The Cure - Disintegration (1989)

Prayers for Rain en The Same Deep Water As You zie ik als een en het beste nummer van dit album.

IK vind dit gelijk ook hun laatste kompleet steengoede plaat, van begin tot eind. Hierna werd het stilaan wat minder, en tegenwoordig is het echt huilen met de pet op, wat dit bandje betreft.

Hun laatste vond ik toch een vier sterren plaat, hoor.
Muzikaal heel gevarieerd, zij het met minder bezieling gebracht.
Hoe blij verrast ik was, kan je bij het album zelf lezen ...

Het bekendste Cure album en hun definitieve stap naar de mainstream en niet zonder reden. Disintegration speelt zich af als een sprookje; (bijna) weg is de rauwe sound van The Top en Pornography. In de plaats daarvan krijgen we rustige, briljant geproduceerde songs die geen goede vergelijking kennen. Een bijzonder goed album voor beginners van het Cure reportoire, maar geenzins samenvattend.

Juist na The Head On The Door, The Top en Kiss Me (3x) was dit album weer een stuk zwaarder.
Ik vind dit niet echt mainstream; de opvolger Wish was ook weer een stuk toegankelijker.

Ik snap Mindshifters opmerking wel, dit is eigenlijk gewoon een essentiëel dreampop-album, en dat genre is qua beleving ongrijpbaar en deinend.

Dit album is emotioneel natuurlijk zwaarder dan KM3 en THOTD, maar omdat die emotie in dreampop-nevelen gehuld wordt, voelt het soortelijk gewicht van Disintegration lager dan de scherpe strakomlijnende popsongs van zijn voorgangers.

Wish is qua sound inderdaad directer dan deze letterlijke droomplaat. Distintegration is soms een behoorlijke kluif en met name vanaf Prayers for Rain is het stevig doorbijten. Het maakt het daarom dat ik deze niet al te vaak opzet, zeker in vergelijking met andere Cure platen. Opvolger Wish is een beetje een plaat van uitersten. Aan de ene kant briljant geslepen popliedjes zoals Friday I'm in Love (hoewel hier natuurlijk ook Lovesong op staat) en van die diepe muzikale groeven zoals To Wish Impossible Things die hier zeker niet op misstaan had. Mensen die beweren dat het bij The Cure ná Disintegration ophield moeten de opvolger nog maar eens aandachtig tot zich nemen.

Helemaal eens, Na topper Disintegration is Wish zeker niets minder. Minder toetsen, meer gitaar, maar absoluut een goed Cure album. Hierna was de magie op een enkele song na weg.

Maar een Wish song als Friday i'm in love (sfeertje Lovesong/pictures of you), High, net zo frivool als Lullaby, maar Wish lijkt ten opzichte van Disintegradtion wel luchtiger, maar draai een Open, End, Apart, Doing the unstuck,Cut, from the edge, etc... daai Wish maar eens zonder de singles en het lijkt net zo sterk als Disintegration zonder het zeik (en enigste mindere nummer) Lovesong.

meer dan 20 jaar oud. dat hoor je er toch nog steeds niet aan af. ik hou van de dromerige sfeer, van de houterige manier van zingen en van de ritmes. En dat allemaal fabelachtig in elkaar gezet. absolute topplaat. grote klasse.

Ik lees het net.

gewoon hun beste; Dit is zo'n meesterlijk album.... zoiets maak je niet elke dag, de inspiratie, de muze was ongehoord groot hier; Dit staat nèt niet in mijn top tien, maar soms gooi ik dit album er terug in, zo af en toe, want dit is puur genieten van begin tot eind. Nummer één in de toplijst van 1989, en geheel terecht!!!
Ik ga zeker die Remaster of special edition aanschaffen, doe ik met alle meesterlijke platen, van om het even welke artiest.

"Never quite said what I wanted to say to you"

Telkens opnieuw als hij dit stukje zingt, moet ik weer een traantje wegpinken... zo'n schitterend nummer, 'Untitled'. En zonder twijfel de beste plaat van The Cure (die ik ken). Dat dromerige, dat troostende, dat donkere (want vanaf Fascination Street tem The Same Deep Water As You wordt het wel een stuk minder dromerig, en een stuk zwartgalliger). In zijn geheel: schitterend!

