Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Slechterikken zijn intrigerend, dat heeft WPE heel goed gezien. Met slechte dingen doen blijf je op de been in onze slechte wereld. Het is deze spiegel die Sparkle in the Rain ons met slechte nummers laat zien. Ik houd van ze allemaal.

Vraagje voor kenners: is dit een eerste deluxe-box in een reeks of een eenmalig iets?

Nu is er van Simple Minds natuurlijk al het een en ander verschenen in boxvorm ( Simple Minds - Silver Box (2004) en de 5 Themes cd-single boxen ) zoals je weet maar voor zover ik weet worden de komende 2 platen (na deze dus) ook op deze manier uitgebracht, die laatste dan hopelijk met een goed klinkende cd variant van Live in Verona of een gewoon het hele concert op dvd zonder al die tussendoor onzin.

Als dat klopt, is het eigenlijk een vervolg op 5X5. Alleen spijtig dan dat de vorige albums geen live-concert op cd of dvd-materiaal meekregen.
Simple Minds en dvd's, het blijft een triest verhaal. In de reeks Classic Albums ontbreekt nog steeds New Gold Dream. Gewoon te veel om op te noemen.

New Gold Dream is dan weer wel als SACD uitgebracht, tja...

Klopt, maar die SACD is toch gewoon de cd met nog betere geluidskwaliteit en iets langere nummers. Als fan mis ik heel veel op dvd. Een document zoals 'Under A Blood Red Sky' of 'Classic Albums The Joshua Tree' van U2 is toch niet veel gevraagd.

Als fan moet je het inderdaad doen met wat er op YouTube staat. Bovendien is dit slecht van kwaliteit ook. Een prachtig document of concertregistratie is er op een na niet. Ik heb alleen de "Seen The Lights" dvd, inclusief de dvd met alle videclips tot en met Neapolis, dacht ik. Ik heb alleen Celebrate nog niet. Is dat nog wat?

Andere versies/remixen?

Zonder vervelende zang, kletterende bekkens wellicht Karaoke-versie om lang mee te kunnen zingen met maten?

Het gaat om de SACD van NGD, Mju. Wel lezen jongen. Even bij de Pearl langs!

Nee de heren begonnen met te praten over die super-duper release die op Amazon 45 GBP kost, alsof met dit enkele album DMM-vinyl al niet voldoende onheil is aangericht in de westerse wereld.

Ik wil wel bij de Pearl langs, als jij alle fans van dit album meeneemt naar Schoonenberg; krijgen ze (je incl) nog 1 kans om echt te horen

Misschien dat de doktersassistente je nog beter van dienst kan zijn. Bovendien heb Ik geen plaats meer voor nog een gehoorapparaat. Ik heb er al twee!
Enfin... dit is best een goed album van Simple Minds naar mijn bescheiden mening.

'Under A Blood Red Sky' is op dvd verschenen bij de deluxe edition van dat album. En ook 'Classic Albums The Joshua Tree' is op dvd te verkrijgen: http://www.eagle-rock.com/artist/u2/#.VLa3tmt5mK0

Over de SACD van NGD: de versies daarop zijn de versies zoals ze bedoeld waren zonder de tijdsbeperking die vinyl oplegt. Charlie heeft er veel tijd aan besteed in de studio. Op youtube is de versie van 'Somebody Up There Likes You' te horen. Van 'Once Upon A Time' kan je er het titelnummer en 'Come A Long Way' beluisteren.

Voor rkdev: ik heb het over het gemis van dvd-materiaal van Simple Minds. Goed lezen hé

Ik heb liever "Live at T in the Park Kinross Scotland 2014" op blue ray o.i.d. en/of een mooi oud Rock Palast concert 1984 op dvd, ook al waren ze toen al over hun top heen.
Maar 'n SACD of HD versie van dit album en NGD is ook zeer welkom, hoor. De gewone cd's klinken niet zo geweldig.

