Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Niks mis mee vind ik!



Once upon a time is geen bombast vind je?

Voor wie van Simple Minds hield was dit een stevige tegenvaller. Vergeleken met het materiaal dat hiervoor was uitgebracht komt het geluid over als dat van een tweederangs hardrock band. Dat snobs afhaken als groepen succes hebben is misschien waar, vaak echter maken bands ook wel een knieval en hun hang naar een breder publiek, en dat is hier wel een beetje aan de hand. Ik haast mij te zeggen dat zij dat publiek verdienden met NGD die het zeker in zich had maar dat niet die aftrek vond die men kennelijk gehoopt had. De populariteit van NGD ging geleidelijk, men was zich toen als aan het voorbereiden op de koerswijziging waarvan dit de weerslag is.

Godzijdank is dit geen hardrock zeg Gewoon een prachtige plaat die voortborduurt op het geluid van NGD.. bombastischer zeker, maar nog niet richting het valse sentiment van een Belfast Child oid..

Enigszins wel, maar de meeste nummers van dat album klinken voor mij gewoon mooi. Bombast hoeft natuurlijk niet altijd slecht te zijn.

Dit is klinklare onzin die je hier loopt te verkondigen. Dit is de eerste echt goed verkopende plaat van Simple Minds en geproduceerd door Steve Lillywhite die ook Boy, October en War van U2 had geproduceerd. Deze plaat werd zeer goed ontvangen door iedereen en is de op 1 na beste plaat van de band.

Nee zeker niet! Begrijp me niet verkeerd; ik vind Once upon a time ook een prachtig album en kan bombast over het algemeen prima waarderen! Alleen kon ik je opmerking over bombast t.o.v. Sparkle en Once upon niet zo goed plaatsen. Ik vind de albums New gold dream, Sparkle in the rain en Once upon a time overigens een prachtige serie die maar weinig bands in hun repertoire hebben!

Ook ik heb enigzins moeite met Sparkle in the Rain. Deels ook door de productie. Soms werkt het, zoals bij het openingsnummer. Echter na een aantal songs snak ik naar een klein beetje subtiliteit. Maar dat bieden deze songs, echter prima uitgevoerd, helaas niet. Dat is de insteek van deze plaat waarschijnlijk niet geweest. Ik heb iets meer op met het atmosferische karakter van zijn voorganger.

Vaminddag nog maar weer eens geluisterd en het blijft een schitterend album wat mij betreft! Vooral kant A luistert heerlijk weg.

Op deze plaat transformeerde kerr voor mij in een stadionzanger...erg jammer.
Weg zijn de zware aanzetten in zijn stem, geen vreemde ritme's,rechtdoor drummende drummer...kortom.....alles ging fout hier .....voor mij.

Door de slechte (verkeerde) productie klinkt deze plaat als tegen elkaar kletterend metaal. Het maakt deze plaat zo mogelijk nog bombastischer. Desalniettemin 4 sterren voor de kracht en intelligentie van deze muziek.

Viel mij ook tegen na NGD. Alleen al de hoes . Toen ik 'm ging kopen bij de plaatselijke platenboer moest ik even knipperen: dat rare wapen, foute kleuren. NGD was kitsch, maar wel mooie kitsch. Afijn de plaat viel ook tegen

New Gold Dream blijft het artistieke hoogtepunt van Simple Minds maar ik vind dit toch wel een waardige opvolger met erg mooie nummers zoals Speed Your Love To Me, het dreigende East At Easter, "C" Moon en Shake Off The Ghosts.

Ik vind de hoes wel bij de plaat passend, al ziet het er op het eerste gezicht niet fantastisch uit.
Het ademt qua kleuren de sfeer van 1983 uit net zoals U2's War dat doet.
Al verscheen het over de drempel met 1984, vind ik het totaalgeluid toch beter bij het voorgaande jaar passen.

Eerste 7,5 seconde van Waterfront doet me denken aan One of these days van Pink Floyd. Verder niet hoor. Al wordt door het hele nummer dat bass-loopje herhaald. Wellicht een leuke gimmick?

Maar geenzins identiek aan dat loopje hoor, verder sowieso totaal verschillende nummers!

De plaat was eind september 1983 al opgenomen, dus een echt 83-album. Uit marketingoverwegingen besloot Virgin de plaat pas in februari 1984 uit te brengen.

Gewoon een meer dan briljant idee.

Wat dacht je van Some kind of wonderful van Grand Funk Railroad.

Anders dan het dromerige en atmosferische New Gold Dream? Zeker weten!
Meer bombast dan NGD? Ook waar!
Meer "rock" en minder "wave" dan NGD? Klopt!
"Over the top" productie van Steve Lillywhite? Kan kloppen.
Niet het superhoge niveau van NGD? Weer 10 punten!
Knieval naar het grote publiek? Mwwah, valt over te discusiëren, er zullen drommen mensen zijn die "The kick inside of me" één grote bak herrie vinden en absoluut niet geschikt voor airplay.

