Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Het blijft ook een kwestie van smaak natuurlijk. Ik heb iig mijn mening gegeven over deze sound. De songs kom ik later nog eens op terug. Ik zit momenteel nog iets meer in de Sons and Fascination en New Gold Dream mood

Wel erg leuk om the Simple Minds in chronologische volgorde te ontdekken. Ik kende ze vroeger alleen van Dont You en Belfast Child en het was typisch zo'n bandje die je eigenlijk niet goed mocht vinden want ze zouden alleen maar U2 nadoen. Onzin natuurlijk.

Heb je je al gewaagd aan Empires & Dance (1980)? Daarvan ken je vast wel het nummer I Travel. Destijds een vernieuwend album.

Jazeker. Ik ben bezig hun hele oeuvre tot me te nemen in chronologische volgorde, dus die is ook al voorbij gekomen, heerlijke plaat

Ik moet die albums vóór New gold dream ook nodig eens gaan ontdekken . De nummers die ik uit die periode ken via de verzamelaar Glittering prize vind ik namelijk prima!

Meesterwerk, hun beste na New Gold Dream en op dezelfde hoogte als Empires and Dance voor mij.

Iets te bombastisch voor mijn smaak,vooral na het briljante,veel ingetogener New gold dream maar toch moet ik vaststellen (na onlangs weer eens opgezet te hebben) dat hier enkele geweldige nummers opstaan.Waterfront,Book of brilliant things,Up on the catwalk,The kick inside of me en Speed your love to me behoren tot het beste wat de Simple minds gemaakt hebben (al is dat wel een grote lijst) en tillen Sparkle in the rain naar hoger niveau als in mijn herinnering.

Killerplaat. Als je al die verantwoorde troep van de jaren daarvoor niet kent is dit een bombasitisch meesterwerk. Met Up on the Catwalk als orgastisch hoogtepunt. Ken je het werk van daarvoor wel dan mag je dit eigenlijk niet meer mooi vinden. Ik pas daarvoor.

Amen!
Hoogtepunten van Simple Minds en voor mij dé muziek van mijn jeugd.
Zag ze in mrt 84 (Ahoy) voor het eerst net nadat Sparkle In The Rain uit was.
Vooral de live uitvoeringen van die tour zijn brilliant.
Street Hassle klein foutje op de cd, rest blijft tijdloos.

Me too

Ik vond Sparkle in the rain weergaloos. Ik begon net fan te worden werden ze hierna plots aalglad en reten commercieel, altijd eeuwig zonde blijven vinden. Dus afgehaakt.
Maar al hun platen t/m sparkle in the rain zijn om te koesteren.

Na de sterke her-kennismaking met de Simple Minds middels Empires and Dance, heb ik een aantal jaar overgeslagen tot aan dit Sparkle in the Rain. Ik had het idee om wat te melden over de productie en bombast, het wat dichtgesmeerde geluid, maar bij het doornemen van eerdere commentaren, laat ik het maar bij het idee. Dit album luidde een succesvolle periode i.i.g. in voor de Simple Minds. Als ik dit album naast het eerder genoemde leg, weet ik wel dat ik Empires and Dance vaker zal willen draaien, vanwege de eigenzinnigheid in nummers en uitvoering. Bij dit Sparkle in the Rain is het meer; het wel eens lekker voor zo nu en dan gevoel, omdat het geluid bij mij net zoiets is als eten; ik laad het naar binnen om achteraf het signaal te krijgen dat ik 15 minuten geleden eigenlijk al vol zat. Maar goed binnen deze 'bombast' passen nummers als Waterfront natuurlijk als een vis in het water.

Zonder de bombast, die overigens vooral in het kletterende drumwerk zit, zou het album m.i. niet de kracht hebben die het heeft. Een Waterfront zonder die dreunende drums en beukende bas is toch ondenkbaar?

Het is wel de ultieme gehoortest bij Schoonenberg: geven ze je koffie, zetten ze dit nummer op; wie het geluid aan hoort zwellen, zet op tijd z'n koffiekopje weg, zo niet voel je de koffie op je broek. Immers: wie niet horen wil, moet maar voelen

Ultieme beer_moet_uit_winterslaap_komen_muziek Maakt het nog steeds GEEN goede weef

SM hebben het weefgetouw in 1983/84 definitief bij het huisvuil gezet. Dit spinsel is veel meer rok.

Which explains the quantity of the old spinsters here

Dat gezegd hebbend, denk ik geen BR (= broekrok), maar in de Schotse context eerder BBR = Blote Billen Rok a.ka. "kilt"

Bombastisch op de heerlijke wijze.

