The Cure - Disintegration (1989)

Eensch. Alleen geef ik ontelbaar sterren.

Binnenkort gaat mijn top-10 ook weer op de schop en ik ben bang dat dit album dan weer gaat stijgen. Mijn top-3 stond eigenlijk muurvast, maar dit is buitencategorie. Maakt niet uit vanaf welk moment ik dit album start, in welke sfeer of welk humeur. Het is echt de Magnus opus van The Cure, no doubt about it. Magistraal. Oi oi oi.

Ongelooflijk. Altijd een matige Cure plaat gevonden en dat is nu bijna dertig jaar nadat deze is vrijgegeven eigenlijk alleen maar naar beneden bijgesteld. Destijds naar het concert geweest dat de band in Heerenveen gaf ter promotie. De plaat daarom intensief beluisterd maar het heeft mij nooit kunnen overtuigen. Ik ben elke keer verbaasd over zoveel positieve feedback.

Als dit album je zo slecht bevalt dan is het overgrote gedeelte van de Cure dus niets voor jouw is mijn conclusie.....
Toch een keertje naar een concert gegaan met de hoop dat het allemaal Boys Don't Cry nummertjes waren ?

Mwah, ik vind o.a. Pornography en Seventeen Seconds toch wel een significant ander geluid hebben dan deze. Welke ik mooier vind weet ik nog steeds niet.

Snakeskin, een gemiddelde stem van 2,72 en het meeste keren een 2 uitgedeeld. Puur uit nieuwsgierigheid, wat beweegt iemand om de helft van de tijd naar muziek te luisteren die hij/zij niks vindt? Lijkt mij vermoeiend Of moet je het voor werk luisteren?

Dit blijft voor mij hun absolute meesterwerk.

je bent één van de weinige.... waar ligt het aan

Er zullen er wel meer zijn die door deze plaat zijn afgehaakt of daarvoor al. De plaat verkocht in Nederland goed om maar aan te geven dat de band zeer populair was. Eind jaren zeventig begin tachtig onderscheidde de band zich echt van andere en naarmate de band populairder werd verloor zij ook stukje bij stukje dat eigene en dat wat de band uniek maakte was (voor mij) eind jaren tachtig geheel opgelost. Bij mij ligt het breekpunt bij The Head on the Door, dat halverwege de jaren tachtig uitkwam. Deze plaat valt ook buiten mijn Cure top 5.

Ik kan me deels vinden in Snakeskin zijn gedachte, met Faith Pornography 17 seconds en ook nog the Top als puur Cure werk.
Waarom heb ik toch een 5* staan? Nummers als Plainsong, Prayers for rain, Closedown, Untitled en het mooi gelaagde sfeer volle Pictures of you maken voor mij dat gedrochten als Lovesong en Last dance over gecompenseerd worden.
Ja Wish haalde het nivo en sfeer ook nog, daarna is het voor mij op een enkele song na gedaan.

Zonder deze plaat zou de herfst geen recht hebben om te mogen bestaan.

Jawel, want die zat al in Vier Jaargetijden van Vivaldi en die is echt ruim 200 jaar ouder dan heer Smith.

Overigens vind ik dit album een 'wrap-up album of the 80s': The Cure vat het voorgaande decennium nog even samen voor eenieder die er niet bij was. Smith is trouwens een uitstekend songsmith hetgeen blijkt uit de single-compilaties. Terecht wordt hier gesteld dat Smith wel eens harder wilde dan 33 toeren, waardoor menig lp-track uit de bocht vloog

Daar krijgt de plaat veel en veel te veel. Zo'n beroerde tijd is de herfst nu ook weer.

Ik ken geen enkele plaat uit de 80s die klinkt als deze, wat een kulargument. Dan is je gehoor wel héél snel afgenomen (tegen het eind van de 80s al vrijwel weg) of heb je nooit gehoord.. nou kon Beethoven ook nog steeds muziek maken, dus het hoeft niet meteen een nadeel te zijn.