Leg bovenstaande gewoon even naast je neer en wat rest is nog steeds een heerlijk album.
De eerste bastonen van "Waterfront" laten me nog steeds niet onberoerd, "Up on the catwalk" is voor mij nog steeds Wave genoeg, "Speed your love to me", "White hot day" en "Book of brilliant things" vind ik stuk voor stuk topnummers en het mysterieuze "East at easter" zorgt toch nog voor een beetje dromerig gevoel a la NGD.
Het is nu eenmaal geen nieuwe NGD, maar de nummer 1 in "onze" TOP 250 heeft ook maar 1 OK Computer gemaakt...

En dat begrijp ik ook niet, dat van die OK computer, maar zal wel iets te maken hebben met smaken en verschillen.....

Ik bedoel te zeggen dat er bij Simple Minds (New Gold Dream) maar ook bij vele andere bands maar altijd wordt gerefereerd aan dat ene geniale album dat men ooit gemaakt heeft, waardoor het lijkt alsof alle andere volgende albums per definitie minder zijn.

Als velen ervoor kiezen om OK Computer op nummer 1 te stemmen, lijkt het dus alsof de andere Radiohead albums minder zijn, terwijl ook dat gewoon een kwestie van smaak is, en ook een aantal andere Radiohead albums tóch vrij hoog in de lijst staan en dus echt niet slecht zijn!! Vandaar mijn vergelijking, hopelijk duidelijk, want op papier ietwat slecht uit te leggen, in mijn hoofd klonk het logischer, ha, ha.

Anderen gaan nu waarschijnlijk direct roepen dat Radiohead dan ook meerdere geniale albums dan de Simple Minds hebben gemaakt, maar dat is a) appels met peren vergelijken en b) smaken verschillen

Simple Minds hebben meer geniale albums gemaakt dan Radiohead....vind ik

Simple Minds vergelijken met Radiohead is een raspaard naast een boerenpaard of muilezel plaatsen.

De muilezel heeft toch een 'simple mind'?

Of: hoe een simpel voorbeeld weer tot een oeverloze non-discussie kan leiden.

Ik heb hem vandaag maar eens opgezet. Tenminste de extended versies van die 3 geweldige singles. Als plaat misschien wat minder geslaagd maar die 3 songs werden wel hun doorbraak .....Torhout Werchter.....wat klonken ze daar groots met deze 3 nummers ook.
Als een echte fan toen werd ik erin meegezogen....ik ben van mening dat de toetsenist mcneil...een groot aandeel had in hun sound. Volgens mij was hij de creatieve brein. Hij maakte die extra loopjes in de songs tijdens hun concerten. Hij zorgde ervoor dat de spanning erin bleef....helaas viel na zijn vertrek (belfast child was nog zijn idee)
Maar deze plaat......geweldig. na de mooie ngd....die moet je niet overschatten. ...er staan ook mindere nummers op (vind ik) kwam deze. Heel knap dat ze zich zo ontwikkelden.

New Gold Dream was een droom met veel verwachtingen.
Bij Sparkle In The Rain zijn de verwachtingen uit gekomen, en klinkt waarschijnlijk daardoor directer.
Simple Minds is meer dan het zoveelste postpunk bandje.
Klaar om de wereld te veroveren en plaats te nemen langs de jongens van Duran Duran als modellen de catwalk passeren.
Het leven vol glamour en glitter lacht ze toe; zoals Henny Vrienten en Herman Brood het ooit verwoorden; als je wint, heb je vrienden.
Sparkle In The Rain richt zich duidelijker op een groter publiek, Simple Minds zijn er klaar voor om de grote overstap naar de Verenigde Staten te maken.
Iets wat later met Don’t You als titelnummer van de tienerfilm The Breakfast Club daadwerkelijk zal gebeuren.
De idealen worden echter nu al voorzichtig terzijde geschoven.
Grote gebaar maakt plaats voor het grote geld.
Op de een of andere manier stoor ik mij hier niet zozeer aan.
Voor mij behoren nummers als Up On The Catwalk, Speed Your Love To Me, East At EAster en vooral Waterfront tot hun beste songs.
Waterfront is zelfs mijn persoonlijke favoriet.
Vanaf de bastonen in het intro heb ik zin om blootvoets de opkomende vloedgolven van een woeste zee te trotseren.
Ik voel mij eventjes boven het aardse bestaan uitstijgen.
Waterfront is de drug die je oppermachtig laat voelen.
Het moment waarop vroeger de dansvloer mijn persoonlijke bezit werd.
Als koning Midas verandert de vloer in gouden tegels.
Daar had ik geen Michael Jackson met Billie Jean voor nodig.
Jim Kerr leidde mij ook de juiste weg op; ook al was deze belegd met commercieel verworven muntstukken.
Ik zou hem volgen.
Sparkle In The Rain is een logisch vervolg op New Gold Dream.
Het harde werken wordt beloond; tijd om te oogsten.

Weer een mooi stukje Deric. Ik ga die LP ook weer eens van zolder halen...

Mooi stuk Deric. Ik ben het ook helemaal met je eens.
Waterfront is geweldig! Alleen dat dreigende begin al

Dat gevoel van Waterfront herken ik ook bij mezelf; het doet de adrenaline explosief stijgen.