleren. Zo wilden ze genoemd worden: vleermuizen.
En ik heb bij The Cure (en Nine Inch Nails etc.) sterke associaties met die subcultuur.
Hoe dat nu zit en of ik het uberhaupt goed heb, weet ik niet.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 2 december 2015, 10:30 uur
Deze subcultuur (mooi meisje trouwens): Traditionele Goth - gothify.nl
0
Cured
geplaatst: 13 december 2015, 08:48 uur
Laatst weer uit de kast gepakt en in zijn geheel beluisterd. Aan de frequentie hoe vaak ik een album in de CD player schuif, kan ik goed beoordelen wat ik er eigenlijk van vind. Het is één van hun 4 albums die ik bezit, maar ik vind het de minste. Het is zeker niet slecht, maar ik vind 'm te langdradig/uitgesponnen, traag en meer een overzichtsmoment/herhalingsoefening.
De eerste helft vind ik het minst en is eigelijk aleen Lullaby dat ik sterk vind. Zeker de eerste 3 nummers heb ik de neiging te skippen/af te kappen (wat ik ook deed). De 2e helft is het beste, ofschoon te lang. Pakkend vind ik Fascination Street met zijn meerlagigheid, een uitstekende opener van de 2e helft. Daarna zakt het alweer weg in 'geweeklaag' wat te lang/traag duurt (Prayers For Rain /Same Deep Water ...). Ofschoon die laatste op zich heel mooi is qua nummer, 'verzuipt' het door de lengte. Disintegration duurt ook lang, maar heeft een bepaalde cadans en is gewoon sterk. et laatste is ook weer meer van hetzelfde ofschoon niet slecht. Het ligt me allemaal wat zwaar op de maag. Meestal kort ik zelf de afspeelduur tot zo'n 8 nummers in en zit ik aan 3 kwartier luisterplezier.
Ik prefereer Seventeen Seconds en Faith.
De eerste helft vind ik het minst en is eigelijk aleen Lullaby dat ik sterk vind. Zeker de eerste 3 nummers heb ik de neiging te skippen/af te kappen (wat ik ook deed). De 2e helft is het beste, ofschoon te lang. Pakkend vind ik Fascination Street met zijn meerlagigheid, een uitstekende opener van de 2e helft. Daarna zakt het alweer weg in 'geweeklaag' wat te lang/traag duurt (Prayers For Rain /Same Deep Water ...). Ofschoon die laatste op zich heel mooi is qua nummer, 'verzuipt' het door de lengte. Disintegration duurt ook lang, maar heeft een bepaalde cadans en is gewoon sterk. et laatste is ook weer meer van hetzelfde ofschoon niet slecht. Het ligt me allemaal wat zwaar op de maag. Meestal kort ik zelf de afspeelduur tot zo'n 8 nummers in en zit ik aan 3 kwartier luisterplezier.
Ik prefereer Seventeen Seconds en Faith.
0
geplaatst: 13 december 2015, 11:46 uur
De term die m.i. het best past bij deze plaat is melancholisch (dus niet 'duister', 'gothisch', 'hoopvol' of 'somber').
Dit is geen 'gemaakt intellectueel' album, maar een zeer vakkundig zeer artistiek album. Het zit zo goed in elkaar omdat er duidelijk veel aandacht is besteed aan de composities, de opbouw, en de sfeer. Dat alles precies goed uitpakt is een teken van klasse. Deze plaat is wat New Gold Dream is voor Simple Minds, en Achtung Baby voor U2, twee van hun generatiegenootjes. Een artistiek hoogtepunt. De makers van South Park hadden gelijk toen ze Robert Smith complimenteerden.
Bij 'gemaakt intellectueel' denk ik meer aan de hipsters van Alt-J, en dat laatste, anorexische King of Limbs album van Radiohead (met al zijn vegetarische computerbliepjes en tikjes; ik krijg en nog jeuk van). Sorry, not sorry.
Dit is geen 'gemaakt intellectueel' album, maar een zeer vakkundig zeer artistiek album. Het zit zo goed in elkaar omdat er duidelijk veel aandacht is besteed aan de composities, de opbouw, en de sfeer. Dat alles precies goed uitpakt is een teken van klasse. Deze plaat is wat New Gold Dream is voor Simple Minds, en Achtung Baby voor U2, twee van hun generatiegenootjes. Een artistiek hoogtepunt. De makers van South Park hadden gelijk toen ze Robert Smith complimenteerden.
