Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (2013)

Finger Back is een aardige Animal Collective circa 2007 stijloefening maar ik vind het ook niet meteen een hoogtepunt.

Live zijn de chipmunk vocalen op Ya Hey toch wat terughoudender en draaglijker vind ik al zijn ze inderdaad nog steeds aanwezig. Blijft toch spijtig, had voor mij zonder dat gegeven het beste nummer uit hun repertoire tot nu toe geweest.

Het hoort gewoon bij hun speelse manier van muziek maken, ik kan het wel waarderen.

Op mij komt het eerder over als een bedenkelijke manier om hip te wezen, vocale effectjes zijn immers heel erg "in" anno 2013, weetjewel.
Bovendien pretenderen ze zelf dat dit album wat serieuzer is (blijkt ook zo uit de lyrics), dan mogen ze dat soort spielerei toch stilaan wat ontgroeien.

Ik las hier een aantal maal de "Mika" referentie, maar Finger Back lijkt zoals jij al zegt veel meer op Animal Collective. Had goed op Strawberry Jam gepast bijvoorbeeld.

Vampire Weekend heeft evenwel veel meer gevoel voor sterke melodieën dan Animal Collective, als je het mij vraagt.

boem super heerlijk zwoel genieten

Voordat je je vinger van de playknop van de speler kan halen, zit je al midden in de melancholie van 'Obvious Bicycle':
'Morning’s come/ you watch the red sunrise/ the early day still flickers in your eyes/ oh, you ought to spare your face the razor/ because no one’s gonna spare the time for you.'

Drama, maar geen stroperig drama. Weltschmerz gekanaliseerd in een doelgericht, compact popliedje. Het tempo zit er sowieso goed in op deze plaat. Voordat je het weet zijn we alweer twaalf scherpe, aanstekelijke popliedjes verder. Niet alle nummers zullen iedereen kunnen bekoren, maar echte missers heb ik niet kunnen vinden. De achteloosheid waarmee de liedjes worden opgediend is op zich al indrukwekkend. De gemiddelde band mag al tevreden zijn als ze willekeurig welke drie van deze liedjes op één plaat kunnen krijgen.

Het is bijna de antithese van het 'moeilijke derde'-complex die gehypte bandjes als Vampire Weekend traditioneel krijgen aangewreven. De stijl van de band is niet wezenlijk veranderd sinds ze in 2008 zich aan de wereld presenteerden, hooguit is de band iets gelikter geworden, zich meer bewust van de sonische mogelijkheden, subtieler sturend op de kleine details. Het geluid waar ze beroemd meer werden, gitaarpop met ruimte voor wereld- en dansmuziek, is op zich ook breed genoeg dat ze erop door kunnen variëren zonder eentonig te worden, en er geen reden is om geforceerd nieuwe richtingen in te slaan.

Dus doen ze hier 'gewoon' waar ze goed in zijn: fijne, intelligente, licht eclectische popliedjes opnemen die in je hoofd blijven plakken, een festivalpubliek kunnen laten kolken en beluisterd over de koptelefoon regelmatig tot nadenken stemmen. Ze bewijzen daarmee zonder zichtbare moeite, zonder rare fratsen, dat ze iets te zoeken hebben in het pantheon der grote bands, gewoon door een van de leukste platen van de afgelopen tijd te maken. Het klinkt voor de hand liggend, maar in feite is het heel bijzonder en zeldzaam. En in dit geval is het ook romantisch, aanstekelijk, onweerstaanbaar, spiritueel, een beetje duister, enigmatisch en ontroerend.

Mijn zoontje (vandaag 1 geworden) is helemaal gek op Diane Young. Het nummer dan
En als zoontje er blij van wordt, wordt papa er natuurlijk ook blij van Blijft na enkele maanden een erg sterk album. Gaat hoog eindigen in mijn jaarlijst.

Ik weet niet of het komt omdat ik vandaag een paar saaie releases heb gehoord, maar Moderne Vampires of the City, klinkt verrassend lekker in het gehoor.

