Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Dit album staat altijd maar een beetje in de schaduw van de voorganger New Gold Dream, maar het is zeker ook zeer de moeite waard. Waterfront, Speed Your Love To Me en Up On The Catwalk waren geweldige singles. Verdere favorieten: The Kick Inside Of Me, C-Moon Cry Like A Baby en de Lou Reed-cover Street Hassle.

4,0*! Alhoewel het beste nummer van de Simple Minds ooit (Waterfront) op dit album staat.

Uit de tijd dat ze nog goed waren. In de Volkskrant magazine van deze week staat een leuk artikel over Simple Minds over de vraag waar het mis is gegaan met de Simple Minds. Dat heb ik me ook altijd afgevraagd. Op de top van hun roem werden ze altijd in 1 adem genoemd met U2, maar na "Dont you forget about me" ging het commercieel misschien wel goed, maar artistiek werd het een stuk minder.

"Don't you" vind ik één van de mindere nummers. Alhoewel ik de uitvoering gisteren (met felle gitaar) best aardig vond.

Don't you, vond ik gisteren het hoogtepunt, wellicht samen met Ghostdancing/Gloria en mijn persoonlijke favoriet Waterfront.

De vier nummers tijdens de toegift waren sowieso erg goed.

Waterfront is ook mijn persoonlijke favoriet. De afsluiting was erg goed. Terwijl ik ergens gelezen had dat ze het optreden hadden afgerammeld om in Amsterdam te kunnen gaan stappen. Ikzelf heb hier niets van gemerkt.

Maar wat ís er dan misgegaan? Ik geloof dat Jimm Kerr vlak na de opnames van Sparkle In The Rain zijn hart verloor aan Chrissie Hynde. In 1985 trouwen ze. Ook The Pretenders hebben sindsdien geen fatsoenlijke plaat meer gemaakt. Rara?

Elkaar muzikaal opgepeuzeld ?

Het begin van de grote doorbraak van de Minds. De bijzondere sound heeft inderdaad plaats moeten maken voor een soort u2-achtig geluid, maar slecht vind ik deze cd zeker niet. Waterfront is een ware topper.

Dit is mijn absolute favoriete Simple Minds album!!! En een van mijn favoriete platen ever!!!

Enne, dat ik "C'Moon, Cry Like A Baby" fantastisch vind, zullen jullie, gezien mijn nickname, wel begrijpen!

Er staat zovéél moois op dat album:
- Up On The Catwalk !
- The Kick Inside Of Me!
- C'Moon Cry Like A Baby!!
- White Hot Day!!!!
- Book Of Brilliant things!!

Ach... we gaan toch niet weer starten he "waar is het mis gegaan"... ze hebben na Sparkle heus nog enkele UITSTEKENDE platen gemaakt hoor;
- Once Upon A Time!!! (1985)
- Steet Fighting Years!!! (1989)

"Real Life" (1991), was iets minder, met héle knappe songs, maar ook enkele wegwerp songs, "Good News From The Next World", vind ik (als fan!) dan weer archislecht, te veel: een wannabe AOR en FM-rockplaatje voor mij. Met Néapolis (1998) haalden ze Pete Walsh binnen voor de productie, die ook New Gold Dream(!!) gedaan had. Néapolis was een terugkeer naar de electronica. Géén slechte plaat, maar helaas een commericIële flop.

Maar het ergste is dat Simple Minds beste plaat sinds "New Gold Dream" en "Sparkle In The Rain", haast nooit bestond: "Our Secrets Are The Same", geschreven in 1999 maar door de platenfirma niet commercieel genoeg bevonden, en uiteindelijk pas verschenen in de box set "Silver Box" in 2004.

"Néon Lights" uit 2001 was een halfgeslaagd coveralbum, en met "Cry" in 2002 maakten de schotten opnieuw een goede plaat, die helaas amper gepromoot wordt. Maar nu, 2005, met "Black & White 050505" zou het wel eens DE grote terugkeer naar het gotere publiek dat hem wat kwijtgeraak is, kunnen zijn... met al 8 van de 9 nieuwe nummers gehoord te hebben denk ik dat deze plaat hen weer plaats waar ze thuishoren: bij de groten!

Ik vind dit ook de beste Simple Minds plaat! Vandaar mijn 4,5* Om opgepept te worden voor tentamens op de uni draaide ik vaak 'Up on a Catwalk' en 'Speed your Love to Me'. Dat gaf mij altijd een kick.

