Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (2013)

Mooi gezelschap voor Vampire Weekend, als het met dit album zich tussen het gezelschap als Radiohead, Bob Dylan, U2 en Bruce Springsteen mag scharen. En toch slechts een 3.5 / 5 waard voor jou?

Dat is ook vrij lastig na 1 luisterbeurt. Dan kun je beter wat cliche's en algemeenheden in je recensie gooien.

Nieuwe album wel oke. Iets avantgardistischer, en trager ook. Eigenlijk vind ik "ballads" zoals Hannah Hunt en Everlasting Arms best wel zeiknummers... niet helemaal mijn ding. Ik geef er nog een paar keer een slinger aan voordat ik met een cijfertje kom.

Neen, want die albums kregen 5 op 5 van Rolling Stone terwijl deze 4.5/5 krijgt, je moet lezen wat er staat. Trouwens, de laatste Springsteen en U2 waren allesbehalve goed, dat is gewoon Rolling Stone die zijn ouder worderende doelgroep lippendienst bewijst. Maar goed, dat is een discussie die hier niet moet gevoerd worden.

Ik geef hem 3.5/5 ja, wat voor mij synoniem staat voor "degelijk". Contra gaf ik blijkbaar de volle 1.5/5 dus noem me ook maar gerust aangenaam verrast.

Vrij en helder of vrij helder?

Een cijfer staat op zich vind ik en dus lijkt het me duidelijk hoe ik er verder over denk. Dat ik er dan bij vermeld in welke verhouding het staat tot de voorgangers lijkt me ook duidelijk (daar kleven behoorlijk wat herinneringen aan). Of dat je verder boeit is ten tweede. Wat dat betreft vind ik alle 3 de albums gelijkwaardig aan elkaar.
In een nummer voor nummer bespreking had ik verder geen zin.......
Kortom: prima album met een lichte koerswijziging die niet onderdoet voor de vorige 2 en hoe het verder uitpakt met zo'n album zal de tijd leren.

die "en" hoorde inderdaad niet thuis in het bericht.

Mijn opmerking sloeg meer op de afstandelijkheid van je review (de indirecte vorm die je gebruikt: bijv. 'mag genoemd worden'). Je hoeft het van mij niet nummer voor nummer te bespreken, maar ik had misschien een voorbeeld of twee verwacht van nummers die je erg goed vindt. Nu geef je het 4* ofwel een 8 en ik verwacht dan misschien iets meer enthousiasme. Het kan ook mijn verkeerde perceptie van de review zijn hoor.

Misschien voel je het wel goed aan

Ondanks dat ik er eenzelfde 4* stickertje opplak als de voorgangers ervaar ik wat meer afstand tot dit album. Ik kan mijn vinger er niet goed opleggen.
En ik weet dus niet of dat komt door het lagere tempo (wat ik juist ook weer goed vind want een deel 3 geloof ik nu wel) of dat het komt omdat die voorgangers voor mij gelijk staan aan een bepaalde vakantie.
Ik vind het ook moeilijk om er op te reageren zoals ik op andere albums soms wel doe. Het zou me niet verbazen als mijn waardering een halfje gaat zakken na verloop van tijd maar het zou ook kunnen dat er juist een halfje bij komt.
Afstandelijkheid past dus op dit moment best wel moet ik zeggen en dat is niet eens zo negatief (getuige mijn waardering). Ik weet het gewoon niet zo goed en dat wordt er met herbeluisteren niet beter op.

Mijn verwachtingen lagen niet erg hoog meer na het naar mijn mening erg matige contra en de geloste singles. Maar jeetje, wat heb ik dat ondertussen al moeten bijschaven. De singles zijn bijna de dieptepunten van deze plaat voor mij persoonlijk. Op het elektronisch gepruts met stemgeluiden bij 'Ya Hey' na, vind ik het nergens vervelend worden. In tegendeel, het valt allemaal mooi op zijn plaats. Nu, ik moet niet voorbarig gaan doen na twee luisterbeurten, ik besef best dat tijd raad zal brengen. Maar als je het mij vraagt, zou dit wel eens 'de grote' van Vampire Weekend kunnen worden.

Ya Hey is misschien wel het beste nummer wat VW gemaakt heeft tot nu toe.

