The Cure - Disintegration (1989)

Ik vind het ronduit ongelofelijk dat nummers als Last dance en Homesick door sommigen hier als 'B nummers' worden neergezet. Uiteraard is het allemaal een kwestie van smaak.

Last Dance vind ik magisch mooi, dromerig en gevoelig, een zeer volwaardig nummer van Disintegration.

Homesick wordt volgens mij nogal onderschat in haar schoonheid. Luister toch eens naar de opbouw van dat nummer!
Piano met een gitaar die een prachtige tegenmelodie speelt, meesterlijk mooi. Het loopt omlaag, drums erin, gitaar speelt dan van laag naar hoog een tegenmelodie, synth komt erin en speelt weer een andere melodie. Alles komt bij elkaar als een eenheid en dan... die gitaar erin... man man luister eens wat je allemaal hoort dan, al die instrumenten die hun eigen plekje innemen en het geheel maken tot een wonderlijbaarlijke oorstrelende schoonheid.
Luister!!! Denk je dat je alles hebt gehad, komt de basgitaar erin op 2:28 Hoe uniek! Een basgitaar die zover in het nummer pas invalt en de boel alsnog net dat kleine beetje optilt. Dit nummer is een trip en een meesterwerk. Alle instrumenten spelen nu hun eigen ding en toch is het een geheel. Ja de zang speelt hier maar een bijrolletje, Het had van mij een instrumentaal kunnen zijn, er gebeurt al zoveel en als Robert begint te zingen brengt dat nog nauwelijks iets extra's. Niet een van zijn beste stukken zang, toegegeven, maar laat dat even los en luister eens naar het nummer zoals ik dat net heb beschreven. Hoor wat er gebeurt, wat een samenspel en magie deze muzikanten hier samen neerzetten. Als je dan nog steeds de schoonheid van dit nummer niet kan ervaren, laat het dan los, dan zal het nooit komen. Ik vergeef je direct, maar vind het jammer dat je het niet op deze manier kan ervaren, want het is zoooo mooi!

Wanneer wordt dit album nou eens in godsnaam onder handen genomen? Ik zit al geruime tijd te wachten om 'm werkelijk eens aan te schaffen, maar als ik dan de oude cd koop zou je zien dat de remaster een maand later verschijnt.... Zou Robert het te druk hebben met z'n make-up-doos, ofzo? Kom op, man!

Album is al af, hoeft niet meer bij.
Krijg je die mixen van 7 minuten erbij die ook op Mixed Up staan.

Op de home demo's van Robert zit ik ook niet echt te wachten. Onuitgebrachte tracks uit deze periode verwacht ik eigenlijk niet. Wat voor leuke extra's kunnen we verwachten van een deluxe editie?
En een remaster, kan die beter zijn dan het origineel? Doe de pepsiproef en laat je smaak beslissen, geef mij maar coke.

En de b-kantjes staan ook al op Join the Dots.
Dus waarschijnlijk voegt die Remaster weinig toe.

Ik ben de laatste om b-kantjes van de Cure als b-nummers aan te duiden.
Zie daarvoor de talloze b-kantjes recensies die ik bij de vorige albums schreef.

Mij gaat het om het feit dat twee langere nummers het al lange album
(dat ik heb leren kennen op vinyl) op CD nog langer maken.

Nummers die te lang duren kunnen de drive uit een album halen.
Daarom zijn die nummers niet meteen slecht of tweederangs.
Voor mij bemoeilijken ze de luistertrip van een album
dat ik hoedanook tergend langzaam vind lopen.

Ik ervaar het zo en wil daarmee geen afbreuk doen
aan de luisterervaring van andere users ...

over de remaster:

Dat vind ik ook een onbegrijpelijke zaak, dat men deluxe versies
uitbrengt en stopt aan de vooravond van de wereldwijde doorbraak
van The Cure met Disintegration ... Is het geld op? Doet Rob moeilijk?
Ik heb het altijd zeer jammer, een gemiste kans zelfs, gevonden dat men
de b-kantjes en extended versies niet integreerde op de deluxe edities.

