The Cure - Disintegration (1989)

Ik vind dit album zeker niet langdraderig.
Omdat ie zo gaaf is en 1 aaneengesloten geheel vormt, is ie juist afgelopen voor je er erg in hebt, dat is mijn ervaring.
Pornography is voor mij net even een stukje heftiger, heb ik nog op een cassettebandje en ook op cd uiteraard, deze muziek hoort bij m'n roots.
Beide albums behoren in m'n top 10.

Mee akkoord. Ik heb bij het luisteren van dit album niet 1 keer gedacht dat het langdradig of saai was...

Het is niet eerlijk dat je voor dit album maar twee favorieten tracks mag kiezen.

Vreemd inderdaad

Dat komt omdat tracks 5 en 11 niet op het vinyl album stonden.
Dus daarom rekent de MuMe compu maar 10 ipv 12 tracks.
5 en 11 worden als CD only bonustracks beschouwd.

Eerst kon je er hier 3 kiezen en bij mij staan die er nog alledrie met een geel sterretje. Ook wel vreemd dan...

Ik laat ze ook mooi staan zo

Platen die dit niveau halen zijn een echte zeldzaamheid. Een puur meesterwerk, altijd gevonden.
En zeggen dat ik met "Pornography" weinig aankan...

Niks mis mee hoor, je bent niet de enige.. zijn ook totaal verschillende platen. Zouden zelfs van verschillende bands kunnen zijn

Heb dit album vanavond voor het eerst in lange tijd weer eens beluisterd, maar ik vrees dat het nooit wat zal worden tussen mij en Disintegration. Af en toe veer ik wel op (bv. bij het intro van Closedown), maar bij de meeste nummers is het toch wel moeilijk de aandacht erbij te houden. En sommige details zijn zelfs niet om aan te horen, bv. die verschrikkelijke echo op de (toch al matige) zang in Plainsong of de lelijke synths in het intro van Last Dance. Ik denk dat ik sowieso liever de LP zou horen, want Homesick is ook niet bepaald een hoogvlieger.

Lullabye vind ik nog wel een mooi hoogtepunt (de muziek en zang vloeien daar mooi samen) op dit album, maar de volgende keer dat ik weer zin heb in The Cure zet ik Faith weer 'ns op. Ik kan hier nog net een 2,5* aan kwijt.

Da's nou net het mooie aan deze site. Je merkt dat krèk dezelde dingen door ontzettend veel mensen vaak geheel anders ondergaan worden.
De menselijke "perceptie" het is een wonderlijk gegeven. Waarom ben ik gèk van Beatles, sixties muziek, singer-songwriters en Frans chanson, Neil Young, The Cure, Pink Floyd en noem ze maar op?
Waarom kunnen Pixies, Neon Judgement, Joy Division of Sonic Youth mij dan weer nauwelijks boeien?
Je kunt dàt simpelweg niet verklaren, het zijn smaakpappilllen. Die van het gehoor.
En om binnen één artiest te blijven; waarom doet Pornography mij pijn aan de oren en vind ik dit album dan weer hemels?
Muziek is geen wiskunde, want dan zou je het kunnen uitrekenen, maar ja, dan was het gevoel ook weg bij muziek, en daar gaat het nou juist om.
Dus, herman, je volste recht om deze dan wat minder te vinden, moet zéker kunnen!

Je kunt niet alles goed vinden en herman geeft bovendien een eerlijke en duidelijke argumentatie.
Muziek kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden en muziekbeleving is louter subjectief. Deze "Disintegration" vind ik fantastisch en zet ik nog regelmatig op, met "Pornography" heb ik minder.

"Pornography" zal wel mijn volgende Cure-uitstapje worden. Het album daarvoor (Faith) heb ik op 4* staan, dus dat zie ik wel positiever in.

Herman,

Mag ik je de extended versies van Fascination Street,
Lullaby en Lovesong aanraden, zoals ze op Mixed Up staan.
Zet daarnaast de albumversie van Pictures of You (of de dub versie
van op Mixed Up) en je houdt toch vier knallers van singles over.

Ik kan me wel vinden in je commentaar (al vind ik 2,5 sterren echt weinig).
Voor mij duurt het album ook vermoeiend lang (ik laat de CD bonustracks
liever achterwege). Maar de singles zijn echt wel topsongs.

Zie ook mijn recensie, langer geleden.

Ik zal ze eens opzoeken, bedankt voor de tip.

Een volgende keer sla ik die cd-only nummers trouwens over, wellicht bevalt dit album me dan wat beter. Ik heb het idee dat ik Lovesong en Lullabye prima in elkaar passen en dat Last Dance nu niet direct iets toevoegt aan de flow van het album.

Doe ik zelf ook, de bonusnummers zijn mijn minst favoriete nummers van het album.

Eigenlijk zijn het geen cd-only nummers, maar vinyl-not nummers, want deze cd is uit het cd-tijdperk. Naar mijn mening is de vinyl-versie dus incompleet en horen Last Dance en Homesick er echt bij.

Eens, ik meen mij zelfs te herineren in Europa de vinyl (en compactcassetee) versie pas veel later uitkwam. Maar ik ka ook in de war zijn met Wish.

De redenering klopt wel: het waren vinyl NOT tracks.
Al was dat oplosbaar geweest in een 2LP versie natuurlijk.

Toch vind ik het album daardoor te lang duren.
En ik ben het eens met Herman ivm Last Dance.

Nah, dan ga je wel wat kort door de bocht, waarom zou je iemands afkeer voor één van je favoriete platen zo willen voeden? Als Herman opspringt bij het intro van Closedown, moet hij toch zeker een eind van zijn stoel springen bij Fascination Street, een gelaagd topnummer met een diepgang van een dikke meter. En als je je - zoals Herman - eenmaal over de oer-Cure-bezwaren (mal kapsel! maffe stem! depressief!) hebt heengezet, is de bevreemdende dollemansrit van het titelnummer vast ook een pil die smaken wil.