Zonder die onnozele vocale effectjes zou ik me misschien bij je aansluiten. Helaas pindakaas, ze zijn er nu eenmaal en ze vallen moeilijk te negeren.

Dat vind ik nou juist origineel bedacht.. een beetje gekkigheid mag je toch best wel hebben in muziek? Of moet het altijd serieus bij 1 soort vocaal blijven? beetje experimenteren mag. Voor mij pakt het gelukkig goed uit dan

Ik weet niet waarom, maar het tweede album heeft nooit echt gewerkt bij mij. Ik had echt niet veel meer verwacht nadat ik de singles voor deze plaat hoorde (Ya Hey en Step, geen idee waarom, maar Vampire Weekend lijkt altijd de slechtste nummers als singles te kiezen, vorige plaat ook al met Cousins...) Maar met deze ben ik weer volledig verkocht (behalve Ya Hey, dat een goed nummer kon zijn, maar waar ze iets teveel effectjes hebben ingestoken). Vooral in de eerste helft zitten zeer sterke nummers: Unbelievers, Diane Young, Don't Lie, Hanna Hunt. Daarna wordt het iets moeilijker om de aandacht erbij te houden, maar misschien moet ik hem nog iets langer laten bezinken....

Ya Hey is een lied van bitterheid, iemand die van zijn geloof is gevallen en tot God spreekt. De ongelovigen houden niet van jou, zelfs Amerika begint op grotere schaal een hekel aan je te krijgen. Toen Mozes zich tot God keerde om hem te vragen zich bekend te maken en een boodschap te weerleggen, was het enige wat God kon zeggen. Ik ben dat ik ben (I am that i am). Je bent een lafaard. Door alle spanningen en angst op deze wereld gecreeerd vanwege de paranoide samenleving waar alles wordt opgenomen (met beveiligingscamera's) en opgeslagen (vingerafdrukken etc.), zie jij alle fouten die de mensheid maakt, maar jij laat alles gaan. Jij onderhoudt een 'secret career'. Hij valt dus van zijn geloof, 'i can't help but feel that i made some mistake'. Wie kan leven met zulke hypocriete God zelfs als hij zou bestaan?

En de bridge/laatste couplet op het einde is in feite zijn 'openbaring' dat het nutteloos is om in God te geloven. Op het festivalterrein komt hij erachter dat God zijn DJ is. Iedereen kent de expressie 'God is my DJ', wat in feite betekent dat hij zijn leven in teken stelt van feesten hebben en plezier hebben.

Met een beetje indenkingsvermogen zou je zelfs kunnen zeggen dat het refrein als volgt gaat:
Yahweh, Yahweh, Yahweh (God, God, God)
Your Way, Yahweh, Your Way, Your Way (Dit is dan het antwoord op de enige vraag die in dit lied wordt gesteld en toevalligerwijs telkens de laatste zin is voor het refrein begint: 'Who could ever live that way?')

En dit allemaal gezongen in een euforische manier, wat een totale contrast is met de boodschap van het lied. Briljant, absoluut briljant. Want Ya Hey is eigenlijk Yahweh, hij schreeuwt gewoon tot God in het refrein. De stemvervormingen zijn erg toepasselijk, want komt de boodschap eigenlijk wel aan? Of is dat ook aan dovemansoren bestemd?

Het mooie aan Vampire Weekend is dat de stemvervormingen de boodschap van het lied dient. Het lied kent meerdere lagen en als je verder kijkt dan enkel 'het klinkt stom en als een eekhoorn' en naar het geheel gaat kijken, zie je dat het perfect bij dit lied past. In tegenstelling tot rap-artiesten zoals Kanye West en Chris Brown die het gewoon voor de hipheids-factor doen.

Zie ook deze ontroerende recensie/analyse van Ya Hey van een vooraanstaande muziek-recensent die tevens overlevende kankerpatient en ex-gelovige is.

DiS Does Singles 6.05.13: Vampire Weekend - Ya Hey (XL) / In Depth // Drowned In Sound - drownedinsound.com

Hieronder heb ik ook een analyse van 'Step' gemaakt na er een tijdje over nagedacht te hebben.