Die demoversies kunnen leuk zijn, maar al die live extra's hoeven niet.
Trouwens, de extended versies van de Disintegration nummers zouden
ook op de deluxe editie kunnen, als snijdt je dan behoorlijk in Mixed Up.

Zowel Disintegration als Wish verdienen een oppoetsbeurt ... whatshowever.

Ik ben het helemaal eens met reptile71 betreft Homesick. Dit nummer heeft mij ook een herinnering gecreëerd toen ik terug ging van een weekje centerparks met vrieden en vriendin. We (ik en me vriendin) zaten in de auto te wachten tot de veerpond terug kwam. Homesick stond toen op en het begon zachtjes te regenen. Het stomme is, is dat het eigenlijk een droevig nummer is die niet past in een leuke vakantie. Alleen Homesick geeft me(ons) een gelukkig gevoel en het gevoel van verliefdheid. ik vind het nogal lastig om dit goed uit te leggen.

Btw: het klopt niet dat de de piano en de gitaar beginnen met spelen. Het is de bas en piano. De basgitarist speelt namelijk hoge noten.

Last Dance is niet zo lang. Ik begrijp je beter omdat je het album hebt leren kennen op vinyl. Als je het op cd hebt leren kennen en pas jaren en jaren later erachter komt dat op de vinylversie 2 nummers missen dan is het onmogelijk om die 2 nummers als te veel te zien, ze horen er gewoon bij en zijn niks minder dan de rest.


Je hebt gelijk, ze hebben me compleet in de war gebracht. Het gebeurt niet zo vaak dat je een bassist zo hoog hoort soleren, en al helemaal niet samen met piano. Hij begint op 2:28 pas 'normaal' te spelen.

Dat gelukkige gevoel van verliefdheid waar je het over hebt kan ik me trouwens goed voorstellen bij het luisteren van Homesick. Dat heeft vast en zeker te maken met de schoonheid van het samenspel.

De droom die naar de naam "Disintegration" luistert, kan maar niet lang genoeg duren wat mij betreft...

Als je dit te lang vind duren maak je een 'luisterfout'. Gewoon de tijd uitschakelen, is helemaal niet aan de orde, tijd is niet meer dan een concept dat is verzonnen door mensen; wegdromen, je mee laten voeren etc. etc. Dat is het soort termen waar we hier mee te maken hebben, niks kan dan te lang duren. Je zal de muziek moeten beleven, niet steeds opnieuw moeten wachten tot er een nummer voorbij is. Dat is de 'luisterfout'. Gewoon relaxt op de bank (o.i.d.) gaan liggen en de wereld om je heen vergeten. Dat is Disintegration!

Ik zit nu volop in het verbeteren van examens. Maar ik wil jou met alle plezier 10/10 geven voor je gepassioneerd promoten van dit album. Neen, het doet deugd om hiervan getuige te zijn. Ook al zijn we het niet altijd eens. Go, reptile, go ...

Thanx! Ik ben geslaagd!

Muziek is emotie. En als er een album is, waar voor mij veel emotie in zit, is het Disintegration. Dit album moet je echt voelen. En beleven. Want het is echt een beleving. Een trip die wordt ingeluid door belletjes, en je meer dan 70 minuten door de wereld van Robert Smith heen voert, waarbij je wordt begeleid door zijn medebandleden. Ook een trip waar ik geen genoeg van kan krijgen. Het begint dus met de belletjes van Plainsong, waar je gefascineerd naar luistert, om vervolgens plotseling het album ingezogen te worden, door de muziek die je in één keer overmant. En meteen neem je kennis van de prachtige lange intro's waarmee Disintegration vol mee staat. De prachtige zang voegt nog een heleboel aan het nummer toe, wat op Plainsong erg ingetogen en ook wel een beetje geheimzinnig klinkt. En dan zingt hij ook nog eens erg mooie teksten, kan het nog beter?