Way to go Dynamo

Ik hoop dat ze weer een goede plaat maken, maar het zal nooit meer worden wat het was. Toen was Simple Minds stem van een generatie en van een tijd, nu is het een band die probeert bij de tijd te blijven. Na deze - geweldige - cd was het creatieve hoogtepunt achter de rug, al ga je op je kop staan c-moon

Je haalt de woorden uit mijn mond lebowski. Ik snap dan ook veel mensen niet die koste wat kost al hun platen kopen. Dat overkomt mij zo vaak, dat je muzikale helden van hun voetstuk vallen. Nou ja, pech gehad, dan zoek je gewoon wat nieuws. En het leuke van muziek is dat je dat dan ook weer makkelijk vindt.

Lebowski, ik ga slechts een heel beetje met je akkoord. Feiten zijn feiten. Feiten zijn ook dat ze nog hele goede platen gemaakt hebben maar geen kat die ze kocht...

Ik ben zelfs zeker mocht OUR SECRETS ARE THE SAME een echte release gekend hebben in 1999 dat het tij toen al gekeerd was...

In elk geval: op mijn kop ga ik nog niet staan hoor )

Enne.. met BLACK & WHITE 050505 gaat er toch wel wat gaan gebeuren denk ik

Een CD die voor mij erg kenmerkend is voor de jaren '80. De energie spettert er vanaf bij de eerste 4 nummers.
Street hassle is fascinerend en C moon hoort ook bij het beste dat Simple Minds gemaakt heeft.

Ik vond/vind deze beter dan New Gold Dream, dat ik iets te gepolijst vind. Al is dat wellicht juist wel kenmerkend voor Simple Minds. Sparkel in the rain zit inderdaad wat meer tegen de U2-sound aan.

En ik weet, het is bijna een cliché, maar na dit album vond ik het bergafwaarts gaan.

Even een berichtje van anderhalf jaar terug quoten. Dat verhaal heb ik toen ook gelezen, maar ik vond het inhoudelijk wat teleurstellen eigenlijk, het ging nergens over voor mijn gevoel.

De mening over het bergafwaarts gaan deel ik ten dele... hierna maakten de Simple minds nog...
- zeer goed: Street fighting years
- goed: Real life
- redelijk: Once upon a time
- slecht: Good news from the next world
- zeer slecht: Cry
Dat lijstje is toch niet geheel chronologisch... En Black and white 050505 klonk na een eerste luisterbeurt al knap hoopgevend.

Nu dan Sparkle in the rain. Ook zeer goed (en daarmee voor mij op één lijn met New gold dream en Street fighting years, maar nog nipt achter de echte favoriet, Empires and dance). Voor mij een van de meest curieuze gevallen waarin het geheel meer is dan de som der delen ('t is immers niet echt een conceptalbum ofzo). Het zal de relatieve uniciteit van het album in mijn collectie wel zijn... persoonlijk favoriete nummers: East at Easter, C-moon cry like a baby, The kick inside of me (dat de beste nummers meer naar het eind zitten helpt trouwens ook altijd wel aan een goede beoordeling). 4*

Heb dat artikel ook gelezen en eens goed gelachen. Waar blijven de heren journalisten het verzinnen.

Maar: feit is, en ook Jim Kerr geeft dat bv. toe, na Street Fighting Years, leek toch een beetje de spirit eruit te zijn.. Ook al maakten ze nog zeer knappe songs, het zou duren tot het aanvankelijk in 1999 opgenomen "Our Secrets Are The Same" voor ze écht weer op de proppen kwamen met een baanbrekend album..

In de boordeling van Cassartelli over de albums kan ik me deels vinden, deels ook niet, hier de aangevulde discografie "post Sparkle" en in juiste volgorde, met mijn commentaar dan:
- Once Upon A TIme: 1985 - goed
- Live In The City Of Light: goed
- Street Fighting Years: 1989: meesterwerkje!!!
- Real Life: 1991: zeer middelmatig, al bevat het album ook enkele heel knappe songs
- Good News For The Next World: 1995: pijnlijk slecht, ik noem het altijd "bad news"
- Néapolis: 1998: goed
- Our Secrets Are The Same: 1999/2003/2004*: meesterlijk!!
- Neon Lights: 2000: heel erg pijnlijk en heel erg slechte covers
- Cry: 2002: goed
- Black & White 050505: fantastisch gewoon...

Toelichting: Our Secrets.. Werd nooit echt als onafhankelijk album uitgebracht, wel uiteindelijk in 2004 in de "Silver Box" boxset (bedoeld voor release in '99 met tweede poging in '03). Dus wat mijn bescheiden oordeel betreft voor SM post "sparkle":

Middelmatige platen: Real Life
Goede platen: Once Upon A Time, Néapolis, Cry
Zeer Goede platen: Street Fighting Years, Our Secrets Are The Same, Black & White 050505

Absolute misstappen: Good News For The Next World, Neon Lights..