Als ik dit album luister vraag ik me altijd af waarom ik ook nog andere muziek luister. Ik wil dan altijd de rest van m'n CD'tjes wegkieperen en alleen nog maar dit kunstwerk draaien.

Zonder dat contrast zou je het verschil niet kunnen horen, vandaar dat je die andere cd's nodig hebt.

Het is net zon en regen, de zon waardeer je meer als het geregent heeft (of andersom)

Wat krijgt Last Dance eigenlijk maar weinig stemmen....
Vanwege de bijna tastbare wanhoop en de emotionele zang toch een van mijn favorieten van dit meesterlijke album, samen met The Same Deep Water As You (dat ik net iets beter vind).

Ik zit er toch sterk aan te denken om het laatste missende halfje er ook bovenop te gooien....

Sterk album.

" Zal ik je iets van The Cure laten horen? " zei mijn vader op een zondag ochtend. Persoonlijk heb ik niet veel met rock muziek. Veel stemmen doe ik af met uitspraken als: "De arrogantie is uit de stem af te lezen". Na het horen van deze cd was ik even een paar minuten stil... Ik ga maar eens aan vader vragen of ik de cd even mag lenen.

zou ik maar doen,
deze plaat heeft nog al wat levens verijkt.
ik draaide dit een paar dagen lang toen ik er voor het eerst mee in aanraking kwam.
pure escapisme , en nog steeds.

gekkerd, u2 is helemaal geen rock

Voor de liefhebbers een recensie uit Melody Maker van toen:

Chris Roberts reviews Disintergration, 6th May 1989 « Archived Music Press - archivedmusicpress.wordpress.com

Een 2,5* Herman? Zo slecht is dit album toch niet? Het is geen Pornography. Of luister jij naar een andere versie?

Vind het geen slecht album hoor, dan had ik het nog wel wat lager gegeven. Ik hoor de kwaliteit hier wel, maar het spreekt me gewoon niet zo aan. Dan is 2,5* voor mij wel een mooie rating. Pornography ken ik niet, maar daar ben ik nog wel benieuwd naar omdat de voorganger daarvan me wel kan bekoren.

Moet je daarvoor een waardeloze recensie uit Melody Maker meebrengen

Ik heb die recensie zelf niet gelezen, maar dacht dat er sommigen wellicht een plezier mee te doen. Wist niet eens of ie negatief of positief (me leek het laatste) was. Dat ze de titel niet eens kunnen spellen is wel een beetje jammer.

Ze kunnen wel meer niet in die recensie, als ik hem zo snel even doorsnor (lettertjes zijn nou niet bepaald optimaal te lezen). Klinkt als de zoveelste recensent die nooit veel met The Cure heeft gehad en op zijn kans wachtte eens wat lekker negatiefs over ze te mogen schrijven. Beetje raar ook om destijds een band die net 10 jaar platen had gemaakt al tot "dinosaurs" te bestempelen, zo snel serveer ik nog niet eens bands af
Maargoed, het merendeel van de recensies destijds was behoorlijk positief en anno nu is het eerder een klassieker dan wat anders. Maarja, recensies

@herman: De titel staat alleen fout in de link en op die site, niet in de recensie zelf, kan MM/de reviewer dus niets aan doen.

Over de recensie: triest als je een A4tje volschrijft en daarin niks anders zet dan dat je het maar een depressieve plaat vindt. Dan ben je echt een volwaardige recensist hoor. Tjongejonge wat een louzy review.

Dat bedoel ik.. maarja, oppervlakkige luisteraars horen helaas ook nog steeds niets anders in deze plaat

Vroeg aan een goede vriendin of ze wat van The Cure wou horen. Ze blijft toch graag bij de Jonas Brothers geloof ik. Ze vond het niets.

Indeed, pure bogwash oftewel 'a load of crap'. In de Engelse bladen was het altijd bon ton om met kwinkslagen bepaalde albums af te serveren. Deze recensent maakt het wel heel bont o.m. door een parallel te trekken met schilders Edward Hopper (door mij bewonderd om het desolate en de werking van het licht in zijn schilderijen) en Picasso. Zou ik Smith zijn, zou ik mijn nopjes zijn met die links - da's het enige positieve eraan; verder: schrijfsels van bedenkelijk niveau.