Plainsong is één van de mooiste openers die ik ken, misschien wel de mooiste, echt een perfecte opener, die al helemaal de sfeer van hte album uitademt, en je er helemaal inzuigt. Vervolgens krijg je Pictures of You, geweldig nummer, die wat meer up-tempo is, en weer zo'n heerlijk lang intro, echt prachtig! Robert zingt dit nummer prachtig, oh wat hou ik van zijn stem! De tekst die hij zingt, is deels erg herkenbaar, en deels erg overdreven romantisch, maar dat is juist mooi! En alles valt zo mooi samen, de instrumentatie, de zang, de teksten. En samen zorgt het ook voor een mooie sfeer. There was nothing in the world that I ever wanted more than to feel you deep in my heart. Iets mooiers kan je toch niet zeggen tegen iemand? En ik ken dat gevoel maar al te goed.

Wauw, alweer een mooie intro, ja dat kunnen de mannen van The Cure wel! Ook mooie opbouw altijd, hoe die synth er dan in komt, en hoe later die gitaar er dan inkomt, en dan weer de synth er opnieuw inkomt, en dan Robert er overheen begint te zingen, prachtig! En bij dit nummer ook nog eens prachtig outro, want de zang vormt maar een klein deel van het nummer. En dat is helemaal niet erg, want het instrumentale gedeelte is al zó mooi!

Dan, Love Song, wat een prachtig gitaarspel! Wel een gevaarlijke titel, maar Robert Smith kan blijkbaar toch een prima liefdesliedje schrijven. Logisch ook, want het is lang niet het enige liedje wat over liefde gaat. Het I will always love you-gedeelte is misschien iets té, maar Robert komt er prima mee weg, ook omdat hij het zo mooi zingt, en ook omdat de rest van het nummer zo mooi is. Maar niet iedereen zou weg komen met zo'n tekst, denk ik.

Last Dance is ook een prachtig nummer, mooie tekst, mooie intro, mooie zang, mooie instrumentatie, m'n commentaar begint een beetje eentonig te worden.

Lullaby is echt een geniaal nummer! Het valt erg uit de toon, vind ik, maar toch hoort het er wel helemaal bij. Maar qua tekst is het toch wel heel anders, en ook qua zang. Maar er zit heel veel spanning in het nummer, en ik zou het nou niet echt als een slaapliedje gebruiken (de titel...). Het is toch wel het nummer dat je het beste los van de rest kan luisteren, vind ik. Maar de sfeer die er wordt neergezet, geweldig! Zou Robert een spiderman-fan zijn?

En dan als het afgelopen is, meteen die drums van het Fascination Street die het nummer als het ware voortstuwen. Het basgitaarspel is ook geweldig, vooral in combinatie met die drums. En daaroverheen dan een geweldig gitaarspel, en zo af en toe ook een piano (?). Er gebeurt echt van alles in de intro. En na meer dan 2 minuten begint Robert eroverheen te zingen, maar nog steeds blijft er van alles gebeuren in de muziek. Met de tekst heb ik wat minder, maar op muzikaal gebied is het echt één van de hoogtepunten!

En dan nog zo'n geweldig nummer, Prayers for Rain, als die gitaar erinkomt, kippenvel, en als de drums erin komen alweer. En de synths maken het helemaal af! En dan die prachtige zang van Robert Smith, wauw! Op een gegeven moment hoor je ook een instrument wat zorgt voor een dreigende sfeer. En daarnaast nog een instrument wat ik niet thuis kan brengen. Het vormt allemaal zo'n mooi geheel, en er gebeurt van alles, ja, ook dit nummer is een hoogtepunt, en qua tekst een stuk mooier dan Fascination Street!