Ik geloof dat ik Contra ooit eens geprobeerd heb op de luisterpaal. Ik vond het eigenlijk niks, dus ik heb verder nooit wat van de band geluisterd, laat staan gekocht. Het ontbrak me verder aan veel goede albums uit dit jaar, dus ik ging me nog maar eens wagen aan Vampire Weekend. Modern Vampires... werd immers goed gewaardeerd.

Al met al denk ik dat ik mijn mening goed samenvat als ik zeg dat ik Vampire Weekend "een leuk bandje" vind. Ik bouw er niet echt een band mee op, het raakt me niet echt, maar het is allemaal best leuk. Het luistert lekker weg, maar het is ook zeker niet te poppy. Ik zet hem vast nog wel eens een keertje op.

Vampire Weekend vind ik één van de leukste bands van de laatste jaren en ook hun derde album Modern Vampires of the City valt goed mee. Enigszins in het verlengde van hun vorige albums maar hier is toch wat meer melancholie te horen. Meestal vrij luchtige maar melodieuze en inventieve popsongs met de nodige scherpte en die zich na een tijd in je hoofd blijven hangen. Geen baanbrekend meesterwerk maar gewoon een prima album zonder dieptepunten.

Vampire weekend is een verdomd leuke band, maar om de een of andere reden vind ik het altijd lastig om een heel album uit te luisteren. Het springerig trek ik meestal maar een nummer of 4/5. Dit album weet me al een heel stuk beter te bekoren; waarschijnlijk door de heerlijk melancholische onderlagen. Ik ben wellicht net een tikkeltje te kritisch met mijn 3.5*. Ik wacht eerst af of deze plaat meerdere luisterbeurten overleeft.

'Modern Vampires of the City' is sinds de release langzaamaan uitgegroeid tot misschien wel mijn favoriete album van Vampire Weekend en 'Ya Hey' is wat mij betreft in ieder geval het beste lied dat de band ooit opnam.

Zo, als Rolling Stone Magazine je album uitroept tot beste van 2013 dan heb je wel een pluim verdient. Chapeau!

Vampire Weekend maakt leuke energieke muziek, die hun invloed vrij ruim nemen. Was de 2de een redelijke herhalings oefening van het opvallende debuut, dit Modern Vampires tracht moedig ook een ander geluid te laten horen. Wat wel duidelijk moge zijn is dat Vampire Weekend een blijverdje is. Als spreekt het geluid van dit album mij dan wel minder aan. Het komt bij mij binnen als een album dat wat zoekende en in ontwikkeling is. Maar dat is helemaal geen probleem.

Ik had dat eigenlijk vooral bij hun 2e die heel erg mossel noch vis schipperde tussen de aanstekelijke maar ietwat eenvoudige melodieën van hun debuut en experimentele aanzetjes die voor mij op Contra er achteraf opgeplakt leken. Modern Vampires is vanuit mijn perspectief dan ook net het album waarop ze tot volle wasdom komen (en eerlijk gezegd had ik dat op voorhand op basis van het erg matige Contra niet echt meer verwacht). Hoewel er misschien nog wel meer in het verschiet ligt, laat het ons hopen...

Blijft leuk, deze plaat. Beste wat 2013 heeft opgeleverd aan popliedjes? Hoe dan ook, halfje omhoog nog.

Hannah Hunt, mijn mooiste nummer van 2013

Voor mij een van de beste platen van 2013 en met het mooiste nummer van het jaar ook.
Hannah Hunt kan ik geen genoeg van krijgen, zoals meerdere hier al hebben aangegeven.
De rest van het album klinkt ook fantastisch met nummers als Step en Ya Hey als uitschieters.
Dit album kan ik blijven draaien zonder er moe van te worden..

Consistente band, geen herhalingsoefeningen. Weerom sterk album dit, mijn sympathie stijgt nogmaals...

Door de hoge score wil ik er best aan beginnen, maar waarde andere albums snel zat. Waarschijnlijk niet t geld waard dus, maar wie weet.

Als de vorige albums niets deden, kan je deze best ook laten voor wat hij is. Soms klikt het gewoon niet he...

Ik heb de gewoonte om een album te kopen als ik een of twee nummers gehoord heb. Meestal zijn dit de twee favorieten.

Wél een groeiertje, deze plaat. Waar ik eerst nog wat gereserveerd was, komt alles nu een beetje bovendrijven. Aanvankelijk leek dit 3* te gaan worden, daar zit hij ondertussen mijlenver boven. Dikke 4 voor mij.

