Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (2013)

Ik vind hem sterk. Veelzijdig en behoorlijk gedurfd.

In 2010 werden beide Vampire Weekend albums onverwacht favorietjes in de autorit naar Italië: die vrolijke, zomerse sound vormde een perfecte soundtrack daarvoor.
Als er aan albums zulke persoonlijke herinneringen kleven is het lastig om daar nog overheen te gaan en misschien is dat een reden dat ik toch wat voorzichtig probeerde te zijn in het uitkijken naar Modern Vampires of the City (wat natuurlijk niet lukte). Zou dit weer zo'n perfecte zomersoundtrack worden? Iedereen heeft het wel over de nieuwe Daft Punk in dat geval maar ik heb dan toch net even meer met Vampire Weekend.

Vrolijke albums duiken altijd wel weer op en vorig jaar was het King Charles die voor een portie blijheid zorgde (en verdomd veel op Vampire Weekend leek) en nu mag de band het zelf dus overnemen.
Zijn ze er in geslaagd?

Ja en nee. Drie keer met hetzelfde op de proppen komen werkt niet en dat doen ze ook niet: het tempo is over het algemeen wat omlaag geschroefd maar de herkenbare sound is gebleven alsof ze wat meer de diepte in wilden gaan zonder al te serieus te worden.
Een zelfde band kweken als met de twee voorgangers lijkt onmogelijk of het moet komende zomer eenzelfde rol gaan vervullen maar dan op weg naar Zuid-Frankrijk alleen kun je zoiets niet forceren dus die kans is klein.
Dan maar gewoon vooruit met 12 nieuwe, uitstekende nummers die wat minder vrijblijvend lijken en dat mag een plus genoemd worden. Of je daar op zit te wachten zal voor iedereen verschillend zijn.
Ze zullen er niet heel veel nieuwe fans mee winnen en de oude liefhebbers zullen ze niet al te veel van zich vervreemden. En zo mag best geconcludeerd worden dat ze hun status consolideren op deze manier.

Dat is ook vrij lastig na 1 luisterbeurt. Dan kun je beter wat cliche's en algemeenheden in je recensie gooien.

Nieuwe album wel oke. Iets avantgardistischer, en trager ook. Eigenlijk vind ik "ballads" zoals Hannah Hunt en Everlasting Arms best wel zeiknummers... niet helemaal mijn ding. Ik geef er nog een paar keer een slinger aan voordat ik met een cijfertje kom.

VampireWeekend durft eigenwijze keuze te maken, met de overstuurde drums en vervormde vocalen en gitaren. Met wisselend resultaat. In Ya Hey geeft het de song juist het gewenste extraatje. In Diane Young is producer Ariel Rechtshaid. volledig uit de bocht gevlogen, wat het wel tot een bijzonder product maakt, waar wij ons nog lang druk over kunnen maken.

Hoogtepunten:
2. Unbelievers
3. Step
7. Everlasting Arms
8. Finger Back
10. Ya Hey

Zeer geslaagde verdieping:
1. Obvious Bicycle
6. Hannah Hunt
9. Worship You
11. Hudson
12. Young Lion

De minder geslaagde nummers:
4. Diane Young
5. Don't Lie

Ooit mocht Vampire Weekend zich mijn favoriete band noemen, dat was toen Contra net uit was. Nu zijn ze er weer met nieuw werk. Werk waar ik reikhalzend naar uitkeek, waarvoor ik de dagen aftelde en dat ik direct op de releasedag ben gaan halen bij de dichtstbijzijnde muziekwinkel. Nu zijn we alweer dik twee weken verder en is er genoeg tijd over gegaan om met een mening te komen.

Het is een wat zwaarmoediger album geworden, het gaat wat dieper dan de vorige twee platen. Dat zwaard snijdt aan twee kanten. Enerzijds is het een nadeel dat de frisheid en de spontaniteit, een charme die er vooral bij het debuut was, een beetje verdwijnt. Het was de waterval aan onbezonnen vrolijkheid die me daarbij aantrok. Op deze plaat zijn Finger Back en Unbelievers nog nummers van dat kaliber. Enthousiast, springerig en ongeremd vrolijk. Anderzijds heeft deze nieuwe volwassener koers als voordeel dat je nog steeds per luisterbeurt nieuwe dingen ontdekt. Iets wat niet in zo'n grote mate het geval was bij de voorgangers. Het duo Hannah Hunt/Everlasting Arms zijn twee echte groeinummers. Ze klinken wat loom, wat aftastend, maar kunnen me door hun opbouw en flow langzaam maar zeker overtuigen.