Het eerste couplet gaat over het leven die hij had voor hij zijn relatie had. Hij reisde veel (vandaar dat hij al die plaatsen noemt), en was een uitgaanstype (champagne and disco, tapes from L.A.). Hij was een 'hoarder', hij 'verzamelde' vrouwen, hij maakte sex tapes, hij is een versierder, een ladies man. Blijkbaar vergelijkt hij zijn vriendin met die van iemand anders. Zijn vriendin was verborgen achter een boombox en walkman in tegenstelling tot een pretentieus welbelezen iemand met sterke overtuigingen die onder de boeken bedolven is (Berkeley verwijst naar iemand die aan de University of California studeert)

'I used to front like Angkor Wat', een andere verwijzing naar dat hij een versierder is, 'frontin' betekent iets als een facade opzetten om met vrouwen te flirten. Zie het nummer 'Frontin' van Pharrell Williams. Angkor Wat is een metafoor en verwijst niet naar de daadwerkelijke plaats (de Hindu tempel). Dit in tegenstelling tot elke andere plaats die hij noemt in dit lied, die wel allemaal verwijzen naar de daadwerkelijke plaats.

Als je goed oplet is er ook een verwijzing naar Oxford Comma, aangezien er in het lied geen korte pauze is tussen disco en tapes in de zin 'While home in New York was champagne and disco tapes from L.A. slash San Francisco'. Waarmee de sentiment die hij uit in het lied Oxford Comma wordt versterkt, namelijk 'Who gives a fuck about a Oxford Comma?'


Hij wordt volwassen. 'The gloves are off' is een expressie voor als iets serieus dreigt te worden. Het moment wanneer je verstandskiezen worden getrokken, is meestal in een overgangsfase naar volwassenheid. Met andere woorden, hij begint volwassen te worden.


Hij is sterker geworden door de jaren, en hij voelt eindelijk (i feel it in my bones) dat hij klaar is om een vaste relatie te hebben met een vrouw. Huisje boompje beestje (I'm ready for the house).



Ancestors (verwijzend naar zijn grootouders - oma en opa) vertelden hem dat zijn moeder van een welbedeelde achtergrond komt (she's richer than Croesus) en dat ze stevig in haar schoenen staat en dringen erop aan dat hij met een vrouw met een soortgelijke status/achtergrond samen moet zijn. Hij negeert dit en beschouwt zijn moeder's leven als een 'past life'.

Zo'n praat verdient geen aandacht. (Stale conversation deserves but a bread knife).
De relatie die hij heeft, zorgt voor gefronste wenkbrauwen (punks who would laugh when they saw us together), waaruit je kan opmaken dat zijn vriendin gekleurd is of zich raar of anders kleedt. (they didn't know how to dress for the weather). Hij kon mensen zien roddelen voor de Astor (wat een hotel is in Manhattan, New York) ('can see them huddled on Astor')



Wijsheis is leuk, maar ik heb liever iemand die jong is. Waaruit op te maken is dat hij liever een jonge vriendin heeft dan een oudere wijzere vriendin. (Wisdom's a gift, but you'd trade it for youth)

Hij is niet bezorgd om de leeftijdsverschil en hoe andere mensen er naar kijken. Zijn vriendin is dus waarschijnlijk een stuk jonger. (age is an honor, it's still not the truth.) Ze ontsnappen vaak van hun omgeving, ze keken naar de sterren wanneer er aan de hemel geen ster te ontdekken valt (we saw the stars when they hid from the world) Zijn vriendin wordt snel boos, heeft een kort lontje, 'you cursed the sun', vergelijkbaar met mensen die de stoep de schuld geven wanneer ze over hun eigen benen struikelen (You cursed the sun when it stepped to your girl)

De laatste vier zinnen wekken de indruk dat zijn vriendin inmiddels overleden is en dat dit alles dus een beschouwing/herinnering is van het verleden. Iedereen gaat dood, alleen gebeurde dit bij jou toen je nog heel jong was (je was niet eens oud).

Sorry dat ik zoveel berichten achter elkaar plaats, maar hier een overzicht van de persbeoordelingen voor dit album:

Rolling Stone: 4.5/5.