En alweer een hoogtepunt, het langste nummer, maar geen moment langdradig. Dit blijft de volle 9 minuten en 22 seconden boeien. En als je dat kan, dan ben je goed! Heerlijk dromerig, wat nog wordt versterkt door de zang, en het onweer voegt ook daadwerkelijk wat toe aan het nummer. Echt knap dat je zo'n prachtige sfeer kan neerzetten. Ook nog een mooie romantische tekst. En voor je het weer, is het nummer weer voorbij, terwijl het toch bijna 10 minuten duurt. En dat is toch altijd weer jammer, als ie afgelopen is.

Maar gelukkig staan er nog meer mooie nummers op het album, we gaan verder met het titelnummer. Na het vorige nummer, dat lang en dromerig was, krijgen we een wat vrolijker en meer up-tempo nummer. Dat is wel érg lekker. Over de tracklist is dus ook nog eens nagedacht. En toch is dit nummer ook erg sfeervol. Mooie zang. Geweldige instumentatie. Sterk gitaarspel ook. Erg mooi nummer dus. Vooral de laatste minuten vind ik prachtig. En het favoriete gedeelte is voor mij als Robert aan het eind telkens zingt: how the end always is

Homesick heeft Reptile71 een aantal berichten hierboven al wat over gezegd, en daar sluit ik me volledig bij aan. De zang voegt niet heel veel toe, omdat Robert ook niet heel sterk zingt, maar die intro is erg sterk, en op muzikaal gebied is het prachtig!

Dan de afsluiter, Untitled, een wat vrolijker nummer, qua tempo, en erg lekker om naar te luisteren. Lekere drums, lekker gitaarspel, lekkere zang, mooie tekst. Niet het beste nummer van het album, en ik zou het niet als afsluiter hebben gekozen, maar het is zeker weten een goed nummer. Muzikaal is het één van de vrolijkste nummers van het album (qua tekst is het niet vrolijk), maar dat maakt het wel een lekker nummer. Al had ik toch liever zo'n mooi dromerig nummer als afsluiter gehad. Maargoed, ook Untitled is een prima nummer. En daarmee zijn we aan het eind gekomen van deze prachtige muzikale reis. Bij mij was dit album meteen de eerste keer helemaal raak, en hij wordt alsmaar mooier, ik denk dat ik hem nog maar wat plaatsjes hoger in m'n top 10 zet. Wat een meesterwerk!

Iedere negatieve recensie van Disintegration lijkt te inspireren tot 10 positieve. Dat moet toch wel iets zeggen over de kwaliteit en het gevoel in deze CD .

O ja, denk je? Nou vooruit dan, even zien of je gelijk hebt.

Wat een k**t plaat is dit zeg!

*zet zich even in ultra-vit modus*

"How the end always is"

*ultra-vit modus weer uit*

Voor de rest heb je dik gelijk!

Nu ben ik toch benieuwd welke twee letters er op de sterretjes moeten .

De 'o' en de 'n' ?

Die 'n' is een 'r', en CD vindt dat deze plaat ook niet lang genoeg kan duren

U verdient 10 punten met uw antwoord.

Geen enkele overbodige track op dit album. De kwaliteit is zo hoog dat ik geen moment het gevoel heb dat ik naar een (te) lang album zit te luisteren. Ik heb dan ook geen probleem met de CD-versie van dit album.

Ik begrijp ook niet dat 'Lullaby' door velen als een minder nummer wordt gezien dat bovendien uit de toon van het album zou vallen. Nmm een van de beste alternatieve popsingles van de jaren 80. Alleen al die covers en nummers met samples die ervan zijn gemaakt, zijn volstrekt overbodig.

Mee eens, lullaby is een nummer dat niet valt te verbeteren.. in lengte en opbouw perfect als tegendraadse hit, die daarom ook wonderwel past op deze plaat, een beetje tegendraads en krullerig, maar prima voor het eerste deel van de plaat die nog luchtig begint, alvorens de moker van het middendeel valt.

