Massive Attack - 100th Window (2003)

zeker niet, ligt meer in lijn van Mezzanine dan de eerste 3 (eigenlijk is Mezzanine de 3e maar goed, daar valt over te discusieren , vind dat de dub plaat niet tot een regulier album kan worden gerekend, maar goed....)

Dit album klinkt wel heel erg anders dan de eerste 2 en No Protection; de nummers zijn minder 'zwart' en veel uitgesponnener. Zelf vind ik hem wel een stuk beter dan Mezzanine.

Probeer anders eens Special Cases: de single van dit album.

Goede plaat maar het mist de groovy kanten die Daddy G. inbracht.

Prima album van Massive Attack, maar het mist de diepgang van 'Mezzanine'. In tegenstelling tot een paar berichten voor mij, vind ik de zang van Sinead O'Connor prima passen bij de sound van Massive Attack. Zeker geen misser, deze plaat.

Precies mijn mening. Ik waardeer 'm alleen ietsjes hoger.

Geweldig album, ik draai hem alleen niet meer voor het slapen gaan. Ik kreeg het gevoel, dat ik ieder moment een slaapverlamming zou ondergaan, iets wat ik liever niet mee wil maken. Hoe dan ook het blijft een geweldig album, die een geweldige sfeer uitstraalt. Ik krijg echt het gevoel dat ik in een glaswerk zit opgesloten, met 100th Window die je belangrijke boodschappen in fluistert.

Waarschijnlijk groeit hij nog.

Het duurde 5 jaar om deze opvolger van Mezzanine te produceren. Te lang misschien waardoor dit album mogelijk wat in de vergetelheid is geraakt. Ruim 700 stemmen minder dan zijn illustere voorganger hier op MuMe, het bevestigd mijn opmerking alleen maar.
Typisch zo´n album dat te snel in de uitverkoopbakken terecht is gekomen en daar sporadisch wordt verkocht. Maar dit album is van een erg hoog niveau. Sinead O Connor is nadrukkelijk aanwezig en maakt een geinspireerde indruk. De sound is wat minder donker dat op Mezzanine en de songs zijn langer uitgesponnen. Misschien ontbreekt het ook aan een echte hitsingle die wel op Mezzanine stond. Dit album is een compact geheel top en wordt per draaibeurt beter. Ik ga voor 4 sterren maar sluit een maximale score niet uit.

Het is geen Mezzanine, maar songs als Butterfly Caught en Antistar zijn wel het summum van spannende muziek zeg... Ook bij mij in de vergetelheid geraakt, maar er nu weer uit...

Prachtig album. Boeit me stukken meer dan Legioland.

Spannend, doordringend, meeslepend, duister, beklemmend. Best geschikt voor eenzame nachtelijke uurtjes.

Dit album grijpt me meer een meer. Alleen Name Taken luistert niet echt fijn weg. Er zit zo'n irritante zoemende piep in die klinkt alsof er een stoot muggen rond je hoofd zwermt...

Van het weekend weer eens opgezet. De muziek is wat lichter maar ook somberder dan Mezzanine.

De eerste tracks zitten erg sterk in elkaar maar tegen het einde wordt het wat saaiig

Lichter maar ook somberder..?

vrolijker maar ook bedrukter

De tracks zijn wat minder zwaar en heftig dan die van Mezzanine. Minder dreigend en duister.

Maar op een of ander manier vind ik het wel somberder. Het heeft wat grauws en druilerigs.

Ben ik het wel mee eens. Ik heb hiervoor al eens gezegd dat ik dit album donkerder vond, maar om het te verwoorden als somberder, daar kan ik me in vinden.
Deze bevat bijvoorbeeld geen nummers als Exchange en Man Next Door, wat Mezzanine in mijn ogen dan weer een heel stuk minder somber maakt.

Valt me niet mee, dit 100ste raam(-werk).. Als fan van het eerste uur (de eerste 3 platen zijn nagenoeg briljant, hun optreden in de Statenhal van Den Haag eind '90 (Mezzanie-tour) staat nog op m'n netvlies gebrand) deze is idd minder 'donker' dan Mezzanine. Echter, dat was ook de kracht van die plaat. De eerste 2 albums bevatten gewoon 'liedjes' en toch als geheel waren het concept-albums: de nummers sloten bijna feilloos op elkaar aan.