Bij 'gemaakt intellectueel' denk ik meer aan de hipsters van Alt-J, en dat laatste, anorexische King of Limbs album van Radiohead (met al zijn vegetarische computerbliepjes en tikjes; ik krijg en nog jeuk van). Sorry, not sorry.
0
geplaatst: 14 december 2015, 20:53 uur
Zei laatst nog zo tegen een vriendin van mij: "Bands komen en gaan, en veel bands zullen dicht in de buurt van elkaars sound komen in verloop van tijd, maar het zal Sint-juttemis zijn wanneer een band ook maar enigszins dicht in de buurt van The Cure zal kunnen komen." Proberen kunnen ze, maar falen zullen ze in de meeste gevallen zonder twijfel. Waar The Cure, en hierbij quote ik frontman Robert Smith zelf, eerst meer het idee had een psychedelische versie van The Beatles te zijn, is Disintegration het keerpunt en met de release van dit album is The Cure onsterfelijk verklaard. Fenomenaal gecomponeerde nummers met het stemgeluid van Smith dat je gemakkelijk herkent uit duizenden. Etherisch, oprecht, puur, emotioneel, melancholisch, donker, zweverig doch nuchter op zijn beurt en de kwaliteit spat ervan af. Je kan een afkeer hebben van goth-achtige muziek en imago's maar nee, om The Cure kan je niet heen. Prachtige intro's die uren kunnen duren voor mijn part, en dat dan ook vaak doen. Want The Cure is The Cure niet zonder deze intro's.
Vroege pioniers van een shoegaze-achtig geluid en dit album zet het shoegaze geluid ook op de kaart en zal een inspiratie zijn voor grote bands als Slowdive en My Bloody Valentine die dit genre claimen later in de jaren '90. The Cure zuigt je geheel op in hun muziek van het begin tot aan het eind van dit album en het is een prachtige en overgetelijke rit. Of beter gezegd, trip.
Ik ben er zeker bij volgend jaar in de Ziggo Dome.
Vroege pioniers van een shoegaze-achtig geluid en dit album zet het shoegaze geluid ook op de kaart en zal een inspiratie zijn voor grote bands als Slowdive en My Bloody Valentine die dit genre claimen later in de jaren '90. The Cure zuigt je geheel op in hun muziek van het begin tot aan het eind van dit album en het is een prachtige en overgetelijke rit. Of beter gezegd, trip.
Ik ben er zeker bij volgend jaar in de Ziggo Dome.
0
geplaatst: 14 december 2015, 21:10 uur
Michellezwang schreef:
Zei laatst nog zo tegen een vriendin van mij: "Bands komen en gaan, en veel bands zullen dicht in de buurt van elkaars sound komen in verloop van tijd, maar het zal Sint-juttemis zijn wanneer een band ook maar enigszins dicht in de buurt van The Cure zal kunnen komen." Proberen kunnen ze, maar falen zullen ze in de meeste gevallen zonder twijfel. Waar The Cure, en hierbij quote ik frontman Robert Smith zelf, eerst meer het idee had een psychedelische versie van The Beatles te zijn, is Disintegration het keerpunt en met de release van dit album is The Cure onsterfelijk verklaard. Fenomenaal gecomponeerde nummers met het stemgeluid van Smith dat je gemakkelijk herkent uit duizenden. Etherisch, oprecht, puur, emotioneel, melancholisch, donker, zweverig doch nuchter op zijn beurt en de kwaliteit spat ervan af. Je kan een afkeer hebben van goth-achtige muziek en imago's maar nee, om The Cure kan je niet heen. Prachtige intro's die uren kunnen duren voor mijn part, en dat dan ook vaak doen. Want The Cure is The Cure niet zonder deze intro's.
Vroege pioniers van een shoegaze-achtig geluid en dit album zet het shoegaze geluid ook op de kaart en zal een inspiratie zijn voor grote bands als Slowdive en My Bloody Valentine die dit genre claimen later in de jaren '90. The Cure zuigt je geheel op in hun muziek van het begin tot aan het eind van dit album en het is een prachtige en overgetelijke rit. Of beter gezegd, trip.
