The Cure - Disintegration (1989)

Mooie Cure plaat, hoewel ik enige moeite heb met het gegeven dat deze plaat de credits opeist die het eigen "Seventeen seconds" toekomen. Dat is in hun oeuvre een groter ijkpunt dan deze plaat.

Redelijk gedaan, maar wel wat langdradig. Het verveelt toch wel snel, maar 3,5sterren vind ik het zeker waard. Same Deep Water vind ik wel prachtig en nog een aantal anderen. Ben het met Snakeskin eens dat Seventeen Seconds een grote ijkpunt is .

Belangrijke band. Maar het is vreemd dat het belang dat de band ontegenzeggelijk heeft zich hier openbaart op deze, overigens, mooie plaat van de band. Ik ben van mening dat Seventeen Seconds, waar ik een grotere fan van ben, ernstig te kort gedaan wordt. Als geheel vindt ik het net iets te zeurderig om het geweldig te vinden. Dat bezwaar kleeft niet aan Seventeen Seconds, dat heeft stijl, meer klasse, meer power, meer zeggingskracht, is op eigenlijk alle punten een streepje beter. Om die reden laat ik deluxe edition aan mij voorbij gaan omdat de versie die wij kennen eigenlijk al te lang is. Ik besteed mijn geld aan de nieuwe deluxe uitvoering van "Exile on main street" van de Rolling Stones, waarvan ik hoop dat de hernieuwde belangstelling hen daarmee in de top 30 brengt ten koste van The Cure. Wat mij betreft nemen zij Seventeen Seconds mee in hun slipstream.

half puntje eraf. Over het geheel een goede cd maar een in het oeuvre van The Cure modale plaat, gebracht als ware het een slot van de triologie omdat het qua klankkleur met eerder platen te vergelijken is. De laatste keer de The Cure iets produceert dat in de buurt komt van het maken van een statement.

Disintegration sluit juist wel aan bij "Seventeen Seconds" en "Faith". Tenminste veel beter dan alles wat er tussen door de band is uitgebracht. Het lichtvoetiger materiaal na de release van Pornography heb ik als verfrissend ervaren ook al omdat het materiaal bevat dat veel beter de tand des tijds doorstaan heeft dan Disintegration.

Misschien moet wij af van het begrip klankkleur en stellen dat de sfeer van het album er één is die aansluit bij de genoemde albums. Het verschil is heel nadrukkelijk dat de sound elementen bevat die bij de release van seventeen seconds nieuw was en waarmee de band haar faam heeft verworven op dit album geheel is uitgewerkt en daardoor wat eenvormig klinkt. De verassing is er echt af en daardoor had het album niet de oorspronkelijkheid die seventeen seconds voor mij wel had. In Belgie is dit album een vaste waarde in de eeuwige honderd. In Belgie zitten kennelijk sowieso meer die hard Cure fans dan in Nederland het geval is. In ieder geval meer mensen die The Cure in hun top 10 opgenomen hebben. Ik kan die sensatie die dit album daar teweeg heeft gebracht moeilijk vatten.

ik blijf mij erover verbazen wat dit, overigens, goede album losmaakt waardoor het voor velen het hoogtepunt uit hun repertoire is. Het geheel komt bij mij als een herhalingsoefening over en het tussendoortje "The Walk" maakte bij mij meer los dan deze plaat, die duf en langgerekt op mij overkwam. De plaat is wel in mijn gading gestegen maar ik heb er nimmer artistieke hoogtepunt in gezien waarover op de site zo vaak gesproken wordt.

Voor mij is dit album ook echt het hoogtepunt ui hun oeuvre. En waarom??

Het wat mystieke sfeertje, de pure magie die voor mij van de songs en de sound uitgaat... ik vond en vind dit nog steeds.... de plaat die Pink Floyd op dat moment niet meer kon maken. Pink Floyd meets The Cure is deze plaat voor mij, naar mijn beleving, naar mijn gevoel.

Bovendien vind ik haast iedere song hier compositorisch ontzettend sterk; Het zijn gedenkwaardige melodieën, en ik ben een pure melodie-fanaat. Vandaar dat ik aan de noise-achtige en redelijk kakofonische plaat Pornography, die voor mij muzikaal nergens heengaat, geen bal aan vind.

Dus verbaas ik me op mijn beurt over jouw perceptie wat deze plaat betreft, voor mij puur het beste wat ze ooit gepresteerd hebben.