Ik vind Seventeen Seconds en Disintegration geheel andere platen. De ene boeiend en de andere veel minder. Het zeurt maar door tot in het oneindige en aan dat manco gaan de platen tot de Head on the Door niet mank. Tom Waits heeft veel muziek gemaakt die veel beter bij de herfst past dan deze van The Cure. persoonlijk vind ik Brilliant Trees van David Sylvian, of This is the Sea van The Waterboys, Trinity Sessions van The Cowboy Junkies ook uitstekende herfsplaten

Eens!

Het duo Prayers For Rain & The Same Deep Water As You mooier wordt het zelden in muziekland

Off-topic berichten verwijderd.

Tot en met Fascination Street is het al flink genieten en is er veel moois langs gekomen, eigenlijk is alles even prachtig. Maar vanaf Prayers for Rain ga ik er altijd even goed voor zitten of beter gezegd liggen
Heerlijk die dreariness en gloom van Prayers dat overgaat in de ultieme miserie en het teneergeslagen verdriet van Same Deep Water. Om vervolgens finaal afgemaakt te worden door Disintegration, altijd een mokerslag na Same Deep Water, een soort catharsis. Daarna verpletterd op de aarde, tot de laatste snik uitgemergeld, uithuilen met Homesick dat me doet wegdrijven op een kalme zee op een mistige dag als deze, om te eindigen met Untitled. Helemaal uitgemangeld door het album is dit een soort berusting. Verdriet, maar met hoop. Een terugkijkende glimlach verpakt in een traan. Homesick is het wegdrijven op zee, Untitled die laatste blik op land naar het flakkerende licht van de vuurtoren in de verte door de dichte mist heen, muzikaal mooi vertaald in de eenzame klanken van de toetsenist

Het zal altijd mijn favoriete album blijven.
Maar eens een topic aan wijden

Dan is het heel schraal in muziekland.

Waarom vind je dat precies, Snakeskin?

Ik zou willen adviseren om een nieuwe discussie te laten, Snakeskin is immers al sinds
2010 bezig om zijn gelijk te halen m.b.t. de mening dat Disintegration een van de matigste Cure-albums is. Je kunt ook te lang blijven zagen over een plaat die je persoonlijk misschien wat minder ligt, maar ontegenzeggelijk een terechte 80s klassieker is...

Als ik een album van een favoriete artiest minder goed vind (zoals bijvoorbeeld Arcade Fire's laatste worp) dan wijdt ik er max. een paar posts (en luisterbeurten aan) en concentreer me vervolgens liever op de muziek die me wel aan het hart gaat.

Ik ben benieuwd wat hij van Seventeen Seconds vindt

Boude uitspraak, je bent tenslotte "pas" 40 als ik me niet vergis? Ken mensen waarbij hun muzieksmaak na hun 40e volledig op z'n kop ging en die binnen enkele jaren een compleet nieuwe top 10 hier hadden staan.

Prima album hoor, daar niet van....

Seventeen seconds is een topplaat, en zolang er mensen zijn die schrijven dat "Same deep water as you" en "Prayers for rain" tot de mooiste duo 's in muziekland behoren dan mag ik iets schrijven dat het ik het daar zeer zeker niet mee eens ben. Het oeuvre van de The Cure bevat betere duo's die ik hoger aansla in muziekland. Disintegration, omdat mij gevraagd wordt wat ik bedoel, was een ware deceptie die ik achteraf wel een beetje zag aankomen na Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me uit 1987. Op het mooie intro na zijn het van de glijdende, trage melodieen, bloedeloos, futloos, fantasieloos, eenvormig gedreutel waar geen einde aan komt. Persoonlijk sla ik wat de band in het begin van de jaren tachtig heeft uit gebracht vele malen hoger aan.

Je mag dat zeker schrijven en dat doe je dus al jaren lang, de aanhouder wint? Ik adviseer een dieet met minder azijn

Ik kan ook heel positief schrijven over The Cure. Het is dan The Cure van de beginperiode en de muziek is beter. Deze plaat lokt een dergelijke reactie niet uit.

Nou, schrijf dat lekker daar en bemoei je niet met onze verafgodingen bij deze plaat. Je punt is gemaakt, niemand is het er mee eens en/of snapt het.

Beter dan dit album wordt het voor mij (bijna) niet namelijk.

Seventeen Seconds is beter.

Verschil is wel klein