Wellicht dat deze meer tijd nodigt heeft, maar vaak is het toch zo dat als er in het begin al niet een 'click' is, op lange termijn de kans van 'gegrepen worden' niet zo groot is.
Uitzondering wil ik maken voor het laatste nummer, 'Antistar'. Deze pakt mij wel vanaf het begin. Echter, na 8 min 18 stopt ie er opeens abrupt mee en krijg ik 'gratis' wat electronisch gefrommel waar ik niet op zit te wachten, jammerrrr.

Prachtige opvolger van Mezzanine, Deze had ik, nadat ik MA voor het eerst ondekt had, samen met Mezzanine gekocht en ik vind deze zeker niet verkeerd, want lees er toch nog best wel veel negatieve reacties erover. Alsof MA hier achteruit is gegaan? Absoluut niet.

Ook hierin gaat het Duo 3D en Daddy G weer grondig te werk en is ook gastartiest Horace Andy weer van de partij en dan ook weer een andere vrouwelijke artiest. Het eerste nummer is weer lekker subtiel en 3D laat zich weer met een zware depri stem horen, daarnaast is de nummer minder donker...en daarna ook weer wel, met onheilspellende gitaarklankjes en bekkens. What your soul sings is ook heel mooi gezongen, begint ook erg cool en doet gelijk al denken aan een soundtrack van een film (waar MA er nog zoveel van hebben) Het nummer bouwt rustig op en blijft ook een beetje op het zelfte tempo spelen. Conner zingt er mooi doorheen. Ook vond ik erg tof en avontuurlijk klinken en we worden continu weer verrast met andere tonen en klanken. En dan komen we bij Everywhen, dat vind ik echt zo'n opmerkelijk bijzonder en mooi nummer op een een of andere manier, we worden gelijk in een bepaalde situatie gegooid en de pianoklanken en de rest eromheen weet je toch te verbazen, dan nog ook weer die zang van Conner derdoor heen. Wat ik nou juist het mooiste van dit nummer vond waren die tussenspellen die je zowel op 3.00 als op 6.00 (toevallig om de 3 minuten) omdat ik hier wel toch op een een of andere manier aan Four Tet moest denken. Vooral bij het derde minuut breid dat zich nog uit tot een wanhopige zang en vele andere verrassingen. Dan komen we bij Special Cases. Wat een buitengewoon stoer en prachtig nummer was me dat toch, en die zou ook zo geschikt kunnen zijn voor een soundtrack voor een film. We worden gelijk meegezogen in die heerlijke rokerige ritme, met die futuristische fluiterige klanken op de achtergrond waar je zowel het hele nummer lekker van mag genieten, elk moment weer een heerlijke verrassing met die achtergrondgeluiden eromheen. En tegen het einde gaat het nummer nog even reversen. Heerlijk!! Prachtig gezongen ook alweer. Dan komt Butterfly Caught, waarin 3D weer eens aan het werk gaat. Ook weer een lekker dreigend nummertje die ook zo van Mezzanine lijkt wegelopen te zijn. (wil hiermee niet 100th window beledigen ) Dit nummer bevat ook zo zijn dreigende gitaarklanken en de beatbox en de broeierige gejammer eromheen. En ook zijn de Arabische klanken weer erin te vinden. Dit zou zo een broertje kunnen wezen van Internia Creeps, na vier en een halve minuut komt het dreigende avant gardische sfeertje er stevig in en daarna deunt het weer lekker tot het einde met die Arabische blaasinstrument verder. Bij A Prayer of England moet je een beetje denken aan een Middeleeuwse zang, maar daarna komt het groovy deuntje er weer lekker in. Dan komen we bij Small Time Shot Away, weer een opmerkelijk nummer. Het begin van het nummer doet alweer aan Four Tet denken en naderhand bouwt het nummer op in een verrassend nostalgisch juweeltje dat je weer van alles naar boven weet te brengen. 3D mompeld er weer lekker door heen en weet echt de sfeer erin te houden, hier en daar jazz te bekennen, stoere beats en.... wat krijgen we nou? Krijgen we vanaf 5.35 ook nog een Boards of Canada achtige toon voorgeschoteld. ID-E-AAL!! Name Taken is ook een mooi nummer weer met Andy, die ook van de ene naar de andere deun aflaat, lekker ritmisch is en hier en daar dat dreigende aquordeon toon (als dat wel het geval was). Tegen het 6de minuut krijgen we een lekkere donkere avant garde-afsluiter voorgeschoteld, hey nog een toontje van Everywhen op de laatste 10 seconden. En zo komen we bij het laatste nummer: Antisar, waar MA weer overgaat op het Arabische toer, weer een lekker klinkend begin en opnieuw laat 3D weer wat van zich horen. Ook weer een lekkere jazzy achtig deuntjes en zo staat ook de afsluiter weer gerant voor mooie momenten. En sluit ook mooi af met die rai achtige vioolklanken, en dat toffe deuntje erdoor.

