The Cure - Disintegration (1989)

Snakeskin, een gemiddelde stem van 2,72 en het meeste keren een 2 uitgedeeld. Puur uit nieuwsgierigheid, wat beweegt iemand om de helft van de tijd naar muziek te luisteren die hij/zij niks vindt? Lijkt mij vermoeiend Of moet je het voor werk luisteren?

Er zullen er wel meer zijn die door deze plaat zijn afgehaakt of daarvoor al. De plaat verkocht in Nederland goed om maar aan te geven dat de band zeer populair was. Eind jaren zeventig begin tachtig onderscheidde de band zich echt van andere en naarmate de band populairder werd verloor zij ook stukje bij stukje dat eigene en dat wat de band uniek maakte was (voor mij) eind jaren tachtig geheel opgelost. Bij mij ligt het breekpunt bij The Head on the Door, dat halverwege de jaren tachtig uitkwam. Deze plaat valt ook buiten mijn Cure top 5.

Ik kan me deels vinden in Snakeskin zijn gedachte, met Faith Pornography 17 seconds en ook nog the Top als puur Cure werk.
Waarom heb ik toch een 5* staan? Nummers als Plainsong, Prayers for rain, Closedown, Untitled en het mooi gelaagde sfeer volle Pictures of you maken voor mij dat gedrochten als Lovesong en Last dance over gecompenseerd worden.
Ja Wish haalde het nivo en sfeer ook nog, daarna is het voor mij op een enkele song na gedaan.

Daar krijgt de plaat veel en veel te veel. Zo'n beroerde tijd is de herfst nu ook weer.

Ik vind Seventeen Seconds en Disintegration geheel andere platen. De ene boeiend en de andere veel minder. Het zeurt maar door tot in het oneindige en aan dat manco gaan de platen tot de Head on the Door niet mank. Tom Waits heeft veel muziek gemaakt die veel beter bij de herfst past dan deze van The Cure. persoonlijk vind ik Brilliant Trees van David Sylvian, of This is the Sea van The Waterboys, Trinity Sessions van The Cowboy Junkies ook uitstekende herfsplaten

Dan is het heel schraal in muziekland.

Waarom vind je dat precies, Snakeskin?

Ik zou willen adviseren om een nieuwe discussie te laten, Snakeskin is immers al sinds
2010 bezig om zijn gelijk te halen m.b.t. de mening dat Disintegration een van de matigste Cure-albums is. Je kunt ook te lang blijven zagen over een plaat die je persoonlijk misschien wat minder ligt, maar ontegenzeggelijk een terechte 80s klassieker is...

Als ik een album van een favoriete artiest minder goed vind (zoals bijvoorbeeld Arcade Fire's laatste worp) dan wijdt ik er max. een paar posts (en luisterbeurten aan) en concentreer me vervolgens liever op de muziek die me wel aan het hart gaat.

Seventeen seconds is een topplaat, en zolang er mensen zijn die schrijven dat "Same deep water as you" en "Prayers for rain" tot de mooiste duo 's in muziekland behoren dan mag ik iets schrijven dat het ik het daar zeer zeker niet mee eens ben. Het oeuvre van de The Cure bevat betere duo's die ik hoger aansla in muziekland. Disintegration, omdat mij gevraagd wordt wat ik bedoel, was een ware deceptie die ik achteraf wel een beetje zag aankomen na Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me uit 1987. Op het mooie intro na zijn het van de glijdende, trage melodieen, bloedeloos, futloos, fantasieloos, eenvormig gedreutel waar geen einde aan komt. Persoonlijk sla ik wat de band in het begin van de jaren tachtig heeft uit gebracht vele malen hoger aan.

Ik kan ook heel positief schrijven over The Cure. Het is dan The Cure van de beginperiode en de muziek is beter. Deze plaat lokt een dergelijke reactie niet uit.

ik begrijp freekowtski heel goed en ik ben het zeer met hem eens dat dit niet het beste Cure album is. Ik heb daarover ook menig discussie over gevoerd bij dit item.

Markante locatie om concertposter op te hangen. Voor de hand liggende associaties laat ik achterwege, hoewel mij dat wel enige moeite kost.

Gefeliciteerd Snakeskin. Je 30e bericht alweer bij dit 30 jaar oude album en (bijna) alle 30 van dezelfde strekking. Dat is ook knap consitent, op zich. Je mag jezelf wel vermelden in het mijlpalen forum, hier verderop. Meeste berichten bij 1 album met dezelfde strekking.