Ik ga straks nog eens naar Sparkle In The Rain luisteren, denk ik

Mag 'Steve Lillywhite' aan de hoogste boom gehangen worden?;Wat heeft deze producer er een wanboel van gemaakt.Overgeproduceerd noem ik dat,terwijl de liedjes ansich heel erg sterk zijn,verzuipen ze in een galm van bombast.

Wat me ook opvalt is dat 'Jim Kerr' tijdens de daaropvolgende tournee van een verlegen manneke veranderde in een karikatuur van 'Bono'.

Het begin van het artistieke verval.

Deze plaat brengt altijd het zomer gevoel in me los echt de perfecte vakantie plaat voor onderweg of op het strand.

4,5!

Wederom een briljante plaat van the simple minds.. misschien iets minder dan new gold dream, maar het scheelt eigenlijk maar een fractie.
Het openingsnummer up on the catwalk is meteen al een meesterlijke tune! En weer zo upbeat en verfrissend, als je treurig wordt van deze muziek moet je echt richting riagg volgens mij, al ben dan niet meer te helpen
Book of Brilliant things is zoals de titel al suggereert BRILJANT!!
Waterfront is natuurlijk een kraker en White hot day en east of easter ook onder het beste van the SM. Iedereen die de jaren 80 of popmuziek in zijn algemeen een warm hart toedraagt is eigenlijk verplicht deze plaat in zijn kast te hebben staan, naast new gold dream natuurlijk..

knap album van de simple minds vooral nummers als waterfront up on the catwalk zijn juweeltjes

Uitstekende plaat, compleet anders dan z'n voorganger. Dit is bombastische stadionrock van de hoogste plank.
"Speed Your Love To Me" vind ik één van de meeste bevlogen, passievolle Simple Minds nummers ooit.

En wederom persen ze er een BRILJANTE instrumental uit ("Shake Off The Ghosts"), die zich kan meten met "Theme for Great Cities".
B-kant "A Brass Band In African Chimes" is een vervolg hierop en is ook erg de moeite waard.

4,5*

De meningen zijn altijd al verdeeld geweest over deze plaat. Briljant of overgeproduceerde bombast?
Volgens mij allebei! Bombast is als slagroom. Eerst erg lekker, maar als je er teveel van krijgt staat het tegen.
Dat is een beetje mijn gevoel over enkele nummers op deze plaat. Misschien meer aan Lilywhite te wijten dan aan de Minds zelf.
Toch staan hier enkele parels op: Upon the Catwalk (had zo op New Gold Dream kunnen staan), White Hot Day (had op Sons/Sister kunnen staan), C Moon (beetje U2, maar erg genietbaar) en Street Hassle (vindt deze beter dan het orgineel van Lou Reed, ze kunnen dus wel covers goed vertolken!).

Prem, hoe kom je er nou in hemelsnaam bij om Up on the Catwalk aan New Gold Dream te linken. Het is inderdaad een wereldnummer maar de overigens heerlijke agressiviteit past toch helemaal niet op het dromerige NGD?

NGD is inderdaad dromeriger, maar wat dacht je van het titelnummer NGD zelf. Dat is toch ook een vrij heftig nummer. En Colours Fly and Catherine Wheel is ook behoorlijk funky.
Wat ik bedoel is de opbouw van Upon the Catwalk. Het intro, de opbouw naar de climax van het nummer. Het is mijn inziens een opbouw die te vergelijken is met Hunter and the Hunted.

Ik ben het wel met je eens Premonition, het openingsnummer is erg verwant aan het werk op NGD! En doet er ook zeker niet voor onder
Sterker, ik vind het gros op deze plaat eigenlijk wel even sterk als NGD! Voor mij begon de echte stadionrock ook pas met Once Upon.. dit vind ik nog een prachtige zweverige Simple Minds plaat om op te zetten en gelijk een goed humeur te hebben de rest van de dag Book Of Brilliant Things hoort zeker tot de beste nummers die ze ooit hebben gemaakt
5***** wat mij betreft.

Ik kom er iets op terug wat betreft vergelijking met NGD.. alhoewel er nummers op staan die zich daar mee kunnen meten, staan er ook wat matiger nummers op. Vooral het nummer "C" Moon vind ik een flink stuk minder (sorry c-moon ).
Een 4.5* derhalve.

nu heb je wel op mijn ziel getrapt hoor!

LOL

nee hoor... ieder zijn mening he

De laatste echt goede plaat die de Simple Minds hebben uitgebracht (heb Black & White wel nog niet gehoord) in mijn ogen. Zeer bombastisch, maar tegelijk ook creatief. (Bij once upon a time hebben ze het creatieve achter wege gelaten) Book of brilliant things behoort tot mijn top10 Simple Minds songs, samen met Waterfront. De rest van de nummers zijn ook van zeer hoge kwaliteit, het enige minpuntje vind ik East at Easter.
Vier en een halve ster voor Sparkle In The Rain!