Ook dit was weer een zeer geslaagde album van MA, zeker niet slecht, eigenlijk ook een van de hoogdepunten uit hun ouvre. Weer lekker creatief, en het klopt ook allemaal. Ook dit is gewoon tijdloos.

4,5*

Daddy G heeft niet aan dit album meegewerkt, hij kon zich niet (meer) vinden in de muzikale richting die Del Naja volgde. Het is dan ook weer een stap verder dan Mezzanine qua experiment, en heeft weinig meer van doen met de sound van de eerste twee albums.

Dat wordt bevestigd omdat je zelf Blue Lines veel minder goed vindt, en dat voor fans van het eerste uur juist het uitgangspunt is.

Mee eens, 100th Window bevat het hele album door die broeierige sfeer, waar de voorgangers qua sfeer wellicht wat afwisselender zijn en ook wat luchtigere nummers bevatten.

Het is allemaal wat lichter, minder intens en toegankelijker op 100th Window. Erg gave plaat. Een heel andere ervaring dan Mezzanine. De extra zang van O'Connor was even wennen maar past er toch goed bij. Beste nr's: 5 en 6.

Weet nog niet zo goed welke ik beter vind. (Hoewel ik vind dat je platen voor zichzelf een cijfer moet geven en niet zo snel met elkaar moet vergelijken. Maar dat terzijde.)

MA maakt hier een vette stap voorwaarts na de voor mij teleurstellende Mezzanine. Dit album luistert gewoon véél lekkerder weg....

En zeker één van de hoogtepunten; alleen het debuut sla ik hoger aan.

Deze weer eens gedraaid, en wat valt me op ? Voor track nummer 9 staat op de hoes 08:17 als tijd vemeld (zie ook hierboven), maar op mijn CD duurt het nummer 19:38. Meer mensen hier last van ?

Heb ik nou een mispersing te pakken ??

Helaas, je hebt geen collector's item, dat is de hidden track 'LP4'. Een soort tijdopvulling tot je de cd uit zet

1 ding is zeker: Sinterklaas heeft altijd gelijk .

Oeh, heerlijk! Die sfeer! Dat glasheldere, gedetailleerde geluid! Ik heb dit album pas na Heligoland leren kennen, maar het doet zeker niet onder voor zowel zijn voorganger als zijn opvolger. Van begin tot eind boeiend om te luisteren, maar als ik het zacht genoeg opzet, kan ik er ook heerlijk bij in slaap vallen.
Antistar is van hetzelfde geweldige niveau als Atlas Air, ik kan me er helemaal in verliezen. Maar dat laatste geldt eigenlijk voor het grootste gedeelte van dit album wel, een wereld van geluid is het. Dit ga ik nog vaker luisteren (wat beslist geen straf is), nog iets beter een mening vormen over alle nummers en waarschijnlijk over veel te lange tijd eindelijk eens een stem plaatsen

Erg mooi album van Massive Attack, waarop prachtige melodieën en stemmen de revue passeren en tegelijkertijd constant een beklemmende, bijna hypnotiserende sfeer aanwezig blijft. Zoals Mandylion hierboven al zegt, is dit inderdaad een album dat zowel als luisterplaat en als 'achtergrondmuziek' goed uit de verf komt. Een goede keuze van Del Naja om ook Sinéad O'Connors uit te nodigen. Haar stem past bijzonder goed bij deze muziek, vooral op het waanzinnig mooie Special Cases. Maar mijn favoriete nummer is toch Small Time Shot Away (8 minuten lang genieten!).

4*

Zwakke cd met lange, tot vervelens toe uitgesponnen nummers die nergens heen gaan, onderweg weinig te beleven geven en je uiteindelijk in slaap neuzelen. Veruit de minste Massive Attack-plaat, en dat terwijl Protection toch ook al een randgeval was. Gelukkig redden de degelijke bijdragen van Sinéad O' Connor (m.n. 4 en 6) de eer.

Special Cases, WAT EEN NUMMER ZEG. Een dreigend gevaarte vol onderdrukte woede seksualiteit en passie dat door een hijgende O'Connor naar ongekende hoogten wordt gestuwd en in vijf minuten samenvat waar Massive Attack al jaren garant voor staat: hypnotiserende beestig goeie triphop van de bovenste plank. Hands down mofo's!