Er wordt begonnen met de slechtste track. Obvious Cycle was mijns inziens beter geschrapt. Het cirkelt teveel rond oninteressante motiefjes en mist behoorlijk wat schwung. Maar daarna wordt het dus enkel beter. De twee beste tracks zijn beide krek even goed en waren beide vooruitgeschoven nummers. Diane Young is een waar feest. Enthousiasme, hyperkinetische activiteit, leven, feestgedruis, geluk, vrolijkheid, plezier,... al deze emoties worden in een waterballon gepropt die in je gezicht kapotspat. En dat klinkt geweldig. In Ya Hey ontdekken de mannen van Vampire Weekend wat elektronische snufjes. Het resultaat is briljant. Ik was niet direct fan van dit nummer maar het blijkt toch een van de beste songs van de laatste jaren.

Ik was initieel vertrokken op 4*, maar nu staat hij op 4,5* (groeiplaat, ik zei het al) net zoals de twee voorgangers. Ondertussen vind ik hem al een stuk beter dan Contra. Het is altijd fijn als je verwachtingen uitkomen nadat je erg lang op een plaat gewacht hebt. Want ook al doen ze het op een iets andere manier, ze flikken het toch gewoon weer.

Ik heb het vorige album misschien twee keer geluisterd en daarvan kon alleen Contra me bekoren. Na de megahype rond dit album had ik totaal geen zin om dit album te beluisteren. Enkele nummers heb ik voorbij horen komen. Step vond ik leuk, maar niet fantastisch. Hannah Hunt dat een enorme climax zou moeten zijn vond ik niets.

Vandaag heb ik dit album toch eens opgezet. Ik hoopte op een Intouchables-ervaring. Aan die film was ik namelijk ook met tegenzin begonnen en bleek uiteindelijk erg leuk te zijn.
Eigenlijk vond ik het voor Step allemaal maar 'meh', maar op Step is het refreintje toch erg pakkend en had Vampire Weekend me eindelijk te pakken. Daarna volgde Emily Young waarin ik nog dacht dat mijn vooroordeel van oppervlakkige popmuziek waar gemaakt zou worden, maar toen barstte het los en bleek er qua productie een hele mooie laag onder het album te zitten!

Don't Lie nam me nog mee op een euforische reis, en Hannah Hunt bleek in albumverband inderdaad sterker dan op zichzelf. Na deze nummers weigert het album me weer te pakken, maar blijft het wel leuk.
Hudson doet me een beetje aan Sigur Rós denken en dat vind ik een positieve opmerking.

Een volledige aha-erlebnis heb ik nog niet gehad en het album heeft nog geen nummer als 'Contra' voor me, maar ik denk dat ik dit album wel nog een keer zou kunnen luisteren.

Van sommige artiesten blijf je goed op de hoogte. Je weet dat ze bezig zijn met een nieuw album, hoe het nieuwe album gaat heten en of ze binnenkort gaan touren. Voor mij is Vampire Weekend het tegenovergestelde. Ik weet er niets van en was dan ook verrast toen ik zag dat er een album uit kwam. Wel raar, want ik kan hun debuut album bijna dromen. Hun tweede album is bijna compleet langs me heen gegaan, dus eens kijken of dit album mijn interesse weer wat aan kan wakkeren.

En daar lijkt het in eerste instantie niet op. Ik heb het album in 1 weekend 4 keer geluisterd, om er daarna 2 weken lang niet meer aan te denken. Toen ik zag dat ik al daadwerkelijk een begin had gemaakt met de recensie, toch nog maar een keer geluisterd.
Het klinkt allemaal wel prima, maar nergens wordt het zo bijzonder als het debuut. Dat stond vol met vrolijke en bijzondere liedjes, waarbij ik dit album meer associeer met standaard. Ik moet mezelf dwingen om goed naar de nummers te luisteren, waarbij mijn aandacht nog wel eens wilt verslappen. Soms zit er een leuk stukje in de nummers wat mijn aandacht weer even trekt, maar dit blijft helaas nooit lang hangen. Dit zijn niet echt de dingen waar je naar uit kijkt in een album!

