Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Dit is mijn absolute favoriete Simple Minds album!!! En een van mijn favoriete platen ever!!!

Enne, dat ik "C'Moon, Cry Like A Baby" fantastisch vind, zullen jullie, gezien mijn nickname, wel begrijpen!

Er staat zovéél moois op dat album:
- Up On The Catwalk !
- The Kick Inside Of Me!
- C'Moon Cry Like A Baby!!
- White Hot Day!!!!
- Book Of Brilliant things!!

Ach... we gaan toch niet weer starten he "waar is het mis gegaan"... ze hebben na Sparkle heus nog enkele UITSTEKENDE platen gemaakt hoor;
- Once Upon A Time!!! (1985)
- Steet Fighting Years!!! (1989)

"Real Life" (1991), was iets minder, met héle knappe songs, maar ook enkele wegwerp songs, "Good News From The Next World", vind ik (als fan!) dan weer archislecht, te veel: een wannabe AOR en FM-rockplaatje voor mij. Met Néapolis (1998) haalden ze Pete Walsh binnen voor de productie, die ook New Gold Dream(!!) gedaan had. Néapolis was een terugkeer naar de electronica. Géén slechte plaat, maar helaas een commericIële flop.

Maar het ergste is dat Simple Minds beste plaat sinds "New Gold Dream" en "Sparkle In The Rain", haast nooit bestond: "Our Secrets Are The Same", geschreven in 1999 maar door de platenfirma niet commercieel genoeg bevonden, en uiteindelijk pas verschenen in de box set "Silver Box" in 2004.

"Néon Lights" uit 2001 was een halfgeslaagd coveralbum, en met "Cry" in 2002 maakten de schotten opnieuw een goede plaat, die helaas amper gepromoot wordt. Maar nu, 2005, met "Black & White 050505" zou het wel eens DE grote terugkeer naar het gotere publiek dat hem wat kwijtgeraak is, kunnen zijn... met al 8 van de 9 nieuwe nummers gehoord te hebben denk ik dat deze plaat hen weer plaats waar ze thuishoren: bij de groten!

In de goede oude tijd was dit muziek die je MOEST hebben en ik heb dus uiteraard altijd enorm van hun muziek gehouden (ouder werk , niet de jongere werken) Ik herinner me nog een openlucht festival in Zonhoven (geen idee wat de naam was) met presentatie door een piepjonge Marcel Vantilt waar de Simple Minds ook optraden dacht ik (Of was het Echo & the Bunnymen en draaide ze Simple Minds in een tent s'avonds. Te lang geleden) In ieder geval vind ik het nummer "Speed your love" er hier ongelooflijk uitspringt. Dat gedreven ritme met die koebel bij de drums is iets waar ik nooit stil bij kan blijven zitten. Als tweede vind ik "Upon The catwalk" een waardige opvolger. Alleen al om die schitterende drum en dat ongelofelijk kerkorgeltje. En als derde favoriet "The kick Inside of Me" dat dus inderdaad erg aanleunt bij U2. Zeker het begin van de song. Enigste verschil met U is Jim's stemgeluid. Een plaat om te koesteren in mijn geval !!!!!

New Gold Dream was een droom met veel verwachtingen.
Bij Sparkle In The Rain zijn de verwachtingen uit gekomen, en klinkt waarschijnlijk daardoor directer.
Simple Minds is meer dan het zoveelste postpunk bandje.
Klaar om de wereld te veroveren en plaats te nemen langs de jongens van Duran Duran als modellen de catwalk passeren.
Het leven vol glamour en glitter lacht ze toe; zoals Henny Vrienten en Herman Brood het ooit verwoorden; als je wint, heb je vrienden.
Sparkle In The Rain richt zich duidelijker op een groter publiek, Simple Minds zijn er klaar voor om de grote overstap naar de Verenigde Staten te maken.
Iets wat later met Don’t You als titelnummer van de tienerfilm The Breakfast Club daadwerkelijk zal gebeuren.
De idealen worden echter nu al voorzichtig terzijde geschoven.
Grote gebaar maakt plaats voor het grote geld.
Op de een of andere manier stoor ik mij hier niet zozeer aan.
Voor mij behoren nummers als Up On The Catwalk, Speed Your Love To Me, East At EAster en vooral Waterfront tot hun beste songs.
Waterfront is zelfs mijn persoonlijke favoriet.
Vanaf de bastonen in het intro heb ik zin om blootvoets de opkomende vloedgolven van een woeste zee te trotseren.
Ik voel mij eventjes boven het aardse bestaan uitstijgen.
Waterfront is de drug die je oppermachtig laat voelen.
Het moment waarop vroeger de dansvloer mijn persoonlijke bezit werd.
Als koning Midas verandert de vloer in gouden tegels.
Daar had ik geen Michael Jackson met Billie Jean voor nodig.
Jim Kerr leidde mij ook de juiste weg op; ook al was deze belegd met commercieel verworven muntstukken.
Ik zou hem volgen.
Sparkle In The Rain is een logisch vervolg op New Gold Dream.
Het harde werken wordt beloond; tijd om te oogsten.