"beroepskreuners" dat is hoe de schrijvende pers The Cure met dit album beschreef. Dat was net als de toonzetting van deze plaat wellicht een beetje aan de zware kant. In de popmuziek zijn wel eens vaker platen die bewierrookt worden waarop je de vinger niet kunt leggen waarom die zo is. Dit is daar hier een ultiem voorbeeld van. Ik begrijp weinig van de 32e plek tussen de platen (muv Nas)die bij release of op termijn allen meer impact hadden dan deze. Deze Cure plaat is een beetje zoutloos.

Ja, ten opzichte van andere, oudere Cure platen mis ik op deze die elementen waar ander materiaal juist van doortrokken is. Sinds 1982 heeft de compact disc haar intrede gedaan en het lijkt alsof The Cure dit medium optimaal wilde gebruiken maar daarbij zich heel nadrukkelijk op een enkel aspect uit haar repertoire gefocust heeft. Daarbij moest het klinkelijk vooral goed klinken waarbij de muziek, en daarbij ook de specifieke Cure emotie, op de tweede plaats is gekomen.

@ Snakeskin: laat je niet wegjagen door sommige kinderlijke fans die geen tegenspraak bij sommige albums/bands dulden, niet alleen hier overigens. Als jij het een wat zouteloos album vindt, moet je daar bij blijven als dat jouw mening is. Ik vind het ook niet hun beste; die "eer"' gaat eerder naar een album uit hun begintijd wat mij betreft....

RHCP, Opgezwolle, Muse, Radiohead werd bij de release toch echt beter gerecenseerd dan Disintegration. Ik kon mij wel vinden in die recensie destijd nadat ik de plaat enkele malen beluisterd had als voorbereiding naar het concert. Is verder ook niet zo spannend. Bob Dylan heeft ook wel eens een periode gehad waarin hij minder goede platen maakte. Ik vind deze veel minder goed dan "seventeen seconds' waarvan ik vind dat die de Cure beter definieert dan deze. Ik houd van het oorspronkelijk geluid van die plaat en dat is iets wat ik aan deze node mis.

Ja, hoor eens even he.. ik ben helemaal geen fan van muziekrecensenten, meestal zeiken ze over de verkeerde dingen of horen ze precies niet datgene wat een plaat nu juist wél geniaal maakt voor de aanhang. Ik voer ze nu alleen maar aan omdat er opeens allerlei onzin wordt verkondigt over hoe dit album de boeken in is gegaan. Zowel jij als user Snakeskin zitten er wat dat betreft gewoon naast. Wees een vent, en geef het toe. Verder kun je dit de grootste kutplaat allertijden vinden natuurlijk, dat staat je geheel vrij

Leuk dat zowel Zorin als mogen weten wat wij van de plaat vinden. Beide zijn de mening toegedaan dat The Cure betere platen dan deze gemaakt heeft. Ik verbaas mij er elke keer wel over dat jij dan weer zo emotioneel wordt en op de mening van een ander weg zet als die dan maar wat lult omdat zijn/haar mening jou niet uitkomt. Mijn mening over de plaat sloot aan bij de recensie(s) die ik er over gelezen heb. Recensies zeggen overigens niet altijd alles. Ik neem ook aan dat jij deze plaat niet goed vind omdat hij zo goed gerecenseerd is. "exile on main street" is genadeloos ondergehaald om maar een voorbeeld te noemen. Behalve de nederlandse pers was verder niemand te spreken over "Love"van The Cult. Beide magistrale platen. Eerder had ik al eens geschreven dat deze plaat in nederland nimmer de Top 100 aller tijden gehaald heeft en in Belgie een vaste waarde is als verwijzing dat de impact daar groter is dan hier. Daar,en jij, horen er iets in wat mij passeert en dat is gelegen in dat ik liever naar een "andere" Cure luister. Mijn voorkeur is Seventeen Seconds om voornoemde reden. Ik kan mij niet herinneren dat ik daar geschreven heb dat jij maar wat lult omdat jij die plaat lager aanslaat dan ik.

@Snakeskin: wat nou emotioneel? Ik constateer gewoon dat het door jou gesuggereerde gebrek aan impact of goede beoordelingen niet klopt. Ga nou maar eens goed kijken op allerlei muzieksites (type anders "Disintegration" en "reviews" in op google of in combinatie met een paar gerenommeerde muziekbladen).. en vind al die lage/slechte beoordelingen, ik durf te wedden dat je niet ver komt. Op menig site krijgt deze gewoon een 10 of in elk geval heel hoog cijfer. Daarnaast erkennen meerdere recensenten de impact als "goth-monument" (ook niet mijn vondst) of "mournful classic" om in de woorden van een recensent van paste te spreken. Recensies zeggen niet alles, maar die over dit album zijn allesbehalve slecht of zelfs maar lauw. In vergelijking met Californication of In Rainbows is het zelfs verrassend dat hij hier niet veel hoger staat Zover dus de feiten.. verder begrijp ik best dat jij deze niet zo goed vindt hoor, je houdt meer van de kale en introverte sound uit de begindagen. Dat hoor ik wel vaker.