Waar ik in het begin benieuwd was of mijn interesse aangewakkerd kon worden, lijkt het tegenovergestelde waarschijnlijker. Goed debuut, mindere tweede en een nog mindere derde. Ik denk dat ik wel een beetje klaar ben met Vampire Weekend. Prima achtergrond muziekje, maar het zal voor mij geen topper worden.

Oordeel: 3.0 van de 5 sterren

overgenomen van mijn blog: pat-sounds.blogspot.nl

Vampire Weekend maakt het weer waar. Aanstekelijk, zomers en stuwend zijn woorden die bij mij opkomen na het horen van dit derde album van Vampire Weekend. Eerlijk gezegd hoor ik geen gigantisch groot verschil met de eerdere albums, maar in het geval van Vampire Weekend vind ik dat geen probleem. Zolang zij perfecte, melodieuze popnummers als Step en het uitmuntend opgebouwde Hannah Hunt produceren, heb ik in ieder geval weinig te klagen.

Vampire Weekend, de band die leuke liedjes maakt. En dan Ya Hey. Ya Hey is niet leuk, het is wellicht de sterkste single van het jaar! Een van de interessantste nummers van de laatste jaren alleszins. Een plotse toevalsklassieker of de verwachte vuist, volgens Modern Vampires of the City mogelijk allebei, misschien iets daartussen, maar vooral niets van die twee.

Maar eerst nog wat bij Ya Hey blijven hangen, ik hang er ondertussen toch al weken (ten nadele van de album airplay). Nog steeds onder de indruk van de woorden en het spel, die grote en kleine subtiliteiten verraden. Het lijkt wel of de sound van Vampire Weekend hier met een paar kwadraten verintensifieert. De bevragende, religieuze toon krijgt met de uiterst soepele, melodieuze zang en speelse stemsamples het juiste tegengewicht, waarin zelfs die licht onnozele titel meeweegt. Gezond verstand vereist een gezonde dosis humor natuurlijk. Thematisch en karakteristiek gezien is dit een nummer dat vandaag, en hoogstwaarschijnlijk ook de komende jaren, veel kan betekenen. Ya Hey doet ertoe. De frisse uitwerking zorgt alvast dat het zolang kan meegaan, met een niet al te conventionele opbouw en tegelijk een aantal duidelijke elementen die de song sturen. Er valt veel uit dit nummer te halen. Of niet. En verrast je nog na meermaals luisteren. Of niet. Maar dan blijft het nog steeds een leuk liedje, toch?

Nog voor Ya Hey imponeerde de dubbele single Step / Diane Young ook al, twee nummers die elk op verschillende wijze ergens tussen die leuke liedjes van hen en de wellicht sterkste single van het jaar zitten. Step, een midtempo popnummer dat leunt op een mooie inkleuring en enkele krachtige oneliners, en Diane Young, een heerlijk schommelende brutale song met een al even dubbelzinnige titel als Ya Hey. De drie singles tonen een extra dimensie die ik niet direct in Vampire Weekend had gezien.

Die heilige drievuldigheid springt in Modern Vampires of the City dan ook duidelijk het meest in het oog. Geen volledige vuist dus, al doet Vampire Weekend evenmin aan toevalstreffers. Sterke melodieën en een luchtige benadering lopen als een rode draad doorheen het ganse songmateriaal, terwijl het album tevens plaats laat voor wat welgekomen sereniteit. Een verrassend mooie toevoeging dus, op die leuke liedjes van hen.

Modern Vampires of the City lijkt op het eerste gehoor een album vol simpele, maar lekkere muziek. Prettig om naar te luisteren, vrij aanstekelijk en over het algemeen behoorlijk vrolijk. Dat alleen is in principe al genoeg om mij tevreden te stellen. Dit album is echter een stuk meer dan 'gewoon' een lekker stukje muziek.