Iets te bombastisch voor mijn smaak,vooral na het briljante,veel ingetogener New gold dream maar toch moet ik vaststellen (na onlangs weer eens opgezet te hebben) dat hier enkele geweldige nummers opstaan.Waterfront,Book of brilliant things,Up on the catwalk,The kick inside of me en Speed your love to me behoren tot het beste wat de Simple minds gemaakt hebben (al is dat wel een grote lijst) en tillen Sparkle in the rain naar hoger niveau als in mijn herinnering.

Recensie van de reissue op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Simple Minds - Sparkle In The Rain, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In 1984 rekende ik de Schotse band Simple Minds tot mijn favoriete bands. De band had aan het eind van de jaren 70 en begin van de jaren 80 met Real To Real Cacophony en Empires And Dance twee zwaar onderschatte maar baanbrekende platen afgeleverd en had vervolgens in 1982 met New Gold Dream (81-82-83-84) haar voorlopige meesterwerk afgeleverd.

New Gold Dream behoort inmiddels tot de erkende klassiekers uit de jaren 80 en was voor de Simple Minds de start van een zeer succesvolle carrière. In artistiek opzicht zou de band slechts een paar jaar na New Gold Dream echter aan grootheidswaanzin ten onder gaan.

Het in 1985 verschenen Once Upon A Time koos schaamteloos voor de commercie en ondanks het feit dat het zeker geen slechte plaat was, was de magie grotendeels verdwenen. Na Once Upon A Time zou Simple Minds meer dan 20 jaar geen echt goede plaat meer maken en pas op haar laatste twee platen lijkt de band weer iets van haar oude glans te hebben teruggevonden.

Tussen New Gold Dream en Once Upon A Time verscheen in 1984 echter ook nog Sparkle In The Rain en dat is een plaat die inmiddels wat tussen wal en schip is gevallen. Sparkle In The Rain kreeg zeker niet de cultstatus die New Gold Dream nog wel kreeg en bleef in commercieel opzicht ver achter bij Once Upon A Time, waarmee de band ook in de Verenigde Staten voet aan de grond kreeg.

Het is echter doodzonde om Sparkle In The Rain te vergeten want het is absoluut één van de betere platen van de Schotse band en wat mij betreft zelfs een plaat die niet zo gek veel onder doet voor New Gold Dream.

Op Sparkle In The Rain kiest Simple Minds definitief voor het zwaar aangezette geluid dat ook op enkele eerdere platen van de band al dominant aanwezig was. Op Sparkle In The Rain domineren zware baslijnen en inmiddels met de jaren 80 verbonden beukende drums. Hierbij komen de breed uitwaaiende gitaarlijnen van Charlie Burchill en de al even vol klinkende keyboards van Michael MacNeill. De gepassioneerde vocalen van Jim Kerr en de zwaar aangezette productie van Steve Lillywhite doen de rest.

Sparkle In The Rain is een groots klinkende plaat, maar het zijn nog geen holle frasen waarmee de band probeert te imponeren. Simple Minds klinkt op Sparkle In The Rain buitengewoon energiek en gedreven en zet een geluid neer dat als een stoomtrein over je heen walst. Dat hoor je heel duidelijk in de bekendere songs van de plaat als Up On The Catwalk, Speed Your Love To Me en natuurlijk Waterfront, maar ook de songs van de plaat die niet als singles werden uitgebracht komen aan als de spreekwoordelijke mokerslag.

Het groots aandoende en zwaar aangezette geluid van Sparkle In The Rain is voor een belangrijk deel verbonden met de muziek uit de jaren 80, maar misschien nog wel meer dan New Gold Dream heeft Sparkle In The Rain de tand des tijd uitstekend doorstaan. Op Sparkle In The Rain steekt de band in een grootse vorm en verrast het met een indrukwekkende serie songs, waartussen de Lou Reed klassieker Street Hassle niet misstaat.