Lullaby past er perfect op.
De angst om de volgende dag niet meer te ontwaken, is hier geweldig weer gegeven.

Normaal ben ik niet zo van de singles. Ik onderga de nummers liever in de albumcontext. Daarnaast hoor je singles veel te vaak op de radio en andere media. Dan vergeet ik wel eens hoe goed de nummers op zich zijn.
Maar Lullaby vormt als vreemde eend in de bijt ook een mooi intermezzo tussen de overige, meer dromerig uitgesponnen nummers.
Bovendien steken de lagen van het nummer op fantastisch subtiele wijze in elkaar. Het ritme wordt zeer stevig aangegeven. Daar overheen worden op ingetogen wijze de gitaartokkeltjes en subtiele strijkers geplakt. Het angstige gekreun van Smith maakt het nummer wat mij betreft af.

Het krijgt van de MuMe-bezoekers, na Pictures of You, de meeste voorkeursstemmen, dus ongeliefd is het in elk geval niet. "Uit de toon vallen" heeft een enigszins negatieve klank, maar ik vind wel dat Lullaby anders is dan de meeste nummers op Disintegration, in die zin dat het tussen alle weids klinkende klaagzangen juist erg intiem is en dichtbij komt, met die heldere gitaar en gespannen fluisterstem van Robert smith in je oor.

Opmerkelijk dat sommigen aan Untitled refereren als (bijna) vrolijk. Voor mij blijft het één van de meest trieste nummers van The Cure. Het accordeon/luchtorgel intro, de binnenvallende drums, die prachtige tekst; simpel, oprecht en doeltreffend. Samen met Plainsong, Lullaby en Fascination Street nog altijd mijn favoriet op dit album.

Mijn score voor Disintegration blijft schommelen tussen 4* en 4 1/2*. Het is weliswaar een Cure-klassieker, maar zal bij mij nooit dezelfde status krijgen als Seventeen Seconds, Faith, Pornography en The Head on the Door. Het concept is top, dat wel. Toch krijg ik soms het gevoel dat stijl boven substantie is verkozen. Het is een bijzonder sfeervol geheel, maar bijvoorbeeld Closedown, Last Dance, Prayers for Rain en Homesick OP ZICH vind ik niet tot de betere Cure nummers behoren. En een track als The Same Deep Water as You, hoe betoverend het ook begint, duurt in mijn optiek iets te lang, als een rivier die eindeloos meandert waardoor hetzelfde diepe water uiteindelijk aan kracht verliest...

Maar goed, met een score van 4 1/2* kun je natuurlijk ook thuis komen.

Alles wat ik over dit album zou kunnen zeggen, is al wel gezegd. Mijn enige vraag is waarom ik dit eigenlijk nooit met een beoordeling en oververdiende plek in m'n top-10 heb beloond? Deze misser is bij dezen rechtgezet. Met recht een meesterwerk.

Right you are! Een top10 waardig album als er ooit een was

Na Faith het beste album van The Cure, alleen de opener al geweldig nummer vol met idd sfeer.

Ja prachtige sfeer, ik heb het wel nooit echt gehad voor Faith msh dat ik deze toch maar beter eens een 2de kans geef.

Een jaar of tien geleden heb ik al eens geprobeerd te luisteren naar deze CD, maar als 15-jarig broekventje vond ik enkel Fascination Street en Lulaby wel leuk. Gisteren opnieuw geprobeerd, en nu ben ik er blijkbaar wel klaar voor. Goed album, met Fascination Street als geniaal hoogtepunt. Overigens vind ik dat Robert Smith een zeer mooie stem heeft.

Disintegration Remaster officieel aangekondigd.

Die Deluxe Edition... wat een natte droom. Alleen beetje vreemd dat "Pirate Ships" als "Previously unreleased" aangeduidt staat. Die hebben ze toch al eens als download op de (Bloodflowers-era) Cure site gezet?