Vampire Weekend is een creatieve band en hoewel het op het eerste gehoor misschien niet opvalt hebben de heren ook heel veel creativiteit in hun songs gestopt. Dat is onder andere terug te vinden in de onconventionele instrumentatie, de stemvervormingen (inclusief galm en achtergrondkoortjes), de tempowisselingen, de verschillende muziek- en zangstijlen en de even bijzondere als bizarre teksten. Om maar even aan te geven dat dit album stukken beter in elkaar zit dan je zou denken. Dit album is muzikaal erg fraai aangekleed en heeft daardoor ook voor de kritische luisteraar genoeg interessants te bieden.

Sowieso is Modern Vampires of the City een interessant en afwisselend album. Afwisseling die door de toegevoegde creativiteit alleen nog maar verder wordt geaccentueerd. De meeste nummers van dit album zijn vlot en aanstekelijk. De weinige rustigere songs staan niet alleen in contrast met de rest van het album, maar zeker ook met elkaar. Obvious Bicycle klinkt erg luchtig, terwijl Hannah Hunt zo traag is dat het haast nergens mee te vergelijken valt. Dan is er ook nog Hudson dat met zijn Woodkid-achtige bombast al helemaal als buitenbeentje kan worden beschouwd.
Ook de meer uptempo nummers moeten zeker niet over een kam geschoren worden. Het gejaagde Finger Back, het funky Everlasting Arms en het agressieve Diane Young hebben ieder een duidelijk eigen stempel.
Daarnaast is er nog Ya Hey dat zelfs zonder de rare stemvervorming al een bijzonder popnummer is met een geheel eigen karakter. De vreemde structuur, de opvallende melodielijnen, het bijzondere refrein, de achtergrondkoortjes, de onverwachte rustmomenten, de gesproken bridge en natuurlijk de vreemde tekst maken Ya Hey tot een topsong, niet te vergelijken met welk ander nummer dan ook.

Ondanks alle pogingen van de band om dit album bijzonder te maken en boven het maaiveld uit te laten uitsteken, beschouw ik dit album toch eerder als lekker achtergrondplaatje dan als muzikaal-creatief wonder. Al die creativiteit maakt dit album niettemin bijzonder, maar ik wil het ook niet groter maken dan het is. Modern Vampires of the City lijkt allereerst bedoeld als een aangenaam en toegankelijk zomers album en dat is het ook zeker geworden. Dat is ook hetgene dat ik als eerste hoor en dat me aanspreekt. Dat Vampire Weekend hun creatieve ei kwijt wil is niet meer dan een mooie bijkomstigheid en maakt het album gelukkig alleen nog maar beter. Een mooie bonus voor de mensen die meer willen dan een verzameling aanstekelijke popsongs, maar geen belemmering voor mensen die daar geen behoefte aan hebben.

Voordat je je vinger van de playknop van de speler kan halen, zit je al midden in de melancholie van 'Obvious Bicycle':
'Morning’s come/ you watch the red sunrise/ the early day still flickers in your eyes/ oh, you ought to spare your face the razor/ because no one’s gonna spare the time for you.'

Drama, maar geen stroperig drama. Weltschmerz gekanaliseerd in een doelgericht, compact popliedje. Het tempo zit er sowieso goed in op deze plaat. Voordat je het weet zijn we alweer twaalf scherpe, aanstekelijke popliedjes verder. Niet alle nummers zullen iedereen kunnen bekoren, maar echte missers heb ik niet kunnen vinden. De achteloosheid waarmee de liedjes worden opgediend is op zich al indrukwekkend. De gemiddelde band mag al tevreden zijn als ze willekeurig welke drie van deze liedjes op één plaat kunnen krijgen.

Het is bijna de antithese van het 'moeilijke derde'-complex die gehypte bandjes als Vampire Weekend traditioneel krijgen aangewreven. De stijl van de band is niet wezenlijk veranderd sinds ze in 2008 zich aan de wereld presenteerden, hooguit is de band iets gelikter geworden, zich meer bewust van de sonische mogelijkheden, subtieler sturend op de kleine details. Het geluid waar ze beroemd meer werden, gitaarpop met ruimte voor wereld- en dansmuziek, is op zich ook breed genoeg dat ze erop door kunnen variëren zonder eentonig te worden, en er geen reden is om geforceerd nieuwe richtingen in te slaan.