Billboard: 88/100

Entertainment Weekly: A-

Paste Magazine: 8.7/10

Crave Online: 8.5/10

DIY: 9/10

State.ie: 4/5

About.com: 4.5/5

Digital Spy: 5/5

Clash Music: 9/10

Stereogum: They’ve done it again, three for three, three amazing albums in three attempts. We’re very, very lucky to have them around. (geen score toegekend)

Hot Press: Modern Vampires Of The City is a beautiful, inventive record worthy of plaudits and high chart placings. (geen score toegekend)

London In Stereo: If you stumbled upon ‘Modern Vampires Of The City’ on an anonymous Bandcamp page you’d be shouting about how much you loved it for weeks (geen score toegekend)

ABC.net: An album brimming with their snappy signature sound, it also showcases the group boldly heading into new, more experimental territory - creating a synthesis of sound and tone, both old and new. (geen score toegekend)

Grantland: With the stunning Modern Vampires of the City, the band takes a bold leap forward (geen score toegekend)

News.com.au: 4/5

Humo.be: 3/4

Uncut Magazine: 9/10

Mojo: 8/10

Q Magazine: 8/10

State: 8/10

The Arts Desk: 8/10

NME: 7/10

American Songwriter: 4/5

Creative Destruction: 9/10

The Abington Journal: 5/5

The Line Of Best Fit: 7/10

Alternative Press: 2/10

The CD Critic: 4/5

Musik Express (DE): 4/5

Has It Leaked: 9.6/10

BMN Music (NL): 8.5/10

Wat is Step een gigantisch goed nummer zeg. Beste nummer van Vampire Weekend tot nu toe. Het is vaker gezegd, maar de jochies zijn volwassen geworden

Iemand hierboven zei het al, maar alle gekke nuances (stemvervorming etc.) dienen de boodschap. Wat het mooiste aspect is aan dit album. En onverwacht imo, had een makkelijke plaat voor het grote publiek verwacht.

tussen 3,5 en 4 in, maw tussen een 5.5 en een 8.5 ))

Eerder tussen een zeven en een acht in lijkt me dan

Over stemvervormingen gesproken. Diane Young zouden sommige dan ook niks vinden. Ya Hey vinden sommige ook irritant. Diane Young is irritanter.

VampireWeekend durft eigenwijze keuze te maken, met de overstuurde drums en vervormde vocalen en gitaren. Met wisselend resultaat. In Ya Hey geeft het de song juist het gewenste extraatje. In Diane Young is producer Ariel Rechtshaid. volledig uit de bocht gevlogen, wat het wel tot een bijzonder product maakt, waar wij ons nog lang druk over kunnen maken.

Hoogtepunten:
2. Unbelievers
3. Step
7. Everlasting Arms
8. Finger Back
10. Ya Hey

Zeer geslaagde verdieping:
1. Obvious Bicycle
6. Hannah Hunt
9. Worship You
11. Hudson
12. Young Lion

De minder geslaagde nummers:
4. Diane Young
5. Don't Lie

Ik vind ze allebei bijzonder goed geslaagd.

yahweh is echt steengoed. muzikaal maar ook de tekst hebben me tot tranen gebracht. Hannah Hunt en Step komen daarachter aan. de rest heeft me nog niet zo geraakt, maar zijn zeker niet slecht

Dat eerste nummer. Jammer dat de rest mij weinig doet.

ya ey = briljante popmuziek
ze kunnen het nog steeds:)

Hm. Album van het jaar 2013?!

0429u en wordt wakker met dat prachtige Hudson in mn hoofd: Time has come, the clock is such a drag...

Morgen meteen kopen!

Ya Hey en niet yahweh

9,3 van Pitchfork, nu is ie officieel goed



Bij Step heb ik het gevoel dat de bas in het refrein niet helemaal lekker loopt. Luister tijdens de eerste "I feel it in my bones" bijv. eens naar de noot bij "bones": die zit net te hoog, sluit niet echt aan op de melodie van de zang. Het nummer wordt er niet door verpest of zo, maar het is toch een klein smetje. Nu ik dat gehoord heb kan ik er ook niet meer omheen.

Leuk om te zien zo'n cijfer. Het debuut en Contra was ik ondanks het plezier wat ik er aan heb gehad snel zat. Overgens is drie kwart van de review weer gelul en dus niet de moeite waard om te lezen.