Dit is inderdaad een groeiplaat, wat je niet zo snel zou verwachten bij een popplaat die al in eerste instantie een aantal leuke liedjes herbergt. Maar des te vaker je de plaat draait, des te beter worden verschillende nummers. Er openbaren zich een aantal geheimen en sommige deuntjes blijven op een prettige wijze in je hoofd hangen.

Zo is daar op side A de fraaie opener Obvious Bicycle, het lekkere ritme van Unbelievers, het mooie en tegelijkertijd leuke Step & het snelle Diane Young: baby, baby, right on time!
Op side B ligt het tempo gemiddeld wat hoger, wat gelijk ingezet wordt door één van de beste nummers: Everlasting Arms, waarbij ik moet denken aan het (Afrikaanse) album Graceland van Paul Simon. Vol gas en toch gelijk wat dromerig klinkt Worship You. Eén van de prijsnummers is het fraaie Ya Hey. Praktisch slotnummer Hudson is heel mooi, met zelfs koor en orkest.

Tot slot: wat een fraai artwork! De poster van de LP hoes gaat in een lijstje. Alles bij elkaar een zeer geslaagde plaat van Vampire Weekend.

Volledig akkoord! Fantastische productie ook en heerlijk intellectuele teksten. Een hedendaagse Lloyd Cole & The Commotions ten tijde van Rattlesnakes. Dit zou wel eens mijn nummer 1 album van 2013 kunnen worden op lange termijn.

Inderdaad ja: die sterke productie en teksten had ik nog niet eens genoemd.

En weer een plaat uit 2013 die uiteindelijk de vijf sterren-status bereikt bij mij. Kortom, geweldig muziekjaar!

Een jaar na de uitgave van dit album ben ik nog altijd onder de indruk van deze plaat. Zelden heb ik een album zo vaak, zo lang kunnen luisteren. Vampire Weekend vindt hier een perfecte balans in hun songs tussen experimenteel en catchy, tussen origineel en bekend, tussen gevat en serieus, kritisch en lollig en ga zo maar door. Ik geef alleen de 5* op basis van gevoel, perfectie zit tussen de oren en hier ervaar ik het naar mijn idee. Een album dat de tand des tijds zal ontstaan en mij over jaren nog steeds zal verbazen. De liedjes zijn heerlijk gevarieerd, soms net een beetje moeilijk doen (finger back, ya hey) en toch ook makkelijk mee te zingen (step, obvious bicycle) sommige nummers barsten van de energie (unbelievers, diane young) waar anderen juist de gevoelige snaar raken (hannah hunt). De gevoelsmatige 5* komen misschien wel door de periode in mijn leven waar ik Modern Vampires voor het eerst hoorde. Alleen reizend in Azië. Dat is ook een deel van muziekbeleving, het is nooit geheel objectief. Het gekke is dat ik na Vampire Weekend geen grote muzikale liefdes meer heb beleefd. Het lijkt wel of een geen echte toppers meer uitkomen de laatste tijd. Of ben ik soms oud aan het worden? Hoe dan ook, volle mep voor deze Modern Vampires of the City. Baby, baby, baby, baby right on time!

Moet eveneens een jaar na dit album voor de eerste keer beluisterd te hebben, besluiten dat dit album zo ontzettend sterk in elkaar zit. Dit is gewoon zo geniaal. Alleen bij opener Obvious Bicycle krijg ik al kippenvel bij die ontzettend mooie zanglijn. Bij Diane Young kan ik met de beste wil van de wereld niet stilzitten. En eigenlijk valt voor elke song wel wat te zeggen. Een van de allerbeste albums die de laatste jaren verschenen zijn.
Vampire Weekend heeft nog geen zwak album afgeleverd en tapt duidelijk uit een vaatje waar ik maar niet genoeg van kan krijgen. Als er ooit een dikke vette aanrader was, als er ooit een plaat van de laatste jaren is die je moet gehoord hebben laat het dan deze Modern Vampires of the City zijn!
Zonder enige twijfel dus die 5 sterren bovenhalen en hem nog eens op repeat zetten...