Waar ik me bij beluistering van New Gold Dreams nu wel eens stoor aan de overdaad aan galm, ben ik verrast door het heldere geluid van Sparkle In The Rain. Op de stevige basis van de ritmesectie zweven de synths van Mick MacNeill prachtig om de soms subtiele en soms zwaar aangezette gitaarlijnen van Charlie Burchill heen en waar ik destijds op het podium nog wel eens moeite had met de zang van Jim Kerr overtuigt hij op deze plaat volop.

Sparkle In The Rain is de afgelopen decennia zoals gezegd wat uit beeld verdwenen en ook bij mij kreeg de plaat de afgelopen decennia nauwelijks een kans. Inmiddels heb ik Sparkle In The Rain echter volledig herontdekt. Hierbij ben ik natuurlijk geholpen door een buitengewoon fraaie reissue. Deze verschijnt in meerdere versies en bevat in de meest luxe versie ook alternatieve mixen en live-opnamen. Allemaal prachtig, maar zoals zo vaak in mijn geval is het opgepoetste origineel me het meest dierbaar.

Simple Minds staat met New Gold Dream in de geschiedenisboeken en maakte recent weer twee aardige platen, maar voor het volledige verhaal van de grandeur van de band mag Sparkle In The Rain zeker niet ontbreken. Erwin Zijleman

Abominabele geluidskwaliteit t.o.v. New Gold Dream.
Ook qua songs een stuk minder.

Sparkle in the Rain klinkt met momenten als een U2-album, maar dan met de stem van Jim Kerr. Dat producer Steve Lillywhite meewerkte aan Boy, October en War zal er ook wel mee te maken hebben.

Het album is vrij dynamisch en maakt een sterk album zonder echte vullertjes of de grote pophits zoals Don't you. Simple Minds heeft ook genoeg vervelende muziek gemaakt, maar klinkt hier alvast als een stevige stadion-band.

Was een rauwer vervolg op NGD dat meer aansluit op hun live-optredens.
Maar stuk voor stuk ijzersterke nummers.

Wat Queebus zegt, dat had ik bij enkele nummers aanvankelijk ook: De productie wil nog
weleens schel klinken, wat je bij New Gold Dream niet had. Maar de nummers zijn zo
goed en sfeervol, terwijl ermee eigenlijk juist het accent mee gelegd wordt op een zekere
rauwheid zoals je die bij New Gold Dream weer niet hebt. Zoals Erik The Viking dus ook
zegt: Rauwer dan New Gold Dream. De zang van Jim Kerr op dit album ook gedrevener
en bevlogener dan ooit. Voor mij een betoverend album, en het hoogtepunt in het
oeuvre van de band. Met misschien als latere vaststelling dat de klassiekers Up On The
Catwalk en Waterfront, Jim Kerr en de zijnen heeft doen besluiten daarna over te gaan
tot een meer commercieel gerichte en vrij theatrale stadionpop. Kortom: Met New Gold
Dream en deze Sparkle In The Rain, de band op hun hoogtepunt. Daarna ging het
geleidelijk helaas bergafwaarts.

Hoe lang geleden is het dat ik Sparkle In The Rain voor het laatste heb gespeeld? Ik zou het echt niet weten, maar heel lang. Ik moest de plaat eerst grondig reinigen, want de mysterieuze aanslag die oude platen soms hebben, zat op beide eerste nummers van de plaatkanten.

Het effect van 'Up On The Catwalk' was identiek aan mijn indruk van 41 jaar geleden. Bam! Wat een plaatopener. Hiervoor vond ik Simple Minds vrijwel niets en daarna hield het al snel op na de grote hitsingles van 1985. Het moet dus de productie zijn die hierboven zo vaak becommentarieerd wordt. Ik vind het geweldig, althans de eerste vier nummers. Kant 2 luisterde ik sowieso nooit. Vandaag wel en het is veel beter dan mijn herinnering mij vertelde. Vooral 'The Kick Inside Of Me' beviel heel goed.

Hoe slecht ik naar kant 2 gekeken heb destijds, blijkt wel uit het feit dat ik in 2025 pas ontdekte dat 'Street Hassle' gecoverd wordt. Een draak van een plaat van ome Lou overigens, vind ik. Ook hier doet het nummer mij niet veel.

Als geheel een dikke voldoende voor dit album . O, ja, ook mijn exemplaar heeft een DMM sticker.

'New Gold Dream' heb ik niet. Ik zal eens kijken of ik die uit een 2e hands bak kan trekken binnenkort.