Ik ben er zeker bij volgend jaar in de Ziggo Dome.
Zei laatst nog zo tegen een vriendin van mij: "Bands komen en gaan, en veel bands zullen dicht in de buurt van elkaars sound komen in verloop van tijd, maar het zal Sint-juttemis zijn wanneer een band ook maar enigszins dicht in de buurt van The Cure zal kunnen komen." Proberen kunnen ze, maar falen zullen ze in de meeste gevallen zonder twijfel. Waar The Cure, en hierbij quote ik frontman Robert Smith zelf, eerst meer het idee had een psychedelische versie van The Beatles te zijn, is Disintegration het keerpunt en met de release van dit album is The Cure onsterfelijk verklaard. Fenomenaal gecomponeerde nummers met het stemgeluid van Smith dat je gemakkelijk herkent uit duizenden. Etherisch, oprecht, puur, emotioneel, melancholisch, donker, zweverig doch nuchter op zijn beurt en de kwaliteit spat ervan af. Je kan een afkeer hebben van goth-achtige muziek en imago's maar nee, om The Cure kan je niet heen. Prachtige intro's die uren kunnen duren voor mijn part, en dat dan ook vaak doen. Want The Cure is The Cure niet zonder deze intro's.
Vroege pioniers van een shoegaze-achtig geluid en dit album zet het shoegaze geluid ook op de kaart en zal een inspiratie zijn voor grote bands als Slowdive en My Bloody Valentine die dit genre claimen later in de jaren '90. The Cure zuigt je geheel op in hun muziek van het begin tot aan het eind van dit album en het is een prachtige en overgetelijke rit. Of beter gezegd, trip.
Ik ben er zeker bij volgend jaar in de Ziggo Dome.
Na dit relaas moet je toch wel even toelichten waarom je niet de volle mep uitdeelt.
0
Elbsegler
geplaatst: 4 februari 2016, 00:09 uur
Zwakke, zoete suikermuziek op kant A, geweldige sterke wanhopige sfeer op kant B. Album met letterlijk en figuurlijk twee kanten, wel allebei melancholisch.
0
geplaatst: 6 februari 2016, 01:16 uur
Vanavond weer eens herbeluisterd, wat een luistertrip, vooral het 2e gedeelte van de plaat.
Vanaf Fascination Street gaat de band helemaal los.
The Same Deep Water As You
Blijft een grandioos album.
Vanaf Fascination Street gaat de band helemaal los.
The Same Deep Water As You
Blijft een grandioos album.
0
geplaatst: 12 november 2016, 10:57 uur
vele malen geprobeerd, maar het maakt niets in mij los, een regulier Cure album, in mijn beleving een mindere worp van wat zij in de jaren tachtig hebben uitgebracht. Ik blijf het plichtmatig en bedacht vinden. Ik neig eerder naar slaapwekkend dan boeiend.
1
Franck Maudit
geplaatst: 12 november 2016, 11:27 uur
Snakeskin schreef:
k neig eerder naar slaapwekkend dan boeiend.
k neig eerder naar slaapwekkend dan boeiend.
Dit album bevat dan ook een slaapliedje.
0
Rudi1984
geplaatst: 13 november 2016, 13:40 uur
Afgaande op de setlists van de afgelopen dagen lijken Disintegration en The Head On The Door de backbone van vanavond te worden. 30 nummers, 3 toegiften, dat zal wel een uurtje of 2,5 gaan duren. Bring it on!
0
geplaatst: 13 november 2016, 13:47 uur
Rudi1984 schreef:
Afgaande op de setlists van de afgelopen dagen lijken Disintegration en The Head On The Door de backbone van vanavond te worden. 30 nummers, 3 toegiften, dat zal wel een uurtje of 2,5 gaan duren. Bring it on!
Afgaande op de setlists van de afgelopen dagen lijken Disintegration en The Head On The Door de backbone van vanavond te worden. 30 nummers, 3 toegiften, dat zal wel een uurtje of 2,5 gaan duren. Bring it on!
Mijn favoriete twee albums by far... dus ik zit gebeiteld (helaas wel met keelpijn en hoofdpijn maar daar schijnt een Cure voor te zijn).