Een beetje een miss and hit plaat voor mij. Ik vind het een mindere plaat van Massive Attack. Bij sommige nummers voel ik de spanning en dat hypnotiserende. Andere tracks vind ik gewoon saai.
De sfeer van de plaat is wel goed.

100th Window, pure hypnose, van begin tot eind. Voor mij is dit zo'n zeldzame plaat waarop je altijd iets nieuws hoort en ieder nummer raak is. Het is één heerlijke, uurlange trip.

Het bijzondere aan deze plaat vind ik dat hij zo consistent is in sfeer en kwaliteit en tegelijk zo afwisselend. Het album is een wereld van geluid om je in onder te dompelen, van top tot teen, en tegelijkertijd tot nu toe het enige album waar ik bij in slaap kan vallen. Elektronisch, maar warm. Een andere broeierigheid dan Mezzanine. Een ontzettend prettige.

Mijn grote favoriet is Antistar. Spannend, exotisch en sexy, loom maar opzwepend. Diepe trance. “Yeah, more sweet narcosis…” Mijn gemoedstoestand bij dit nummer kon niet veel treffender verwoord worden. Maar het hypnotische karakter van dit album komt al eerder naar boven. Heel inducerend is bijvoorbeeld ook het lome net-te-laat geluidje in een vaker terugkomende passage in Everywhen, of de algehele slaperigheid van Small Time Shot Away. Het modernistische begin van Future Proof. De donkere, zwoele, gedrogeerde nacht van Butterfly Caught. Eigenlijk kan ik in alle nummers wel verdrinken.

100th Window bevat een mooie afwisseling van de drie vocalisten. Sinéad O'Connor is nieuw. Van haar ken ik het album The Lion and the Cobra het beste, dus ik had er even geen rekening mee gehouden dat ze hier een veel ingetogener stemgeluid zou laten horen. Ook zijn haar teksten wat zweveriger dan ik van haar gewend ben. Tegen cheesy aan zelfs in What Your Soul Sings, maar het past goed in de sfeer. In A Prayer for England voert ze een mooi en treurig gebed op, waarin de donkere, groovy bas het toch weer Massive Attack maakt. Maar Sinéad is op haar best als ze subtiel dreigt in het opslokkende Special Cases. Haar stem past verrassend goed in dit album en ook tussen de vrouwelijke vocalisten die Massive Attack eerder en later heeft aangehaald. Ook Horace Andy straalt zoals we intussen van hem gewend zijn. Zijn stem sluit naadloos aan bij de muziek, maar voegt toch warmte toe. Last but not least hebben we Robert del Naja, alias 3D, die me weer helemaal warm maakt van binnen. Ook zijn stem past ontzettend goed bij deze muziek, maar je moet er wel van houden. Persoonlijk ben ik compleet verslingerd aan hem.

Verder wil ik nog even het eind van Name Taken vermelden. Er werd vóór mij al opgemerkt dat je de Everywhen-piano hoort, maar als je nog beter luistert, hoor je ook What Your Soul Sings terugkomen. Een mooi detail, alsof het album alvast wordt afgesloten voordat de spetterende finale inzet.

Ook nog leuk om te weten: het album zou eerst tot stand komen vanuit allerlei jamsessies met de band Lupine Howl, waarbij werd gewerkt met loops en stroboscopen. Geen van de uitkomsten daarvan heeft het album gehaald, maar er is wel een track van uitgebracht die te vinden is onder de naam Nature of Threat. Een interessant nummer, de sfeer is veel meer zoals op Mezzanine, maar dan band-achtiger. Het was een boeiend album geworden denk ik, maar ik had 100th Window in zijn huidige vorm niet willen missen.

Natuurlijk is dit geen Mezzanine. Dat is een onovertroffen klassieker met een paar ontzettend sterke nummers erop. Op Mezzanine staan echter ook nummers die me niet zo aanspreken, of waarvoor je in de stemming moet zijn. Dit album past beter bij mij en ik luister er vaker naar. Het is één geheel, één fijne trip, die voor mij geen minpunten heeft. Het enige wat ik meestal niet zo leuk vind is LP4, die 10 minuten elektronisch geluid aan het eind van Antistar. Voor de rest een absoluut topalbum, waarvan ik hoop dat ik er nog lang zo van zal kunnen genieten.