Recensie van de reissue op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Simple Minds - Sparkle In The Rain, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In 1984 rekende ik de Schotse band Simple Minds tot mijn favoriete bands. De band had aan het eind van de jaren 70 en begin van de jaren 80 met Real To Real Cacophony en Empires And Dance twee zwaar onderschatte maar baanbrekende platen afgeleverd en had vervolgens in 1982 met New Gold Dream (81-82-83-84) haar voorlopige meesterwerk afgeleverd.

New Gold Dream behoort inmiddels tot de erkende klassiekers uit de jaren 80 en was voor de Simple Minds de start van een zeer succesvolle carrière. In artistiek opzicht zou de band slechts een paar jaar na New Gold Dream echter aan grootheidswaanzin ten onder gaan.

Het in 1985 verschenen Once Upon A Time koos schaamteloos voor de commercie en ondanks het feit dat het zeker geen slechte plaat was, was de magie grotendeels verdwenen. Na Once Upon A Time zou Simple Minds meer dan 20 jaar geen echt goede plaat meer maken en pas op haar laatste twee platen lijkt de band weer iets van haar oude glans te hebben teruggevonden.

Tussen New Gold Dream en Once Upon A Time verscheen in 1984 echter ook nog Sparkle In The Rain en dat is een plaat die inmiddels wat tussen wal en schip is gevallen. Sparkle In The Rain kreeg zeker niet de cultstatus die New Gold Dream nog wel kreeg en bleef in commercieel opzicht ver achter bij Once Upon A Time, waarmee de band ook in de Verenigde Staten voet aan de grond kreeg.

Het is echter doodzonde om Sparkle In The Rain te vergeten want het is absoluut één van de betere platen van de Schotse band en wat mij betreft zelfs een plaat die niet zo gek veel onder doet voor New Gold Dream.

Op Sparkle In The Rain kiest Simple Minds definitief voor het zwaar aangezette geluid dat ook op enkele eerdere platen van de band al dominant aanwezig was. Op Sparkle In The Rain domineren zware baslijnen en inmiddels met de jaren 80 verbonden beukende drums. Hierbij komen de breed uitwaaiende gitaarlijnen van Charlie Burchill en de al even vol klinkende keyboards van Michael MacNeill. De gepassioneerde vocalen van Jim Kerr en de zwaar aangezette productie van Steve Lillywhite doen de rest.

Sparkle In The Rain is een groots klinkende plaat, maar het zijn nog geen holle frasen waarmee de band probeert te imponeren. Simple Minds klinkt op Sparkle In The Rain buitengewoon energiek en gedreven en zet een geluid neer dat als een stoomtrein over je heen walst. Dat hoor je heel duidelijk in de bekendere songs van de plaat als Up On The Catwalk, Speed Your Love To Me en natuurlijk Waterfront, maar ook de songs van de plaat die niet als singles werden uitgebracht komen aan als de spreekwoordelijke mokerslag.

Het groots aandoende en zwaar aangezette geluid van Sparkle In The Rain is voor een belangrijk deel verbonden met de muziek uit de jaren 80, maar misschien nog wel meer dan New Gold Dream heeft Sparkle In The Rain de tand des tijd uitstekend doorstaan. Op Sparkle In The Rain steekt de band in een grootse vorm en verrast het met een indrukwekkende serie songs, waartussen de Lou Reed klassieker Street Hassle niet misstaat.

Waar ik me bij beluistering van New Gold Dreams nu wel eens stoor aan de overdaad aan galm, ben ik verrast door het heldere geluid van Sparkle In The Rain. Op de stevige basis van de ritmesectie zweven de synths van Mick MacNeill prachtig om de soms subtiele en soms zwaar aangezette gitaarlijnen van Charlie Burchill heen en waar ik destijds op het podium nog wel eens moeite had met de zang van Jim Kerr overtuigt hij op deze plaat volop.

Sparkle In The Rain is de afgelopen decennia zoals gezegd wat uit beeld verdwenen en ook bij mij kreeg de plaat de afgelopen decennia nauwelijks een kans. Inmiddels heb ik Sparkle In The Rain echter volledig herontdekt. Hierbij ben ik natuurlijk geholpen door een buitengewoon fraaie reissue. Deze verschijnt in meerdere versies en bevat in de meest luxe versie ook alternatieve mixen en live-opnamen. Allemaal prachtig, maar zoals zo vaak in mijn geval is het opgepoetste origineel me het meest dierbaar.