Dus doen ze hier 'gewoon' waar ze goed in zijn: fijne, intelligente, licht eclectische popliedjes opnemen die in je hoofd blijven plakken, een festivalpubliek kunnen laten kolken en beluisterd over de koptelefoon regelmatig tot nadenken stemmen. Ze bewijzen daarmee zonder zichtbare moeite, zonder rare fratsen, dat ze iets te zoeken hebben in het pantheon der grote bands, gewoon door een van de leukste platen van de afgelopen tijd te maken. Het klinkt voor de hand liggend, maar in feite is het heel bijzonder en zeldzaam. En in dit geval is het ook romantisch, aanstekelijk, onweerstaanbaar, spiritueel, een beetje duister, enigmatisch en ontroerend.

Ik geloof dat ik Contra ooit eens geprobeerd heb op de luisterpaal. Ik vond het eigenlijk niks, dus ik heb verder nooit wat van de band geluisterd, laat staan gekocht. Het ontbrak me verder aan veel goede albums uit dit jaar, dus ik ging me nog maar eens wagen aan Vampire Weekend. Modern Vampires... werd immers goed gewaardeerd.

Al met al denk ik dat ik mijn mening goed samenvat als ik zeg dat ik Vampire Weekend "een leuk bandje" vind. Ik bouw er niet echt een band mee op, het raakt me niet echt, maar het is allemaal best leuk. Het luistert lekker weg, maar het is ook zeker niet te poppy. Ik zet hem vast nog wel eens een keertje op.

'Modern Vampires of the City' is sinds de release langzaamaan uitgegroeid tot misschien wel mijn favoriete album van Vampire Weekend en 'Ya Hey' is wat mij betreft in ieder geval het beste lied dat de band ooit opnam.

Dit is inderdaad een groeiplaat, wat je niet zo snel zou verwachten bij een popplaat die al in eerste instantie een aantal leuke liedjes herbergt. Maar des te vaker je de plaat draait, des te beter worden verschillende nummers. Er openbaren zich een aantal geheimen en sommige deuntjes blijven op een prettige wijze in je hoofd hangen.

Zo is daar op side A de fraaie opener Obvious Bicycle, het lekkere ritme van Unbelievers, het mooie en tegelijkertijd leuke Step & het snelle Diane Young: baby, baby, right on time!
Op side B ligt het tempo gemiddeld wat hoger, wat gelijk ingezet wordt door één van de beste nummers: Everlasting Arms, waarbij ik moet denken aan het (Afrikaanse) album Graceland van Paul Simon. Vol gas en toch gelijk wat dromerig klinkt Worship You. Eén van de prijsnummers is het fraaie Ya Hey. Praktisch slotnummer Hudson is heel mooi, met zelfs koor en orkest.

Tot slot: wat een fraai artwork! De poster van de LP hoes gaat in een lijstje. Alles bij elkaar een zeer geslaagde plaat van Vampire Weekend.

Een jaar na de uitgave van dit album ben ik nog altijd onder de indruk van deze plaat. Zelden heb ik een album zo vaak, zo lang kunnen luisteren. Vampire Weekend vindt hier een perfecte balans in hun songs tussen experimenteel en catchy, tussen origineel en bekend, tussen gevat en serieus, kritisch en lollig en ga zo maar door. Ik geef alleen de 5* op basis van gevoel, perfectie zit tussen de oren en hier ervaar ik het naar mijn idee. Een album dat de tand des tijds zal ontstaan en mij over jaren nog steeds zal verbazen. De liedjes zijn heerlijk gevarieerd, soms net een beetje moeilijk doen (finger back, ya hey) en toch ook makkelijk mee te zingen (step, obvious bicycle) sommige nummers barsten van de energie (unbelievers, diane young) waar anderen juist de gevoelige snaar raken (hannah hunt). De gevoelsmatige 5* komen misschien wel door de periode in mijn leven waar ik Modern Vampires voor het eerst hoorde. Alleen reizend in Azië. Dat is ook een deel van muziekbeleving, het is nooit geheel objectief. Het gekke is dat ik na Vampire Weekend geen grote muzikale liefdes meer heb beleefd. Het lijkt wel of een geen echte toppers meer uitkomen de laatste tijd. Of ben ik soms oud aan het worden? Hoe dan ook, volle mep voor deze Modern Vampires of the City. Baby, baby, baby, baby right on time!