Verder, de galm van Plainsong zou ik eerder uitleggen als schone melancholie, echo's van verloren tijden - (denk nu niet dat ik een lulverhaal ophang) - Plainsong is prachtig, dromerig, desolaat. Robert Smith staat op een koude betonnen vlakte en bezingt een liefde die nu verdwenen is, alleen haar glimlach weergalmt. Zo navrant-melancholisch, ik vind het een waarlijke topopener, die zich meet met de beste dreampop aller landen.

Natuurlijk kan iemand een andere beleving van muziek hebben dan jijzelf, maar wanneer dit voorvalt is het zinloos om dat gegeven nog eens met feestende smileys te herhalen. Het lijkt me bevredigender om te onderstrepen wat je zelf wél in die muziek vindt.

Ik vind dat onbegrijpelijk hoor, dat veel mensen die bezwaren hebben. Waarom zou je muziek afrekenen op het kapsel van de zanger? En de stem... ik snap niet wat daar zo maf aan is, apart kan ik me in vinden, maar ik vind het een prachtige stem, en tuurlijk, het kan dat de stem je niet ligt, maar maf? Dat snap ik niet. En depressief... oké, het is niet de meest vrolijke muziek, maar depressief vind ik nogal overdreven.

Uiteraard, uiteraard. Maar toch zijn het zaken waar veel skyradioluisteraars, claustrofiele metalheads, Blogothque-snobs, zelfuitgeroepen alto's en waarschijnlijk ook bepaalde brandweermannen - (of weet ik veel in welke hokjes ik ze moet duwen) - zich niet overheen kunnen zetten.

Dat zijn dan ook niet de meest openstaande mensen.

Dan wil ik er toch één categorie uitpikken: de zelfuitgeroepen alto's die hun boxen omhelzen als ze Porcupine Tree, Live of in het ergste geval Toto ("ik heb een alternatieve muzieksmaak" zeggen ze dan nog ) horen, maar om mijn bovengenoemde redenen station The Cure (en als ze het zouden kennen The Smiths) overslaan.

wat heb jij al een grote visie op alles van muziek , op je 23 jaar , spreek eens verder als je de 40 gepasseerd hebt , je steekt alles in ' hokjes ' maar je hebt geen been om op te staan , ach je moet nog zoveel leren omsken en dat the cure slechte en zeer goede platen gemaakt heeft is toch normaal , zo ook the smiths , en dat smaken verschillen ga je moeten leren accepteren .

En zoals beangstigend vaak, de laatste tijd, helemaal eens met Omsk, laat het ook weer in bijzondere fraaie bewoordingen kenbaar maken
Voor mij onbegrijpelijk wat iemand hier matig of zelfs slecht aan kan vinden.. alle nummers passen in elkaar, de gehele sfeer klopt, geen wanklank te vinden. Zelfs meneer Smith schijnt speciale zanglessen te hebben gevolgd om zijn stem zo open en zuiver te laten klinken. En dan de compositie, instrumentatie en uitvoeringen van de verschillende nummers, daarbij verbleken veel klassiekers toch tot simplistische volksdeuntjes. Dit zit echt geramd in elkaar, en bijzonder subtiel ook. Geen plaatje wat over één nacht ijs is gegaan.
Maar zoals mijn woorden zal deze muziek helaas ook voor sommigen parels voor de zwijnen zijn.. en eeuwig het evangelie blijven verkondigen gaat een mens niet in zijn koude onderbroek zitten. Ik ga het hemelse ruime uur maar weer eens draaien en zal meneer Smith daarvoor in gedachten weer eens honderdmaal danken.

Ho daar. Iedereen stopt continu vanalles in hokjes. Een beetje raar dat ik juist in een post waarin ik het belang van hokjesdrang ("bepaalde brandweermannen") relativeer, daarop aangesproken word.

Daarbij sprak ik over slechte redenen waarom je een band op voorhand verwerpt, niet over slechte of goede muziek(stromingen). Maar als dát onderwerp ooit ter sprake komt zal ik onthouden dat ik de eerste twintig jaar niets mag zeggen.

Nog 3,5 jaar, en dan barst ik los.

...En deze hoort echter dus wel bij de goede platen, om maar eens understatement te maken

Tja, wat valt er nog over dit album te zeggen, wat er nog niet gezegd is.
Plainsong sluit perfect aan op Just Like Heaven. Inderdaad een oprecht nummer, waarbij het gebruik van echo’s eens een keer niet vervelend is.
Dat het gitaarspel op Pictures Of You weer eens laat horen dat we hier met meesterlijke muzikanten te maken hebben.
Vaak gesproken wordt over Disintegration als een zwaar album; waarom klinken nu al 3 nummers (ook Closedown) juist erg verfrissend.
Dat Lovesong als een van de weinige songs die ik ken, een geslaagd liefdesnummer is.
Veel bands blij moeten zijn met een opvullertje als Last Dance.
Ik pas naar het horen en het zien van de clip van Lullaby een spinnen fobie heb op gelopen.
Fascination Street is het genot van drugs en de kater de volgende dag ineen.
De klaagzang van Prayers For Rain goed gebruikt kan worden voor een campagnefilmpje voor droogte ergens aan de andere kant van de wereld.
The Same Deep Water As You me nog steeds tot huilens toe kan ontroeren; terwijl dit niet eens het mooiste nummer op Disintegration is.
Het titelnummer mij een Friday I’m In Love gevoel geeft.
Dat ik met mijn diarreeremmers op zak, me goed in kan leven in Homesick.
Almost Happy een geschiktere titel is dan Untitled.