The Cure - Disintegration (1989)

Waar moet ik beginnen? Dit album heeft mij tot in het diepe geroerd, troost en acceptatie gegeven maar vooral hoop en realiteit. Het beste album ooit gemaakt naar mijn mening.
In het begin word je meegezogen door plainsong, dromeriger kan het niet. Hierna volgen eigenlijk alleen maar pareltjes en lovesong en lullaby zijn de "vrolijke, grappige nummers"
Pornography is meer duister en zonder enig sprankje hoop. Dit album ademt leven. Het is de realiteit. Iedereen maakt slechte dingen mee en dat maakt dit album duidelijk. De nummers brengen ook een soort hoop en acceptatie met zich mee die je gewoon voelt in het nummer.
Onbeschrijfelijk mooi, duister en romantisch.
Het grappige en ironische is dat dit album aangeduid word als: depressief en "dit is niet bedoeld voor de zwakke ziel" terwijl het voor mij staat voor acceptatie en hoop.
Oja, de hoes is ook prachtig.

555555555550000 sterren voor de goth rockers!
Een minder nummer is er eigenlijk niet.

Favorieten zijn: plainsong, prayers for rain, pictures of you, closedown en the same deep water as you.
1989, een heel bijzonder jaar in de muziekgeschiedenis.

Memorabele melancholie. Wellicht is het zelfs een van de hoogtepunten van de jaren 80 . Het is de muziek van een vroegtijdige herfstregen die prematuur en stilaan het naderende einde aankondigt. Voor het gevoel is het nog ver weg, maar het verstand drukt je op die ene grijze haar of de steek in de rug die je 30ste verjaardag inluidde. De kwetsbare romantiek die Smith hier ten toon spreidt, roert mij wel. The Same Deep Water as You alleen al verzinkt mij in nostalgische dromen. Disintegration is een album die de komende tijd mijn cd-speler wel zal gaan vinden.

Wellicht?

Vloer me af ofzo.

Schrijf me uit ofzo.

The heeft geen zwak album gemaakt!

Fascination Street is zó goed alleen vanwege dit nummer verhoogd naar een 4,5.

Wat blijft Plainsong toch van ongekende schoonheid

Dit is een fenomenaal album dat één en al melancholie maar tevens veel hoop uitademt. Plainsong en Pictures of You zijn hemeltergend mooi. De slagroom op de taart is The Same Deep Water as You.

Een van de betere albums van de band met als hoogtepunten: The Same Deep Water As You, Lovesong en Pictures Of You.

Best. Album. Ever.

Never .... . Uiteraard kan het persoonlijk wel zo voor iemand zijn , maar het album heeft een paar ‘zwakheden’ en daarmee is het wel een goed album , maar niet opzienbarend bijvoorbeeld .

Voor sommigen is het het mooiste album ...

Zie nergens zwakheden. Hooguit een verschil tussen 10 en 10+ songs

Songs 1 t/m 7 zijn stuk voor stuk klasse en zeer genietbaar, maar daarna krijg je met 8-12 een ware symphonie van ruim 37 minuten. Bijna al een albumduur op zich

Cartman vs Robert Smith

Seconde 24

Blijft geniaal.

'Regarding his appearance, Robert Smith had claimed that nothing in his career mattered as much to his younger nephews and nieces as the fact that he was featured on South Park.'

Wat is de afsluiter toch prachtig zeg. Het lijkt gelijk zo luchtig vergeleken met de rest van het album.

Untitled staat in mijn top 3 Cure songs ooit. Mistroostig, zoals de voorgaande songs dat ook hebben. Maar het heeft inderdaad ook iets licht verlangends en hoopvols. Die combi maakt het ws zo prachtig

Met alle respect natuurlijk, ik vind The Cure een geweldige band, maar van dit album het openingsnummer Plainsong, dat doet me soms wel heel veel aan "Atmosphere" van Joy Division denken.

Maar dat kan ook gewoon onzin zijn.

Nu kende ik het album Disintegration eerder dan Joy Division en ik wilde meer zoals Disintegration en zeker ook zoals Plainsong. Toen ontdekte ik het nummer Atmosphere op het album Substance van Joy Division en dat was toen echt wel als thuis komen, eindelijk, meer van dit! Dus ik herken je redenatie zeker wel en kan er alleen maar heel blij om zijn. Zo heeft ook OMD zijn eigen Atmosphere met Silent Running, Lowlife met Ramafied en zijn er nog wel een paar honderd te vinden. Jep, Atmosphere is voor velen een grote inspiratie geweest. Heel Joy Division natuurlijk.

Ha, bedankt. Het was ook zeker niet als kritiek bedoeld, maar ik herkende gewoon een zekere gelijkenis. Daar is op zich ook niets mis mee.

Overigens kende ik The Cure eerder dan Joy Division, maar ik kende Atmosphere dan weer eerder dan Plainsong. Het kan zomaar gebeuren, zeg maar.

Het kan ook andersom geweest zijn, dat ik meer wilde als Atmosphere en dat thuis komen gevoel had toen ik de eerste noten van Disintegration hoorde. Maar in mijn herinnering zijn ze wel aan elkaar gelinkt.

Ik begrijp dat het allemaal heel dicht bij elkaar ligt. Nou, dat kan. En daar is niets mis mee.

Zeker niet en het gaat ook zeker niet om kopiëren, eerder om sferen te benaderen. Overigens heeft The Cure zoveel credits qua uniciteit dat ze al lang niks meer te verliezen hebben. Hun probleem is eerder: hoe haal ik ooit mijn oude niveau weer zonder mezelf te kopiëren?

Ik heb 'Plainsong' nooit gelinkt aan 'Atmosphere'. Ik ga maar eens vergelijken...'All Cats Are Grey' en 'Sinking' dan weer wel.

Ja, ik vind het ook 2 totaal verschillende nummers hoor, maar het heeft meer met sfeer te maken, denk ik. Dat zwevende synthgeluid ofzo...

Ik ook echt niet. Beiden geniaal en 10+ maar ze doen me niet aan elkaar denken.

Is gewoon onzin, Kleine man.
Vandaag weer eens goed beide liedjes gehoord. Wat ik toen, 7 januari hoorde, hoor ik nu niet meer. Zal een hersenschim geweest zijn.

Nu weer verder met mijn herontdekking van JD.