@Zorin: de impact is dus een moeilijk te beoordelen punt, maar die heeft deze plaat zeker gehad. Misschien geen Sgt Pepper of Dark Side Of The Moon, maar wel degelijk impact. Maar verder zijn we er wel uit hoor

[quote]ricardo schreef:


Dat er wat puberende mensen wat tegendraads willen zijn en er tegelijkertijd ook bij willen horen, ach dat is dan maar zo.

ik neem aan dat jij hier naar jezelf verwijst ?

goed gequote jongen

ik bedoel jou en Zorin natuurlijk, persoonlijk mag je dit best matig vinden, maar diverse webpagina's en sites en alle beoordelingen daar wijzen uit dat dit zowat unaniem overal 1 van de best beoordeelde jaren 80 albums is.

En terecht vind ik, want de sfeer samen met de klasse spat er gewoon vanaf.

Dat jullie je er tegen verzetten is wel ok hoor, maar door toch je mening over algemene beoordelingen te willen geven, willen jullie er ook wel een beetje bij horen.

En Snakeskin, met The White album op 1 in jouw top 10 snap ik best dat dit jouw genre misschien niet zo is. Maar zowel The White album als deze zijn evengrote mijlpalen hoor, alleen in een ander genre en uit een andere tijd natuurlijk. Die witte dubbelaar kan ik persoonlijk ook niet zo waarderen, maar weet de impact en de historische waarde er wel van in het juiste perspectief te plaatsen hoor. Mooi dat iedereen weer zijn/haar eigen voorkeur heeft toch.

@ laboomzaa. ricardo is auteur van het aangehaalde citaat. Ik heb hem toen gevraagd of hij naar zichzelf verwees. Dit bleek niet zo te zijn, gezien zijn reactie daarop.

ik zie ook veel betere platen die The Cure in deze ranglijst achter zich laat.

is een reactie op rudiger die van mening is dat veel slechtere albums hoger staan dan deze.

Hier ben ik het volledig met jou eens: als ik moest kiezen tussen jouw nummer 1 en deze van The Cure dan ging ik vol voor jouw nummer 1. Zelfs nu.

deze plaat met enkele leuke nummers gaat het bij mij bij lange na niet halen. Seventeen Seconds is de plaat van The Cure die ik lange tijd in mijn top 10 heb gehad. Daar blijft deze plaat heel ver vanaf .

@queen bitch
als deze plaat jou na enkele draaibeurten gaat vervelen dan is dat gewoon zo en niet anders. Als Cure fan en liefhebber van Seventeen seconds viel deze plaat mij zwaar tegen. Ik kom ook moeilijk door het gedreutel heen en vindt het één mindere plaat uit de Cure catalogus.

@Snakeskin

Ik kan het best begrijpen wanneer iemand Seventeen Seconds geweldig vindt en Disintegration niet kan smaken maar geef je Queen Bitch ook gelijk wanneer hij zegt dat de nummers teveel op elkaar lijken?

queen bitch mag er van vinden wat hij wil.

De loftuitingen bij dit album altijd overdreven gevonden. Al deze uitingen maakten dat ik het meerdere malen opnieuw heb beluisterd, maar dit heeft nooit tot een bijstelling mogen leiden. De platen uit de beginperiode blijf ik stukken beter vinden omdat die vele malen authentieker klinken.

vele malen geprobeerd, maar het maakt niets in mij los, een regulier Cure album, in mijn beleving een mindere worp van wat zij in de jaren tachtig hebben uitgebracht. Ik blijf het plichtmatig en bedacht vinden. Ik neig eerder naar slaapwekkend dan boeiend.

Meer dan één.

Daarin kan ik mij helemaal vinden. Ik heb hetzelfde. Ik vind het ook een mindere plaat uit hun catalogus.

Ongelooflijk. Altijd een matige Cure plaat gevonden en dat is nu bijna dertig jaar nadat deze is vrijgegeven eigenlijk alleen maar naar beneden bijgesteld. Destijds naar het concert geweest dat de band in Heerenveen gaf ter promotie. De plaat daarom intensief beluisterd maar het heeft mij nooit kunnen overtuigen. Ik ben elke keer verbaasd over zoveel positieve feedback.