Simple Minds staat met New Gold Dream in de geschiedenisboeken en maakte recent weer twee aardige platen, maar voor het volledige verhaal van de grandeur van de band mag Sparkle In The Rain zeker niet ontbreken. Erwin Zijleman

Mooi stuk, al was het qua succes met Simple Minds niet afgelopen na Once Upon A Time, de daarop volgende twee albums waren ook nog erg succesvol, met de nodige hits.
Music For The Masses, dat wel.

Street Fighting Years is zeker ook nog genietbaar.

Anders dan Erwin hoor ik overigens geen dominerende, zware baslijnen op SitR....was het maar waar.

Die cover van Reed is naar mijn idee altijd wat verguisd door de fans destijds....ik vind hem best aardig.

Naast de dominerende zware baslijnen, mis ik ook de heldere productie van Lillywhite, maar dat kan Mjuman met cosponser Schoonenberg beter uitleggen...
Verder wel vermakelijk dat na jaren op de negeerstand van de "serieuze" muziekkrantjes te hebben gestaan, de reissue van dit album in diezelfde blaadjes volop aandacht krijgt.

Met de koptelefoon luisteren. Dan hoor je hoe prachtig de gitaren en de keyboards klinken. Ik had nooit zo'n hoge pet op van Steve Lillywhite, maar dit klinkt prachtig.

Opletten voor mythevorming. Over OOR kan deze opmerking alvast niet gaan.

Zie ook: Muziek >> Algemeen >> OORdelen

ps. OOR gebruikte uiteraard geen sterren-systeem. Dat deed ik zelf
om de MuMe lezers een indruk te geven van het eindoordeel van de recensent.
We mogen hier namelijk enkel quoten, geen volledige recensies overnemen.

Alfred Bos is niet representatief voor OOR. Hij is een persoonlijke vriend van de band (lees Jim Kerr) en schreef in 1984 zelfs een hoogdravend boek, The Race is the Price, over Simple Minds.
OOR heeft de band na Once Upon a Time stelselmatig genegeerd, maar in hun laatste nummer wordt opeens een hele pagina aan de heruitgave van SitR besteed.

En daar blijf ik bij!

Verantwoorde troep, ik pas daar ook voor
Ik heb me toch deluxe heruitgave van deze plaat in huis gehaald en warempel de productie komt het ten goede.

Het in huis halen?..

Wie kent ze niet de Bombasiten? Xenophon noemde ze al: ruitervolk van tussen de twee rivieren, onvervaarde durfallen die hun heftige overwinningen altijd vierden met intense vruchtbaarheidsrituelendans en wat daarop volgt ... Sigur Ros van Game of Thrones zijn daar maar watjes bij. De parallel met het andere vlies is snel gelegd, maar een echte Bombasiet laat zich niet remmen

Mijn sponsoor moedigt beluistering via koptelefoon met knop naar rechts, zo ver mogelijk van harte aan. Niet alleen horen, maar ook voelen.

Is dat niet een beetje een kromme redenering?
Na Once Upon a Time lieten ze de band vallen (zo ken ik er nog).
Dat ze nu een pagina wijten aan een album van voor die tijd, is dan toch niet echt hypocriet?

Ik nodig je uit om verder te zoeken in mijn topic als het over SM gaat.
Niet alle recensies zijn van Bos en zo negatief zijn ze niet (misschien de latere wel).

Aangeschaft, gekocht, verworven, bemachtigd

Maar nu even serious talk: is de deluxe het aanschaffen, bemachtigen, verwerven e.d. waard? Prijzig ding toch?

Er is toch niets krom aan mijn redenering? Het is gewoon een feit en ik heb trouwens niet gezegd dat het hypocriet is, maar vermakelijk. Ben jaren abonnee geweest, dus ik weet dat hoe OOR over SM schreef en de band ten tijde van OUaT afschreef (waar ik toen wel mee eens was) en daarna negeerde.