Zelf wijt Lillywhite zijn dichtgeplamuurde productie aan zijn destijds dichtgeplamuurde neus en de gevolgen daarvan....
Veel getwijfeld of de waardering van dit album een halve en zelfs een hele ster moest zakken, maar laat 'm toch maar op 4* staan. Dat heeft vooral te maken met het gevoel wat Madjack hierboven al aan gaf, een aantal nummers bezorgen mij nog steeds een bepaald extatisch gevoel, dat net als sommige andere genotsmiddelen snel is uitgewerkt. Niet te vaak luisteren en het blijkt toch een fijn album te zijn en te blijven.

Dit is een zeer goed album. Valt niet over te twijfelen. Het album opent meteen goed met 'Up on the catwalk', en naast de hit 'Waterfront' zijn er ook juweeltjes als 'Book of brilliant things', 'East at easter' en 'The kick inside of me/Shake of the ghosts' op te horen. Gewoon een goede voortzetting na hun meesterwerk 'New Gold dream '81,82,83,84'.

Gisteren luisterde ik naar Sister Feelings Call. Vandaag naar Sparkle in the Rain. Het verschil is schrijnend, zeker daar er maar 3 jaar tussen zit.

Van subtiele synthpop naar een bombastische brei.

Zeg van Once upon a Time wat je wilt, maar die vind ik in ieder geval een stuk vakkundiger gemaakt.

De productie van dit album was ruk. Vindt ook Jim Kerr zelf. Het klinkt als tegen elkaar kletterend metaal. De muziek zelf is goed, maar inderdaad een stuk minder subtiel dan New Gold Dream, Sons & Fascination en Sister Feelings Call. Waterfront blijft wel een van de krachtigste songs uit hun euvre en staat live ook altijd als een huis. Niet alles hoeft subtiel te zijn.

Waterfront moet die kletterende en knallende drums ook hebben!!

Eerste studioversie van Waterfront, nog voor de opnames met Lillywhite. Oordeel zelf, hoe groot de invloed is van Lillywhite. Ik zeg, valt voor Waterfront erg mee (of tegen, 't is maar hoe je het bekijkt)

Afgezien van het feit dat het klinkt alsof je afspeelt op My First Sony heeft het wel iets wavistisch in al zijn kaalheid.- beter dan die GGB (gehoorgestoorden bombast) van die lelieblanke snuifneus

Productie? Je moet gewoon naar de songs luisteren, niet zo snobbistisch allemaal met jullie dure apparatuur . Gewoon een lekkere plaat met enkele mindere songs. Staat gewoon in mijn top 5 over 1984. Dat iets je niet aanstaat is gewoon een kwestie van bijkomstigheden en smaak. Ik vind de produktie van de 1e Police plaat ook niet geweldig, maar doet totaal geen afbreuk/verandering van de songs, voor sommigen misschien wel aan de 'prettigheid' van het luisteren er naar. Het boeit mij i.i.g. niet.

De eerste 4 nummers halen voor mij het niveau van New Gold Dream.

Met een S/H-plaatje op je snorfiets lijk jij mij niet de aangewezen persoon om een PinkFloydje (Meddle) te doen in deze discussie

Ik denk dat jij die meer nodig hebt (Snob Heurende), omdat het allemaal zus en zo moet klinken omdat je het waarschijnlijk niet meer goed hoort en de song zelf vergeet (structuur/melodie e.d) en meer met je apparatuur bezig bent.

Ben ik wel met je eens, Leon; 2e kant vind ik wel een stuk minder.

Kant A scoort 5 sterren, kant B 4 sterren.
De productie vind ik wel vet.
Na New Gold Dream zijn bands als Frankie Goes To Hollywood en Duran Duran groot geworden, en het geluid past wel in 1984.

Klopt, het was gewoon in om het zo te doen en het klinkt idd. zo als je zegt. Als die sound iemand zijn ding niet is, prima.

De productie was niet slecht, maar juist erg hip.
Volgens mij was er toen nog weinig kritiek.
Die kwam pas toen ze Don't You uitbrachten als soundtrack bij een zeer commerciele Amerikaanse tienerfilm, en daarmee ook flink scoorden.
Ik heb trouwens ook geen hekel aan dat nummer.
Simple Minds - Real Life (1991) vond ik pas hun eerste inspiratieloze album, waarbij de productie te groot was, om minder geslaagde nummers te camoufleren.