0
Rudi1984
geplaatst: 13 november 2016, 13:49 uur
aERodynamIC schreef:
Mijn favoriete twee albums by far... dus ik zit gebeiteld (helaas wel met keelpijn en hoofdpijn maar daar schijnt een Cure voor te zijn).
(quote)
Mijn favoriete twee albums by far... dus ik zit gebeiteld (helaas wel met keelpijn en hoofdpijn maar daar schijnt een Cure voor te zijn).
Beterschap!
Ik hoop dat ze openen met Plainsong gevolgd door Pictures of You. Veilige keuze, maar oh zo magisch.
1
geplaatst: 13 november 2016, 14:02 uur
Rudi1984 schreef:
Ik hoop dat ze openen met Plainsong gevolgd door Pictures of You. Veilige keuze, maar oh zo magisch.
Ik hoop dat ze openen met Plainsong gevolgd door Pictures of You. Veilige keuze, maar oh zo magisch.
Hoop ik ook en die kans bestaat gezien de setlists. Volgens mij openen ze elke keer met een ander nummer dus ik verwacht nu niet Shake Dog Shake. Blijven over: Tape, Out of This World en Plainsong (en daar gok ik voor vanavond op gezien ze nu twee avonden daar niet mee geopend hebben).
0
Franck Maudit
geplaatst: 13 november 2016, 14:45 uur
aERodynamIC schreef:
Hoop ik ook en die kans bestaat gezien de setlists. Volgens mij openen ze elke keer met een ander nummer dus ik verwacht nu niet Shake Dog Shake. Blijven over: Tape, Out of This World en Plainsong (en daar gok ik voor vanavond op gezien ze nu twee avonden daar niet mee geopend hebben).
Hoop ik ook en die kans bestaat gezien de setlists. Volgens mij openen ze elke keer met een ander nummer dus ik verwacht nu niet Shake Dog Shake. Blijven over: Tape, Out of This World en Plainsong (en daar gok ik voor vanavond op gezien ze nu twee avonden daar niet mee geopend hebben).
Nou, gisterenavond was het ook niet verkeerd hoor. Robert Smith zat duidelijk goed in zijn vel.
Vanavond ben ik ook weer van de partij. Een flinke portie Disintegration zou ik niet afslaan.
0
Rudi1984
geplaatst: 13 november 2016, 14:56 uur
Franck Maudit schreef:
Nou, gisterenavond was het ook niet verkeerd hoor. Robert Smith zat duidelijk goed in zijn vel.
Vanavond ben ik ook weer van de partij. Een flinke portie Disintegration zou ik niet afslaan.
(quote)
Nou, gisterenavond was het ook niet verkeerd hoor. Robert Smith zat duidelijk goed in zijn vel.
Vanavond ben ik ook weer van de partij. Een flinke portie Disintegration zou ik niet afslaan.
Hoe lang duurde de show gisteren ongeveer?
0
geplaatst: 13 november 2016, 22:12 uur
Gisteren inderdaad een super show. Iedereen was in vorm. Alleen de hits had Robert Smith wat moeite met de zang. Logisch dat je op je ouwe dag niet zo hoog meer kan uithalen.
0
geplaatst: 14 november 2016, 12:50 uur
Net geen 3 uur, wat een geweldige set was het, weinig van Disintegration, wel het fantastische Pictures of you die top werd uitgevoerd.
0
geplaatst: 14 november 2016, 18:49 uur
Castle schreef:
Net geen 3 uur, wat een geweldige set was het, weinig van Disintegration, wel het fantastische Pictures of you die top werd uitgevoerd.
Net geen 3 uur, wat een geweldige set was het, weinig van Disintegration, wel het fantastische Pictures of you die top werd uitgevoerd.
Vier nummers, toch zo'n 20 minuten. Maar mocht van mij ook meer zijn hoor. Erg goede show!
1
geplaatst: 16 november 2016, 18:18 uur
Vandaag weer even Prayers for Rain opgezet op weg naar huis: vanaf seconde 38 van Prayers: puuuur kippenvel!! 
Arrgh, wat een briljante plaat.
Arrgh, wat een briljante plaat.* denotes required fields.